Nasza strona internetowa wykorzystuje cookies (pol.: ciasteczka)

W celu sprawnego i szybkiego działania serwisu, zapewnienia wygody podczas jego przeglądania, dostosowywania funkcjonalności do indywidualnych potrzeb użytkowników, a także w celach statystycznych oraz reklamowych, używamy informacji zapisanych za pomocą cookies. Korzystanie z serwisu jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików cookies. Więcej informacji znajdziesz tutaj.

Ocean na końcu drogi

Tłumaczenie: Paulina Braiter
Wydawnictwo: Mag
7,31 (2215 ocen i 279 opinii) Zobacz oceny
10
143
9
247
8
592
7
666
6
391
5
116
4
34
3
19
2
6
1
1
Edytuj książkę
szczegółowe informacje
tytuł oryginału
The Ocean at the End of the Lane
data wydania
ISBN
9788374803465
liczba stron
216
język
polski
dodał
Jimu

Inne wydania

Książka jest historią opowiadaną przez mężczyznę, który wspomina pewne zdarzenie ze swojego życia - kiedy miał 7 lat, lokator mieszkający u jego rodziny ukradł ich samochód i popełnił w nim samobójstwo. Śmierć ta przywołuje starożytne złe moce, których rodzina może uniknąć jedynie dzięki pomocy trzech tajemniczych kobiet mieszkających na końcu ulicy. Najmłodsza z nich uważa, że staw przy jej...

Książka jest historią opowiadaną przez mężczyznę, który wspomina pewne zdarzenie ze swojego życia - kiedy miał 7 lat, lokator mieszkający u jego rodziny ukradł ich samochód i popełnił w nim samobójstwo. Śmierć ta przywołuje starożytne złe moce, których rodzina może uniknąć jedynie dzięki pomocy trzech tajemniczych kobiet mieszkających na końcu ulicy. Najmłodsza z nich uważa, że staw przy jej domu to ocean, a najstarsza pamięta Wielki Wybuch…
Ta błyskotliwie opowiedziana historia autorstwa współczesnego mistrza cudów i grozy jest pierwszą powieścią Neila Gaimana skierowaną do dorosłych czytelników od czasów notowanych na .1 miejscu listy bestsellerów New York Times „Chłopaków Anansiego”.

Neil Gaiman, światowej sławy pisarz, scenarzysta, reżyser, autor tekstów piosenek, scenarzysta komiksowy. Uznany przez krytyków i kochany przez czytelników jest laureatem kilkudziesięciu międzynarodowych nagród. Jego powieści „Koralina”, „Gwiezdny pył” i „Amerykańscy bogowie” zostały sfilmowane. „Amerykańscy bogowie” to serial wyprodukowany przez HBO, którego emisja 6 sezonów zapowiadana jest na jesień 2013.

 

źródło opisu: http://www.mag.com.pl

źródło okładki: http://www.mag.com.pl

pokaż więcej

Brak materiałów.
książek: 615
Aria | 2013-11-01
Na półkach: Przeczytane, Moje! :), 2013
Przeczytana: 19 października 2013

To nie jest staw, ile razy mam ci tłumaczyć. To ocean! No przypatrz się. Nie? Nie widzisz. Zamknij oczy. Otwórz. Popatrz jeszcze raz. Ocean, prawda?

Wcale nie dawno, dawno temu, a wtedy gdy główny bohater miał siedem lat. I nie za siedmioma górami, nie za siedmioma lasami, a na końcu ulicy - jest ocean, a niedaleko niego stoi dom, a w domu tym mieszkają trzy kobiety – babcia, matka i córka.
I wcale nie pewnego dnia, a pierwszego dnia wiosennych wakacji umarł człowiek. Umarł w samochodzie i to na własne życzenie. Umarł, bo się bał. Umarł, bo zawiódł. Umarł i obudził coś, co w głębi ciemności było mocno uśpione.

Neil Gaiman – cóż tu więcej mówić. Jego nazwisko często pojawia się przy dyskusjach, czy książka jest horrorem, bajką dla dzieci czy powieścią magiczną tylko dla dorosłych. Kocham tego pisarza, ale już czuję wielki dylemat, jaki będę miała, gdy urodzą mi się dzieci. Czytać im Neila czy nie?

„Ocean na końcu drogi” jest ostatnią książką pisarza wydaną w Polsce przez wydawnictwo MAG. Cieniutka, zaledwie 215 stron, miała być jeszcze cieńsza, jak sam Gaiman w Podziękowaniach na końcu książki przyznaje. Z początku miało to być opowiadanie, ale jak to zwykle bywa z tekstami, rozrosło się do samodzielnej powieści.

I cóż my tu mamy – małe miasteczko, w którym każdy dom wygląda tak samo, spokojną rodzinę, gdzie rodzice robią dzieciom na śniadanie przepalone grzanki, młodszą siostrę, która jest skarżypytą, i starszego brata, który uwielbia czytać książki. Jak już się domyśliliście, to właśnie on jest głównym bohaterem.
Ta książka, to jego wspomnienia. Jako dorosły mężczyzna wrócił do miasteczka na pogrzeb i obrazy z dzieciństwa zaatakowały go z każdej strony. Obrazy niezwykłe, niekiedy wręcz nierealne. Czy to wszystko wydarzyło się naprawdę? Nasz bohater nie wie i my nie wiemy. Ale możemy wierzyć.

Podobnie jak w „Koralinie”, Gaiman i w tej książce stworzył przerażające obrazy, a właściwie ich namiastkę. Pojawia się coś potężnego, prastarego i ciemnego w głębi lasu, który przywędrował ze starego świata, pojawia się obca Ursula Monkton, która nie jest człowiekiem, ale chce być jak wszyscy inni i osiąga to wszelkimi sposobami, pojawiają się warminty – drapieżne ptaki nie pochodzące ze świata ludzi i w ludzkim mięsie nie gustujące. Cała mitologia w tej książce to jedynie muśnięcie piórem, Gaiman nie pozwolił rozwinąć się swoim postaciom, pomysłom, stworzeniom. Tu mamy jedynie zalążek, który tylko powiększa nasz apetyt.

Jeżeli zmrużyć oczy przy czytaniu, wypatrzymy w „Oceanie na końcu drogi” zwyczajne problemy wieku dojrzewania, tęsknotę za szczęśliwym dzieciństwem, próbę odnalezienia się w dorosłej rzeczywistości, problemy rodzinne, finansowe i małżeńskie. To wszystko tam jest, ukrywa się w małych umywalkach i przepalonych grzankach. Jest też i magiczny realizm, świat widziany oczami dziecka, świat prosty i skomplikowany zarazem. Świat, który przeraża śmiercią bliskich i obcych, dorosłymi decyzjami i utratą tego, co zdawałoby się zawsze będzie przy nas. Z takim światem najlepiej radzić sobie wtedy, gdy staw zmienia się w ocean.

Teraz widzisz? On tam jest. Ten staw to nie morze, to ocean. Przecież Ci mówiłam.

Pokaż wszystkie opinie o tej książce
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading

Opinie czytelników


O książce:
Litr ciekłego ołowiu

Znakomita pozycja. Pomijam fakt, że bardzo gustuje w opowiadaniach Pana Pilipiuka - dobór tych właśnie mnie zaskoczył i zaskoczył bardzo pozytywnie.

zgłoś błąd zgłoś błąd