Dwie kobiety

Tłumaczenie: Bohdan Maliborski
Wydawnictwo: Wielka Litera
6,13 (149 ocen i 21 opinii) Zobacz oceny
10
2
9
1
8
16
7
39
6
52
5
23
4
11
3
3
2
1
1
1
Edytuj książkę
szczegółowe informacje
tytuł oryginału
The Grandmothers
data wydania
ISBN
9788363387723
liczba stron
368
język
polski
dodała
Ag2S

Powściągliwe i kunsztowne opowiadania Lessing pokazują bohaterów w sytuacjach największej próby uczuć. Miłość bywa bezwzględna, okrutna i egoistyczna. Bohaterowie Lessing muszą w końcu zadać sobie pytanie, czy warto było? Dwie przyjaciółki zakochują się nawzajem w swoich nastoletnich synach, a ich skandaliczne związki, trwające długie lata, krzywdzą wszystkich dookoła, a najbardziej...

Powściągliwe i kunsztowne opowiadania Lessing pokazują bohaterów w sytuacjach największej próby uczuć.
Miłość bywa bezwzględna, okrutna i egoistyczna. Bohaterowie Lessing muszą w końcu zadać sobie pytanie, czy warto było?
Dwie przyjaciółki zakochują się nawzajem w swoich nastoletnich synach, a ich skandaliczne związki, trwające długie lata, krzywdzą wszystkich dookoła, a najbardziej najbliższych. W innym opowiadaniu poznajemy historię kobiety, która rodzi dziecko ze związku z kolorowym mężczyzną. Od tej pory zmaga się z poczuciem odrzucenia i dyskryminacji ze strony białych wyższych sfer. Znajdziemy tu również poruszającą historię mężczyzny, który żyje w przekonaniu, że jest ojcem syna poczętego w dramatycznych czasach II wojny światowej. Nic nie może go przekonać, że było inaczej. A jednak miłość może prowadzić człowieka fałszywymi ścieżkami.
Na podstawie opowiadania "Dwie kobiety" powstał film z Naomi Watts i Robin Wright w rolach głównych.

 

źródło opisu: Wielka Litera, 2013

źródło okładki: http://www.wielkalitera.pl

pokaż więcej

Brak materiałów.
Już teraz nowa funkcja: pakiety. Dowiedz się więcej jak kupić kilka książek w najlepszej cenie >>>
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Oficjalna recenzja
Monika książek: 950

Brzemię ciężkiej miłości

Prawdopodobnie za jedną z nobilitacji dla książki potocznie uważa się jej sfilmowanie. Nakręcenie zatem „Idealnych matek” na podstawie opowiadania „Dwie kobiety”, przysporzyło na pewno autorce rzeszy nowych czytelników. Czy jednak Lessing potrzebowała tego typu rozgłosu? Wydaje się, że laureatka Nobla nie musi już przedstawiać się światu. Sfilmowanie dzieła, szczególnie o tak kontrowersyjnej tematyce, uderza natomiast w zupełnie innych odbiorców. Przyciąga to na pewno osoby, jednak tego typu czytelnicy nie do końca będą z opowiadania zadowoleni, to wciąż trudna pozycja, napisana dla niektórych nieco ciężkim stylem.

Historia dwóch przyjaciółek, wychowujących praktycznie wspólnie dwóch synów i odkrywających przed nimi świat miłości i cielesnych zbliżeń, może wydawać się łatwą lekturą, idealną na weekend. Nic bardziej mylnego. W najnowszym tomie swoich opowiadań Lessing podejmuje bardzo trudne tematy. Cztery opowiadania mówią o bardzo trudnych wyporach i ich konsekwencjach. Autorka ukazuje miłość, jako skomplikowaną więź, często egoistyczną. Kontakty z drugim człowiekiem są trudne, nierzadko okrutne, paraliżujące i poniżające.

Szczególnie trudne i wywołujące poczucie niższości są relacje Wiktorii z rodziną Staveneyów, w drugim opowiadaniu z tomu „Wiktoria i Staveneyowie”. Jej miłosne zadurzenie jest zarówno fascynacją, jak i obawą przed innym życiem, które wiedzie zamożna rodzina. Dwaj chłopcy Staveneyów, Thomas i Edward traktują Wiktorię jak egotyczną istotkę, nad którą...

