Nasza strona internetowa wykorzystuje cookies (pol.: ciasteczka)

W celu sprawnego i szybkiego działania serwisu, zapewnienia wygody podczas jego przeglądania, dostosowywania funkcjonalności do indywidualnych potrzeb użytkowników, a także w celach statystycznych oraz reklamowych, używamy informacji zapisanych za pomocą cookies. Korzystanie z serwisu jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików cookies. Więcej informacji znajdziesz tutaj.

Polonez na polu minowym

Książka jest przypisana do serii/cyklu "„Biblioteka Gazety Wyborczej”". Edytuj książkę, aby zweryfikować serię/cykl.
Wydawnictwo: Agora SA
6,27 (52 ocen i 9 opinii) Zobacz oceny
10
0
9
2
8
5
7
20
6
15
5
5
4
1
3
1
2
3
1
0
Edytuj książkę
szczegółowe informacje
data wydania
ISBN
9788326814167
liczba stron
256
kategoria
literatura faktu
język
polski
dodała
Paulina

Mocno, ostro, bez litości o współczesnej Polsce i Polakach. Słaby, rozchwiany, neurotyczny i zakompleksiony zawistnik, czyli obraz patrioty w oczach wybitnych polskich pisarzy. „Polonez na polu minowym” to 15 wyjątkowych rozmów Doroty Wodeckiej ze znanymi pisarzami, których autorka zapytała o Polskę, tożsamość narodową, wady, urojenia, kompleksy i cnoty Polaków. Wśród rozmówców znaleźli się...

Mocno, ostro, bez litości o współczesnej Polsce i Polakach.
Słaby, rozchwiany, neurotyczny i zakompleksiony zawistnik, czyli obraz patrioty w oczach wybitnych polskich pisarzy.

„Polonez na polu minowym” to 15 wyjątkowych rozmów Doroty Wodeckiej ze znanymi pisarzami, których autorka zapytała o Polskę, tożsamość narodową, wady, urojenia, kompleksy i cnoty Polaków. Wśród rozmówców znaleźli się m.in.: Hanna Krall, Andrzej Stasiuk, Joanna Bator, Krzysztof Varga, Wojciech Kuczok i Szczepan Twardoch.

Nie byłoby tej książki, gdyby nie e-mail Eustachego Rylskiego do premiera Donalda Tuska z miażdżącą diagnozą naszego państwa: rozchwianego, neurotycznego, represyjnego wobec jednostki i rejterującego przed tłumem. List wrócił bez odpowiedzi. Wtedy Dorota Wodecka postanowiła przepytać innych pisarzy o kondycję Polski i Polaków. Czy list autora „Na Grobli” to tylko bunt jednostki, czy całego środowiska? Powstały wywiady prawdziwe i mocne. Tak szczerze o Polsce nie zwykliśmy rozmawiać publicznie.

Dla Janusza Rudnickiego żywot polskiego patrioty to polonez na polu minowym. Dla Andrzeja Stasiuka polskość to los „Bombeliny”– kota, którego jego córka znalazła przed Bożym Narodzeniem w kapliczce z Matką Boską. A Joanna Bator polski katolicyzm nazywa ”talibanatem” w wersji słowiańskiej. Mocno? Bohaterowie tej książki nie mają litości... dla siebie i dla nas.

Dosadnie i bez litości o Polsce i Polakach opowiadają: Hanną Krall, Marianem Pilotem, Eustachym Rylskim, Magdaleną Tulli, Januszem Rudnickim, Janem Jakubem Kolskim, Andrzejem Stasiukiem, Joanną Bator, Krzysztofem Vargą, Igorem Ostachowiczem, Wojciechem Kuczokiem, Mariuszem Sieniewiczem, Tomaszem Piątkiem, Ignacym Karpowiczem, Szczepanem Twardochem. Błyskotliwie zilustrował je znany rysownik Jacek Gawłowski.

Dorota Wodecka – wieloletnia dziennikarka opolskiego oddziału "Gazety Wyborczej", autorka wywiadów i reportaży publikowanych w „Magazynie Świątecznym” „Gazety Wyborczej”, „Dużym Formacie” i „Wysokich Obcasach Extra”. Niektóre z nich ukazała się w książce „Mężczyźni rozmawiają o wszystkim”. Mieszka pod Wrocławiem.

 

źródło opisu: http://kulturalnysklep.pl/POLON/pr/-polonez-na-pol...(?)

źródło okładki: http://kulturalnysklep.pl

pokaż więcej

Brak materiałów.
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Oficjalna recenzja
swita77 książek: 276

Coście sk…ny uczynili z tą krainą?

