Nasza strona internetowa wykorzystuje cookies (pol.: ciasteczka)

W celu sprawnego i szybkiego działania serwisu, zapewnienia wygody podczas jego przeglądania, dostosowywania funkcjonalności do indywidualnych potrzeb użytkowników, a także w celach statystycznych oraz reklamowych, używamy informacji zapisanych za pomocą cookies. Korzystanie z serwisu jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików cookies. Więcej informacji znajdziesz tutaj.

Popatrz na ptaszka

Tłumaczenie: Izabela Matuszewska
Wydawnictwo: Albatros
7,33 (129 ocen i 23 opinie) Zobacz oceny
10
5
9
12
8
34
7
54
6
18
5
6
4
0
3
0
2
0
1
0
Edytuj książkę
szczegółowe informacje
tytuł oryginału
Look at the Birdie
data wydania
ISBN
9788376596358
liczba stron
312
kategoria
Literatura piękna
język
polski
dodała
Oceansoul

Wydany pośmiertnie zbiór opowiadań. Ironiczny, satyryczny i przejmujący obraz niepokojów okresu powojennego, w czasie którego zostały napisane. Staranna redakcja, konsekwentny dobór tekstów i przede wszystkim jakość jego prozy powodują, że książkę się nie czyta, a pochłania.

 

źródło opisu: www.wydawnictwoalbatros.com

źródło okładki: www.wydawnictwoalbatros.com

Brak materiałów.
Już teraz nowa funkcja: pakiety. Dowiedz się więcej jak kupić kilka książek w najlepszej cenie >>>
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Dodaj dyskusję
Dyskusje o książce
Sortuj opinie wg
Opinie czytelników (423)
 Pokaż tylko oceny z treścią
książek: 2195
jatymyoni | 2015-08-16
Przeczytana: sierpień 2015

Wydany pośmiertnie zbiór niepublikowanych opowiadań autora nie jest tak ostry i kontrowersyjny jak inne dzieła. Jednak jest to świetna satyra i ironiczne spojrzenie na nas. Każdy znajdzie coś dla siebie, gdyż każde opowiadanie odsłania inną część naszego życia. Vonnegut pisał, że trzeba „tak zagospodarować czasem czytelnika, żeby nie uznał tego za czas stracony”.
Przeczytanie opowiadań nie są czasem straconym, ale świetną zabawą, poruszają istotne dla nas tematy i zapadają w pamięć.
Warto je przeczytać.

książek: 565
Marcin Kowalczyk | 2015-03-25
Na półkach: Przeczytane, Posiadam
Przeczytana: 25 marca 2015

Kurt Vonnegut to dla mnie legenda. Cenię sobie jego lekkość pióra, odrobinę czarnego humoru przyprawionego wysokiej klasy sarkazmem.
Jego powieści są przykładem właściwego postrzegania świata i próbą pokazania jak należy to robić. Uwielbiam ten punkt widzenia i sam mam podobny.
Opowiadania to zupełnie inna para kaloszy. Są zwięzłe i stanowią nieco odrębną formę niż powieści. Zawarte w tym tomie są bardzo przystępne dla czytelnika. Wciągają i pochłania się je niezwykle szybko.
Jest jednak malutka rysa na całości. Niektóre z nich mają przewidywalne zakończenie. Dla mnie to poważna wada, gdyż dotychczas tego u Mistrza nie spostrzegłem. Szczególnie tyczy się to "Mili ludkowie" i "Cześć Ruda".
Drugą niedogodnością jest fakt, że zauważyłem spadek genialnej ironii. Historie stały się poważne, poruszają istotne dla nas wielu tematy i zapadają w pamięć. Być może, nie ma już w nich miejsca na nieco "ciętości języka"?
Opisane przeze mnie "wady" tomiku nijak go nie dyskredytują....

książek: 2587
Dariusz Karbowiak | 2013-11-24
Na półkach: Przeczytane, 2013
Przeczytana: 24 listopada 2013