Prawdopodobnie za jedną z nobilitacji dla książki potocznie uważa się jej sfilmowanie. Nakręcenie zatem „Idealnych matek” na podstawie opowiadania „Dwie kobiety”, przysporzyło na pewno autorce rzeszy nowych czytelników. Czy jednak Lessing potrzebowała tego typu rozgłosu? Wydaje się, że laureatka Nobla nie musi już przedstawiać się światu. Sfilmowanie dzieła, szczególnie o tak kontrowersyjnej tematyce, uderza natomiast w zupełnie innych odbiorców. Przyciąga to na pewno osoby, jednak tego typu czytelnicy nie do końca będą z opowiadania zadowoleni, to wciąż trudna pozycja, napisana dla niektórych nieco ciężkim stylem.

Historia dwóch przyjaciółek, wychowujących praktycznie wspólnie dwóch synów i odkrywających przed nimi świat miłości i cielesnych zbliżeń, może wydawać się łatwą lekturą, idealną na weekend. Nic bardziej mylnego. W najnowszym tomie swoich opowiadań Lessing podejmuje bardzo trudne tematy. Cztery opowiadania mówią o bardzo trudnych wyporach i ich konsekwencjach. Autorka ukazuje miłość, jako skomplikowaną więź, często egoistyczną. Kontakty z drugim człowiekiem są trudne, nierzadko okrutne, paraliżujące i poniżające.

Szczególnie trudne i wywołujące poczucie niższości są relacje Wiktorii z rodziną Staveneyów, w drugim opowiadaniu z tomu „Wiktoria i Staveneyowie”. Jej miłosne zadurzenie jest zarówno fascynacją, jak i obawą przed innym życiem, które wiedzie zamożna rodzina. Dwaj chłopcy Staveneyów, Thomas i Edward traktują Wiktorię jak egotyczną istotkę, nad którą można się użalić i pomóc. Nikt nie zastanawia się nad uczuciami drugiej strony.

W „Dziecku miłości” Lessing snuje miłosną historię, nieco epicką i pompatycznie otoczoną. Jest wojna, są żołnierze, są czekające na swych mężów dobre żony, otaczające opieką tułających się dzielnych chłopaków. Tu miłość pozostaje w sferze wyobrażeń i marzeń. Jest idealna, czysta i wieczna. W zetknięciu jednak z rzeczywistością nie jest czymś, co nawet mogłoby być warte poświęceń.

W moim odczuciu najnowsze opowiadania Doris Lessing wydawały się zbyt nowoczesne. W scenerii Australii czy Wielkiej Brytanii brakowało tego, za co pierwotnie Lessing pokochałam – odrobiny tajemnicy, która wywodzi się z jej rodyjskich korzeni. Nutkę „afrykańskiej” Lessing możemy odnaleźć w opowiadaniu „Przyczyna”. Jest w nim szczypta okrucieństwa, plemienności oraz coś z atmosfery najbardziej fenomenalnego, moim zdaniem, dzieła Lessing, „Piątego dziecka”.

Zbiór opowiadań „Dwie kobiety”, to o wiele więcej, niż tylko opowiadanie zekranizowanych „Idealnych matek”. Jest to jednak ciężka i trudna lektura, której bynajmniej nie czyta się jednym tchem. Przypadkowi czytelnicy, oglądający film, prawdopodobnie będą rozczarowani (podobny eksperyment przeprowadziłam na dwóch osobach). Ci, zaznajomieni już z Lessing, jednak się nie zawiodą.

Monika Samitowska-Adamczyk

pokaż więcej

Sortuj opinie wg
Opinie czytelników (424)
 Pokaż tylko oceny z treścią
książek: 980
Joanna | 2013-08-21
Przeczytana: 10 sierpnia 2013

Ostatnio wydana w Polsce książka laureatki Nagrody Nobla w dziedzinie literatury w 2007 roku to zbiór czterech ciekawych opowiadań o przekraczaniu granic miłości, poszukiwaniu jej tam, gdzie nikt jej nie szuka.
„Dwie kobiety” – to opowiadanie o dwóch nierozłącznych przyjaciółkach z dzieciństwa Roz i Lil, z czasem kobietach zamężnych i matkach dwóch synów, które pozwoliły sobie na epizod przekraczający normy moralne i obyczajowe obowiązujące w naszej kulturze.
„ Wiktoria i Staveneyowie” to opowieść o dziewięcioletniej czarnoskórej osieroconej dziewczynce opiekującej się umierającą ciotką. Kiedy chora zmuszona jest do pobytu w szpitalu dziewczynka pozostawiona bez opieki zostaje odebrana ze szkoły przez brata szkolnego kolegi. Wiktoria jest oszołomiona bogatą dzielnicą dla białych mieszkańców Londynu, statusem społecznym mieszkańców domu. Od tego czasu marzy o zmianach w swoim życiu, byciu samodzielną. Dom, w którym przebywała zaledwie przez jedną noc i jego mieszkańcy są...

książek: 6556
allison | 2013-12-17
Na półkach: Przeczytane, Rok 2013
Przeczytana: 16 grudnia 2013

Tytułowe opowiadanie przeczytałam niedawno w formie ebooka (jako "Idealne matki") i oceniłam wysoko (http://lubimyczytac.pl/ksiazka/180151/idealne-matki/opinia/14995120#opinia14995120).