To pytanie, retoryczne zresztą, wciąż kołacze się w głowie po lekturze najnowszej książki Doroty Wodeckiej. Autorka pyta o Polskę i szeroko rozumianą polskość znanych pisarzy. W krzyżowy ogień pytań bierze m.in. Joannę Bator, Hannę Krall, Tomasza Piątka, Mariana Pilota, Eustachego Rylskiego, Andrzeja Stasiuka, Szczepana Twardocha czy Krzysztofa Vargę. Ustawieni według starszeństwa prezentują rozmaite poglądy, czasami kontrowersyjne, a na pewno uczciwe i bezkompromisowe. Ilustracyjny komentarz do każdego rozdziału nakreślił Jacek Gawłowski.

Wywiady zebrane w książce są szczere, nawet intymne. A przede wszystkim bolesne, bo odsłaniające nagą prawdę o rozmówcach (mocny wywiad z T. Piątkiem) i o nas samych. Padają więc podstawowe pytania o patriotyzm, stosunek do ojczyzny, kościoła i wiary oraz kwestię, której nie sposób uniknąć, czyli osławioną katastrofę smoleńską. Ale niejako zmuszając swoich rozmówców do zdiagnozowania państwa, Wodecka prowokuje ich podstępnymi pytaniami do zwierzeń (czy raczej zeznań) bardziej osobistych. A ci dają się podejść i choć poniewczasie próbują się od odpowiedzi wymigać, nie bardzo im się to udaje.

Autorka bywa bezlitosna dla swoich rozmówców, zachowując przy tym szacunek i nie zniżając się do poziomu zwykłego brukowca w poszukiwaniu taniej sensacji. Nie można jej też zarzucić braku kompetencji. Niejednokrotnie zaskakuje interlokutorów znajomością ich twórczości, podczas gdy oni sami bywają zdziwieni faktem, że coś podobnego wyszło spod ich...

To pytanie, retoryczne zresztą, wciąż kołacze się w głowie po lekturze najnowszej książki Doroty Wodeckiej. Autorka pyta o Polskę i szeroko rozumianą polskość znanych pisarzy. W krzyżowy ogień pytań bierze m.in. Joannę Bator, Hannę Krall, Tomasza Piątka, Mariana Pilota, Eustachego Rylskiego, Andrzeja Stasiuka, Szczepana Twardocha czy Krzysztofa Vargę. Ustawieni według starszeństwa prezentują rozmaite poglądy, czasami kontrowersyjne, a na pewno uczciwe i bezkompromisowe. Ilustracyjny komentarz do każdego rozdziału nakreślił Jacek Gawłowski.

Wywiady zebrane w książce są szczere, nawet intymne. A przede wszystkim bolesne, bo odsłaniające nagą prawdę o rozmówcach (mocny wywiad z T. Piątkiem) i o nas samych. Padają więc podstawowe pytania o patriotyzm, stosunek do ojczyzny, kościoła i wiary oraz kwestię, której nie sposób uniknąć, czyli osławioną katastrofę smoleńską. Ale niejako zmuszając swoich rozmówców do zdiagnozowania państwa, Wodecka prowokuje ich podstępnymi pytaniami do zwierzeń (czy raczej zeznań) bardziej osobistych. A ci dają się podejść i choć poniewczasie próbują się od odpowiedzi wymigać, nie bardzo im się to udaje.

Autorka bywa bezlitosna dla swoich rozmówców, zachowując przy tym szacunek i nie zniżając się do poziomu zwykłego brukowca w poszukiwaniu taniej sensacji. Nie można jej też zarzucić braku kompetencji. Niejednokrotnie zaskakuje interlokutorów znajomością ich twórczości, podczas gdy oni sami bywają zdziwieni faktem, że coś podobnego wyszło spod ich pióra. Zadając frapujące i celne pytania obiera ich jak cebulę warstwa po warstwie, by dotrzeć do samego sedna i otrzymać odpowiedź, która ją usatysfakcjonuje a czytelnika zaskoczy. Zresztą szanowni literaci również nie próbują krygować się przed czytelnikiem i przytaczają rozmaite fakty z życia: Piątek mówi na przykład o narkotykowym uzależnieniu, a Stasiuk wspomina mamę.

