Nasza strona internetowa wykorzystuje cookies (pol.: ciasteczka)

W celu sprawnego i szybkiego działania serwisu, zapewnienia wygody podczas jego przeglądania, dostosowywania funkcjonalności do indywidualnych potrzeb użytkowników, a także w celach statystycznych oraz reklamowych, używamy informacji zapisanych za pomocą cookies. Korzystanie z serwisu jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików cookies. Więcej informacji znajdziesz tutaj.

Geneza

Wydawnictwo: Wilga
7,63 (598 ocen i 103 opinie) Zobacz oceny
10
78
9
82
8
159
7
165
6
68
5
32
4
9
3
2
2
2
1
1
Edytuj książkę
szczegółowe informacje
tytuł oryginału
Origin
data wydania
ISBN
9788325906672
liczba stron
512
język
polski
dodała
Abigail

W tajnym laboratorium, ukrytym w amazońskiej dżunglii, naukowcy stworzyli nieśmiertelnego człowieka. Pia jest pierwszą istotą doskonałą, która ma dać początek nowej rasie ludzi. W dniu swoich siedemnastych urodzin dziewczyna wymyka się spod kontroli naukowców. Na wolności spotyka Eio, chłopaka z pobliskiej wioski. Wspólnie próbują odkryć prawdę o pochodzeniu Pii. Prawdę, która zmieni ich...

W tajnym laboratorium, ukrytym w amazońskiej dżunglii, naukowcy stworzyli nieśmiertelnego człowieka. Pia jest pierwszą istotą doskonałą, która ma dać początek nowej rasie ludzi.

W dniu swoich siedemnastych urodzin dziewczyna wymyka się spod kontroli naukowców. Na wolności spotyka Eio, chłopaka z pobliskiej wioski. Wspólnie próbują odkryć prawdę o pochodzeniu Pii. Prawdę, która zmieni ich życie na zawsze.

 

źródło opisu: www.wilga.com.pl

źródło okładki: www.wilga.com.pl

pokaż więcej

Brak materiałów.
książek: 278
Magdalena | 2017-06-20
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: luty 2017

Nieśmiertelność. Wielu ludzi o niej marzy, wielu jej pragnie, a inni oddali by wieli by ją zdobyć. Wszystko jednak ma swoją cenę. Jak to się stało, że Pia jest nieśmiertelna i nie można jej zranić? Ona sama wie tylko tyle, że zawdzięcza to pięciu pokoleniom i kwiatom, które rosną w dżungli. Jaką cenę przyszło jednak zapłacić, aby narodziła się jedna nieśmiertelna kobiet?

Pia ma siedemnaście lat, jest piękna, nieśmiertelna i nie można jej zranić. Jej życie nie jest jednak sielanką, ponieważ mieszka w ukrytym głęboko w dżungli laboratorium badawczym. Dziewczyna nie wie, gdzie się znajduje, poza tym, że w tropikalnym lesie. Lokalizacja dżungli, jak i pozostały świat są dla niej niewiadomą. Nie ma pojęcia o wielu rzeczach jak np. czym jest flirt, kto to był Szekspir czy Platon. Zgłębia natomiast matematykę, biologię i chemię, aby w przyszłość mogła stworzyć innych, podobnych sobie ludzi. To jest jej marzenie, jej cel.

Bohaterka nie zdaje sobie sprawy z tego, że została całkowicie zindoktrynowana przez naukowców pracujących w tym ukrytym przed światem laboratorium. Wujek Paolo, jak nazywa go Pia w czasie jednej z kłótni z dziewczyną tak wyjaśnia odcięcie od świata zewnętrznego.

„Robiliśmy i wciąż robimy rzeczy, które ludzie na zewnątrz nazywają złymi i niewłaściwymi, ale oni są ignorantami. […] Inni mogą wytykać nas palcami i krzyczeć ‘to jest złe!’, ale to my wiemy, że rzeczy, które robimy w rzeczywistości, są największa i najszlachetniejszą formą współczucia”. Gdzie jednak leży prawda?

Pia pragnie poznać tajemnicę immortis, substancji dającej nieśmiertelność piątemu pokoleniu. Wie, że do stworzenia tego substancji używa się trującego kwiatu – elizji, rosnącego tylko gdzieś niedaleko Little Cam, w dżungli. Nie ma pojęcia jednak, co jest katalizatorem usuwającym toksyczne związki – jest to największa tajemnica laboratorium, którą pozna dopiero po przejściu wszystkich testów. Podobna zmowa milczenia panuje w przypadku tajemniczego „wypadku”. Spowodował on, że w bazie naukowców zakazano gazet, książek (poza naukowymi, które i tak przechodzą przez cenzurę), filmów, bajek, map… i całej masy rzeczy, które związane są z historią, kulturą, sportem… itd. Można dyskutować tylko o sprawach naukowych i tyle je zgłębiać. Rozmowy związane z życiem zewnętrznym też są zabronione.

Pia coraz bardziej zaczyna zdawać sobie sprawę, że większość rzeczy jest tajemnicą lub jest zakazana. Coraz mniej podobają się jej wszechobecne sekrety, niedomówienia i surowe prawo Little Cam. Odczucia te pojawiają się w niej po przyjeździe do ośrodka dr Harriet Fields, która odkrywa przed nią kawałek świata zewnętrznego. Do zmiany toku myślenia dziewczyny przyczynia się także Eio – tubylec mieszkający w wiosce znajdującej się w odległym sąsiedztwie Little Cam. Wówczas sprawy zaczynają się mocno komplikować.

Ciąg wydarzeń, który następuje szybko po sobie sprawia, że Pia odkrywa skrzętnie ukrywane sekrety naukowców. Dowiaduje się, czym tak naprawdę był „wypadek”, co działo się z tubylcami, którzy mieli wyruszyć w szeroki świat. Wtedy także zespół zajmujący się produkcją immortis wyjawia jej o katalizatorze, który sprawia, że śmiertelnie trująca elizja staje się źródłem nieśmiertelności. Wszystko to, po złożeniu w jedną całość daje obraz wielkiego zła i doprowadza bohaterkę do ostateczności.

Pozycja porusza jeszcze nieoklepany temat nieśmiertelności. Bohatera snuje przemyślenia i rozważania, które bardziej pasują do osoby dorosłej, niż do nastolatki. Dotyczą one m.in. „skutków ubocznych” tego, że ludzie nie będą umierać. Poboczni bohaterowie prezentują postawy, które ukazują różne punkty widzenia dot. nieśmiertelności oraz problemów moralnych ludzi. Bardzo sprawnie w treść tej książki autorka wplotła problemy nawiązujące do tego, czy rzeczywiście cel może uświęcać środki oraz do siły pieniędzy.

Powieść jest bardzo ciekawa, dobrze napisana i wciąga. Zwroty akcji, nieoczekiwane wydarzenia, a także niecodzienna, jeszcze nieoklepana tematyka sprawią, iż warto sięgnąć po tę książkę.

więcej recenzji na: opiszmyto.blogspot.com

Pokaż wszystkie opinie o tej książce
Już teraz nowa funkcja: pakiety. Dowiedz się więcej jak kupić kilka książek w najlepszej cenie >>>
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading

Opinie czytelników


O książce:
Jak przestałem kochać design

Najpierw przeczytałem Rzeczy... tego samego autora i źle zrobiłem. Bo są lepsze od Jak..., i dobrze, bo to znaczy tylko tyle, że autor się rozwija. Ju...

zgłoś błąd zgłoś błąd