Pozostałe trzy utwory zawarte w tym zbiorze są równie rewelacyjne - wciągająca akcja, intrygujące przeżycia bohaterów, budowanie napięcia i oszczędny, ale literacki styl to, moim zdaniem, największe atuty tej prozy.
Trudno byłoby mi wybrać najbardziej udane opowiadanie. Największe wrażenie zrobił na mnie utwór "Wiktoria i Staweneyowie". Losy tytułowej bohaterki tak bardzo mnie wciągnęły, że śledziłam jej perypetie z zapartym tchem, nie mogąc doczekać się zakończenia, które mnie zaskoczyło i dało sporo do myślenia.

Właściwie każde z opowiadań z tego zbioru niemal każe po przeczytaniu odłożyć na chwilę książkę i zadumać się nad opisanym światem, nad różnymi odcieniami i aspektami miłości, która dla każdego z bohaterów jest czymś innym.

"Dwie kobiety" na długo pozostaną w mej pamięci, czego życzę...

książek: 2954
Monika Stocka | 2013-03-09
Na półkach: Przeczytane, Posiadam, E-book
Przeczytana: 12 marca 2013

absolutnie nie skończyłam, ale nie mogę się powstrzymać. kupiłam sobie właśnie ebooka z okazji dnia kobiet i postanowiłam zajrzeć. no i wpadłam.

układacie czasem puzzle? ja kiedyś strasznie lubiłam. jak miały miliony elementów i morze, albo kawał nieba. i to niebo lubiłam układać najbardziej. bo wszystkie kawałki, jak takie same, a inne jednak. i jakoś je trzeba wpasować, żeby to niebo nie runęło.

Doris układa takie niebo ze słów. i jestem pewna, że ono nigdy nie runie. nie na mnie.

jest w tych zdaniach jakiś dom, zamknięty, z oknami, z drzwiami, ze stołem. wszystko w nim tak, jak trzeba. jest w słowach jakaś ostateczność. jakieś włożenie ostatniego brakującego puzzla. nie triumf ale krok kolejny. połknięty kęs kanapki przygotowanej rano.

kiedy czytałam Marthę Quest, czułam osobliwe olśnienie.

rano, gdy budzę się ze snu i gdy chwilę potem myję zęby, patrzę w lustro i myślę, o bosze, to ja. po 30 min, w makijażu, już oswojona ze swoim wizerunkiem podczas malowania, czuję, nie...

książek: 875
Wiola | 2017-07-06
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 05 lipca 2017

Książka zawiera 3 krótkie opowiadania...Przyznam szczerze, że niestety ale żadne mnie nie urzekło ani nie porwało. Opowiadania są jak dla mnie zbyt banalne, mało interesujące. Bark w nich jakiejkolwiek akcji, zaskoczenia czytelnika. Może nie zrozumiałam całego przekazu, który chciała zawrzeć w nich autorka a może nie tylko ja mam takie negatywne odczucia..

książek: 269
Justyna Wydra | 2018-05-04
Na półkach: Przeczytane, Ulubione
Przeczytana: 04 maja 2018

Jestem niepoprawnie nieobiektywną wielbicielką pisarstwa Lessing, dlatego od razu daję znać - ta opinia nie jest obiektywna ;)

Oto kilka gorzkich historii z życia (w tym jedna dziejąca się w świecie nieistniejącym, fantazji, świecie alternatywnym - nie wiadomo). Zwyczajne żywoty zwyczajnych ludzi. Momentami piękne, częściej gorzkie. Miłości. Smutki. Niewykorzystane szanse. Bohaterstwo, na które nie ma miejsca, choć niby dostało swoją szansę...