Ta różnorodność sprawia, że ani przez chwilę nie jest nudno, a bywa i straszno, i śmieszno. Z rozmów wyłania się obraz Polski przaśnej i wąsatej, z pejzażem poznaczonym licznymi krzyżami, w tle widać wojujący katolicyzm i słychać zbiorowe histerie. Ojczyzna stała się areną, gdzie każdy chce coś powiedzieć, bez względu na to, czy ma coś do powiedzenia.* Marian Pilot rozprawia się z mitem romantycznych pisarzy i poetów, wszechobecną obłudą. Według Joanny Bator polski katolicyzm niczym nie różni się od talibanatu, tyle że występuje w wersji słowiańskiej. A Polak ma być nieszczęśnikiem, bo inaczej nie będzie Polakiem*, trafnie konkluduje Krzysztof Varga. Podczas poszukiwania bohatera narodowego padają ostre słowa pod adresem polskości, patriotów, używania języka nienawiści. Tropienie odmieńców i obcych, których trzeba zniszczyć, to już niemal sport narodowy. Wywiad z Andrzejem Stasiukiem nabiera dramatyzmu z każdym przejechanym kilometrem (nie tylko ze względu na treść), jako że ma miejsce podczas - brawurowej niekiedy - jazdy samochodem.

Nie rozumiem polskiego kultu klęski* mówi Szczepan Twardoch. Jego pogląd zdaje się potwierdzać reszta rozmówców. A czytelnik, dając się zaprosić do „Poloneza na polu minowym” ma okazję zastanowić się nad swoim rozumieniem pojęć patriotyzm czy ojczyzna.  I przede wszystkim posłuchać (przeczytać) ciekawych rozmów. To książka, która – choć banalnie to brzmi – zmusza do przemyśleń na temat rzeczywistości, w której przyszło nam żyć. Nie da się jej tak po prostu odstawić na półkę, warto do niej co jakiś czas wracać. A za kilka lat można będzie porównać, czy coś się w zagadnieniach poruszanych Dorotę Wodecką przez zmieniło.

Tytuł jest cytatem z utworu Kazika "Jeszcze Polska"
Cytaty pochodzą z recenzowanej książki.

Magdalena Świtała
 

pokaż więcej

Dodaj dyskusję
Dyskusje o książce
    Obecnie jeszcze nie ma dyskusji powiązanych z tą książką.
Sortuj opinie wg
Opinie czytelników (145)
 Pokaż tylko oceny z treścią
książek: 730
mag | 2013-05-20
Na półkach: Posiadam

Ta książka nie powstałaby, gdyby Eustachy Rylski nie wysłał e-maila do premiera z wyrażeniem swojej opinii na temat Polski, która w oczach pisarza jawi się jako państwo rozchwiane, represyjne wobec jednostki, gdzie szerzy się asekuranctwo i neurotyzm. List został bez odpowiedzi, ale przedostał się do opinii publicznej. Usłyszała o nim m.in. Dorota Wodecka, dziennikarka współpracująca z „Gazetą Wyborczą" i stwierdziła, że to świetny pretekst do przeprowadzenia rozmowy z autorem „Warunku" na temat naszych narodowych zalet i wad. „Ta rozmowa wyostrzyła moje zmysły na polskość, która prawdopodobnie stała się moją obsesją"- pisze we wstępie reporterka. Zaczęła grzebać w polskich powieściach interesującego ją wątku i w ten oto sposób wyłoniła piętnaścioro autorów, których zaprosiła do rozmowy o Bogu Honorze i Ojczyźnie.

Wśród bohaterów Wodeckiej znaleźli się Hanna Krall, Marian Pilot, Eustachy Rylski, Magdalena Tulli, Janusz Rudnicki, Jan Jakub Kolski, Andrzej Stasiuk, Joanna Bator,...

książek: 671
Mateusz R | 2013-03-31
Na półkach: Posiadam
Przeczytana: 31 marca 2013

Publicystyka pierwszych lotów obrazująca polskie dzianie się z dużą dozą sympatii i dystansu wobec rodzimego piekiełka. Trafne pytania, barwne odpowiedzi. Bez buntu wobec rzeczywistości, ale z jej analizą na poziomie, którego coraz bardziej brakuje w tym kraju. Jaskółka, która pokazuje, że myślący jeszcze u nas nie wymarli, chociaż zdają się być w odwrocie.

książek: 140
Katemeika | 2017-01-11
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 11 stycznia 2017

W sumie ciekawe. Trochę rozczarowujący, nijaki wywiad ze sprawcą całego zamieszania Eustachym Rylskim.
Bardzo dobry i zaskakujący wywiad z Magdaleną Tulli. Dużo mądrych słów i ciekawych spostrzeżeń.
Interesujący i „inny” Jan Jakub Kolski. Mówiący z sensem Stasiuk. Nerwowy i egzaltowany Twardoch na koniec.

książek: 1456
Algoforos | 2013-07-06
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 03 lipca 2013

Historia naszego kraju była taka, a nie inna, dlatego literatura odegrała w niej dość specyficzną rolę: krzepiła serca, podtrzymywała ducha jedności narodu, podżegała do walki, opłakiwała pokonanych. Pracowała u podstaw z pozytywistami, głosiła zamierzchłą chwałę Polski, sławiła uroki życia w PRL-u.
Literaci byli igłą kompasu życia społecznego.