Ciężko jest polecić zbiór opowiadań. Jednakże ten zbiór autorstwa Kurta Vonneguta wart jest polecenia. Faktem jest, że podobnie jak w twórczości każdego pisarza, pojawiają się lepsze i gorsze pozycje. Jednak nasza ocena ich jest tylko subiektywnym spojrzeniem na owe pozycje. Podobnie z opowiadaniami. Ktoś może powiedzieć, że jest to literatura tramwajowa - przecież wszystko zależy od tego co czytamy w tramwaju. Swoista proza pisarza który zazwyczaj w swoich książkach dokonywał swoistej syntezy ludzkiej głupoty z przypadkowymi zdarzeniami życia codziennego. Humor i zabawa słowem dopełnia reszty.
Każdy znajdzie tu coś dla siebie, opowiadania mogą być szczególnym spojrzeniem na nas samych. Mi bardzo spodobało się opowiadanie "Fubar" - na ile pogodziliśmy się z własnym nudnym życiem i inie potrafimy dostrzec nieraz, że jak niewiele trzeba zrobić aby nadać mu barwy kwitnącej łąki. "Krople wody" to wielka pochwała cierpliwości, której w dzisiejszym życiu nam chyba trochę brakuje. Jak...

książek: 240
Justyna Wydra | 2016-05-08
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 08 maja 2016

Mąż przeczytał pierwszy i od tej pory wciąż dopytywał: "przeczytałaś już opowiadanka Vonneguta? Bo chcę o nich pogadać. Są świetne, czytaj!"

Miał rację :)

Co po przeczytaniu potwierdzam. Leciutkie, pisane językiem maksymalnie uproszczonym, pełnym dystansu i gorzkiej ironii, której ostrze wymierzone jest w ludzkie przywary, powtarzalność idiotycznych zachowań.

Polecam, jeśli marzy Wam się sympatyczna, prosta, a przy tym nie pozbawiona głębszego sensu lektura.

książek: 383
Luis | 2013-10-06
Na półkach: Przeczytane

Literatura na, jak zawsze, wysokim poziomie. Zbiór opowiadań napisanych pięknym stylem, każde wdrażające czytelnika z inne, ciekawe zagadnienie. warto przeczytać choćby po to, żeby zobaczyć jak na przestrzeni lat zmienił się nasz system wartości.

książek: 1109
Łukasz Witt | 2015-02-27
Przeczytana: 27 lutego 2015

Mogę z czystym sumieniem powiedzieć, że wraz z pierwszą przeczytaną książką Vonneguta, zacząłem wymagać od literatury czegoś więcej. Niejako jego proza otworzyła mi oczy, że można czytać nie tylko kryminały i bestsellery promowane przez wiodące księgarnie na rynku. Niniejszy zbiór opowiadań posiada wiele świetnych tekstów, oczywiście są i nieco gorsze, co jednak nie może dziwić, patrząc na pośmiertne wydanie. Już pierwsza opowieść stawia wysoko poprzeczkę dla kolejnych, gdzie na głównym planie znajduje się genialne urządzenie konfidio, "najlepszy przyjaciel człowieka", bo przecież każdy pragnie rozmowy. W powyższym opowiadaniu autor z chirurgiczną precyzją przedstawia bolączki człowieka i wskazuje, że nie ma łatwych rozwiązań. Poza tym w kolejnych tekstach, pojawia się także tematyka wielkiego kryzysu, całkiem sporo o paranoi, o kłopotach, które mogą wyniknąć z powodu pisarstwa, a nawet jest coś o stalkingu. Nie zabrakło również naigrywania się z podejścia amerykańskich szkół do...

książek: 372
Anna | 2014-06-29
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 23 czerwca 2014