Uwielbiam!

książek: 4017
Kate1404 | 2017-07-25
Przeczytana: 25 lipca 2017

Książka przeczytana w ramach Dyskusyjnego Klubu Książki. Dzieli się ona na 4 niezależne opowiadania. Pierwsze dwa podobały mi się, dotykają tematów kontrowersyjnych jak np. Miłość starszej kobiety do syna przyjaciółki... Myślę, że dyskusja o tej książce może być burzliwa.

książek: 3037
Olala | 2013-08-02
Przeczytana: 01 sierpnia 2013

Muszę przyznać, że miałam wobec tej książki wielkie oczekiwania, bo wcześniej czytany "Pamiętnik przetrwania" Lessing bardzo mi się podobał. Jednak "Dwie kobiety" wydały mi się nieco nijakie, mimo że 4 zawarte w tym zbiorze opowiadania były bardzo zróznicowane i traktowały o róznych rodzajach uczucia. Opowiadania broniły się fabułą, ale literacko to niestety nic nadzwyczajnego. Nie poruszyły we mnie czułej struny emocji, ale miło spędziłam przy nich czas.

książek: 1310
Ines | 2013-05-14
Przeczytana: 11 maja 2013

Jury noblowskie nazwało ją "epicką wyrazicielką kobiecych doświadczeń, która ze sceptycyzmem, żarem i wizjonerską siłą zgłębia podzieloną cywilizację". Ona sama przyznaje, że uwielbia pisać i jest smutna, gdy kończy książkę, bo to właśnie pisanie uwalnia jej umysł. O kim mowa? O jednej z najbardziej utalentowanych brytyjskich autorek, o kobiecie, która stała się symbolem feminizmu, marksizmu, antykolonializmu i dezaprobaty wobec apartheidu, wreszcie: o laureatce Nagrody Nobla w dziedzinie literatury w 2007. Ta niezwykła osoba, to 94-letnia Doris Lessing, której „Dwie kobiety” (ang."The Grandmothers: Four Short Novels" z roku 2003) ukazały się właśnie w Polsce. Składają się na nie cztery poruszające do głębi opowiadania.

Więcej na: http://mojaksiegarnia.blogspot.com/2013/05/dwie-kobiety-doris-lessing.html

książek: 628
moi | 2015-02-25
Na półkach: Przeczytane, Z biblioteki

"Dwie kobiety" to historie o nieudanych, niespełnionych związkach i eksperymentach z własną tożsamością, którą staramy się odmienić poprzez spotkanie z drugą osobą.

Tytułowe "Dwie kobiety" to opowieść o związku dwóch kobiet z młodszymi partnerami, z którymi łączyły je dodatkowo cioteczno-matczyne relacje. A więc o związkach bliskich tabu.

Z kolei w opowiadaniu „Wiktoria i Staveneyowie” tabu jest odmienność społeczna i rasowa czarnoskórej bohaterki, związanej z białym, młodszym partnerem. Mimo nowoczesnych poglądów rodzina chłopaka ma problem z zaakceptowaniem dziecka z tego związku. Lessing nie byłaby sobą, gdyby przy okazji nie ujawniła swoich socjalistycznych rodowodów: jest to bowiem także opowieść o przepaści społecznej, z którą - chcąc, nie chcąc - borykamy się niemal codziennie. Lessing nie daje jednoznacznej recepty, jak ową przepaść zasypywać: diagnozuje tylko nas na jej tle.

"Dziecko miłości" to historia narodzin nieślubnego dziecka i nieustannej tęsknoty za nim...

książek: 369
Marek Krzystek | 2016-06-17
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 17 czerwca 2016

Cztery opowiadania świetnie nadające się na scenariusze filmowe, co zresztą stało się udziałem „Dwóch Kobiet”. Autorka porusza w nich ważne kwestie społeczne wiążąc je z losami bohaterów. Ale to żadna gwarancja na udaną książkę. Wydaje mi się, że tematy zostały spłycone przez Doris Lessing i przez to stały się nijakie. Brakuje mi tego, co porwało mnie w jej innych czytanych przeze mnie książkach, zdań lekkich jak piórko, gdzie autorka kilkoma słowami oddawała zagmatwane uczucia, stany emocjonalne i nastroje. Brakuje mi napięcia w dialogach, słów mających drugą wewnętrzną historię, zdań które czyta się parokrotnie dla ich piękna.
Wolałbym, aby każda z tych historii stała się osobną książką, by autorka rozpisała się w swoim niepowtarzalnym stylu, którego tu nie znalazłem.

zobacz kolejne z 414 
Przeczytaj także

Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading
Cytaty z książki
Inne książki autora
więcej książek tego autora
Powiązane treści
Egzystencjalne związki

Intelektualny klimat powojennej Francji tworzyli głównie egzystencjaliści – pisarze Albert Camus i Jean-Paul Sartre. Historia ich wzajemnych relacji ma być podstawą nowego filmu, do którego scenariusz napisze Christopher Hampton.


więcej
więcej powiązanych treści
zgłoś błąd zgłoś błąd