Jak to wygląda dzisiaj? Co współcześni pisarze, ludzie kultury, mają do powiedzenia o Polsce i Polakach? Na to pytanie spróbowała odpowiedzieć Dorota Wodecka, przeprowadzając wywiady z piętnastoma uznanymi autorami, laureatami prestiżowych nagród literackich.

Jeśli chodzi o nakreślony portret kraju i współobywateli, nie dowiadujemy się z tego zbioru niczego ponad to, co możemy sami zaobserwować lub uzyskać z serwisów informacyjnych: Polska jest słaba i skłócona wewnętrznie. Polacy - przepełnieni resentymentem, agresywni, zgorzkniali, mizoginiczni, ksenofobiczni, bigoteryjni, pozbawieni dobrego smaku. Rozdarci między poczuciem wyższości i...

książek: 264
andziorek | 2013-04-10
Na półkach: Posiadam
Przeczytana: 10 kwietnia 2013

Autorka przeprowadziła szereg wywiadów z czołowymi polskimi pisarzami. Rozmowy dotyczyły przede wszystkim nas – Polaków oraz naszego kraju. Poznajemy różne diagnozy. Szczerze (aż do bólu) dokonują oni oceny otaczającej nas rzeczywistości. Nikt nie przebiera w słowach.

Nie chodzi tu bowiem o rzeczy błahe. Rzecz tyczy się naszego państwa i naszych współobywateli. Rozmowy dotykają istotnych wydarzeń, które wpływają na wizerunek Polski – naszej ojczyzny. Bardzo często poruszany jest wątek katastrofy smoleńskiej, jak również odwiecznie wałkowanego tematu „obecności krzyża” (i wszystkim, co się z tym wiąże) w polskim życiu publicznym.

Sporo będzie o katolicyzmie – rzekomo naszym znaku rozpoznawczym dla innych narodów. Ale, czy aby nie jest to tylko stereotyp, w dalszym ciągu tak szumnie wykorzystywany przez niektóre klasy polityczne… Dołuje mnie fakt, że grupa radykalnych prawicowców, dyktuje główny dyskurs w sferze publicznej. Nierzadko przesycony jest on serią inwektyw oraz agresją...

książek: 277
pr0tessa | 2016-04-17
Na półkach: 2016
Przeczytana: 15 kwietnia 2016

Wydane krótko po katastrofie smoleńskiej i kiedy czytam w 2016 te opinie, że już niedługo skrajny nacjonalizm i nienawiść wygasną i babranie się w historii ustąpią miejsca rozsądkowi i budowaniu przyszłości, to dreszcz po plecach przechodzi i trwoga przejmuje.

książek: 268
Marcin Polkowski | 2016-10-29
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 29 października 2016

bardzo nacechowane politycznie, ale mimo wszystko bardzo "inteligentna" książka.

książek: 121
tk1221 | 2016-01-18
Na półkach: Posiadam
Przeczytana: 18 stycznia 2016

15 wywiadów (prawie) o niczym.
Autorka zadaje ważne pytania o Polskę, patriotyzm, polskość 15 osobom. Gdyby nie nazwiska i metryczki na początku każdego wywiadu można by odnieść wrażenie, że rozmówcami są ludzie marginesu, a nie uznani "mistrzowie" słowa. Mistrzowie w cudzysłowie nieprzypadkowo. Jedynie w 2-3 na 15 wywiadów nie znajdujemy prymitywnych wulgaryzmów towarzyszących opisywaniu otaczającego świata. Nie było by w tym może nic niezwykłego, ale rozmowy toczą się z wielokrotnie nagradzanymi i wyróżnianymi pisarzami. Finalistami i zdobywcami "prestiżowej" nagrody Nike, czy paszportów Polityki. Znów cudzyzsłów, bo swoim językiem interlokutorzy Doroty Wodeckiej udowadniają jednak marność tej nagrody. Jeżeli "uznani" pisarze i twórcy skomplikowane uczucia wyrażają nieskomplikowaną "ku...ą" to trudno mówić tutaj o artyzmie.
Inną sprawą jest treść wypowiedzi. Wtórne zblazowanie zaleczonych alkoholików czy heroinistów jest, aż nadto widoczne w wypowiedziach. Rozwodzących się nad...

książek: 557
Martyna | 2013-04-30
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 14 kwietnia 2014

Mocna i dobra książka.

książek: 2276
Grzegorz Jagosz | 2017-05-12
Przeczytana: 02 maja 2017
zobacz kolejne z 135 
Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading
Cytaty z książki
Inne książki autora
więcej książek tego autora
zgłoś błąd zgłoś błąd