Kurt Vonnegut z wyrozumiałością i czułością przygląda się niedoskonałym ludziom, którzy czują się nieszczęśliwi, są strachliwi, samotni i smutni, popełniają głupstwa, popadają w rutynę, ale pragną szczęścia i zrozumienia w "świecie niedorzecznie wielkim i brutalnym", "sknoconym nie do poznania". Starają się jakoś żyć, nie chcą niczego nadzwyczajnego, pracują, próbują trzymać się zasad i określonego rytmu. Są jak ziarnka piasku lub mrówki, maleńcy i bezsilni, nic od nich nie zależy, ale usiłują być szczęśliwi w rutynie życia. Świat byłby pewnie inny, gdyby wszyscy pozostali dziesięciolatkami: "Gdyby wszyscy mieli dziesięć lat, to może zasady, zdrowy rozsądek i zwykła przyzwoitość coś by na świecie znaczyły", nie byłoby zła i brutalności. Autor próbuje przywracać godność swym niebohaterskim bohaterom. Czasem wystarczy chłodna woda do kąpieli, odwaga mówienia prawdy, walka o sprawiedliwość dla innych, wiara w swoje zdolności, zgoda na własny strach, by przestać czuć się żałośnie:...

książek: 234
Madzik | 2014-03-03
Na półkach: Ulubione, Przeczytane
Przeczytana: 25 lutego 2014

Autor, w którym jestem zakochana, w wersji, która w moim przekonaniu, prezentuje wszystkie charakterystyczne cechy Jego stylu. A na pewno te, które zdecydowały o sukcesie tej prozy. Jego zdolność do tworzenia nietuzinkowych światów za pomocą kilku zdań jest wprost olśniewająca. Tym bardziej okazała się ona cenna w przypadku krótkich form.

Zasadniczym problemem tych opowiadań może być to, że skoro nie były dotąd opublikowane - to znaczy, że nikt ich nie chciał kupić lub Vonnegut nie chciał ich sprzedać... Ale czemu? Doprawdy nie wiem...

We wstępie do zbioru, Walter J. Miller przytacza powiedzonko Vonneguta o tym, jakie jest najważniejsze zadanie pisarza. Tym zadaniem jest "tak zagospodarować czasem czytelnika, żeby nie uznał tego czasu za stracony". Zdanie to jest piękne i mądre. I może być mottem do zbioru tych 14 opowiadań.

Ilustracje wykonane przez pisarza są niewątpliwym bonusem :)

Polecam mocno i szczególnie.

książek: 2968
Olala | 2013-01-12
Przeczytana: 09 stycznia 2013

Uwielbiam Vonneguta,ale nigdy nie miałam sposobności zapoznać się jego krótkimi formami literackimi.A tu proszę - miła niespodzianka. Opowiadania są bardzo różnorodne, od wesołych po smutne, od traktujących o lekkich tematach, po nieco poważniejsze. Nie mniej-to ciągle wspaniała rozrywka. Poziom literacki tego zbioru nie jest wyrównany,ale dla mnie nie stanowiło to przeszkody. Moje ulubione opowiadania z tego zbioru to "Konfido","Pieśń dla Selmy", "Mili ludeczkowie" i "Mrówcze skamieliny".
Minusem jest to, że opowiadania nie dały możliwości zaprezentowania w pełni talentu Vonneguta, bo ich forma jest po prostu za krótka. Powieści to jednak temat w którym się najlepiej realizował.

książek: 742
Małgo Zaremba | 2015-02-17
Przeczytana: 17 lutego 2015

Normalnie nie przepadam za zbiorami opowiadań, ale Vonnegut to jeden z moich ulubionych autorów, więc prędzej czy później ta książka musiała się pojawić na liście przeczytanych. Osobiście za najlepsze, z tego zbioru, uważam "Krople wody" i "Mrówcze skamieliny". Z zaskoczeniem stwierdzam też, że nie umiem wytypować najgorszego z opowiadań.
Na pierwszy raz z Kurtem polecałaby jednak coś powieściowego "Rzeźnia numer pięć" lub "Kocia kołyska", to książki dzięki którym można się zakochać, a "Popatrz na ptaszka" jest raczej... podtrzymywaniem płomienia. ;)

zobacz kolejne z 413 
Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading
Cytaty z książki
lista cytatów dodaj cytat
Inne książki autora
więcej książek tego autora
zgłoś błąd zgłoś błąd