Bezdomna

Panią Katarzynę Michalak albo się uwielbia,albo za nią nie przepada. Ja zaliczam się do tego drugiego grona. Wystarczyła mi lektura "Nadziei",w której nie odpowiadał mi styl pisarki,sposób kreowania postaci czy budowanie fabuły.
Do przeczytania "Bezdomnej"namówiła mnie koleżanka,ciekawa mojej opinii.Być może myślała,że dzięki tej powieści zmienię zdanie.No i jestem po.
Zastanawiam się,co napisać...
Zaskakująca,wręcz nieprawdopodobna zbieżność zdarzeń,nagromadzenie sensacji i potwornie dużo naiwności w przedstawieniu ogromnie smutnej i przygnębiającej historii kobiety,której nikt nie podał ręki w najbardziej szczęśliwym,i jak się okazało nieszczęśliwym momencie życia.
Czytając powieść,miałam wrażenie,że zatrzymałam się przed tabloidem,którego zadaniem jest przede wszystkim wzbudzić tanią sensację,skandal,sprowadzić problem do ckliwej historyjki,na pewno nie skłonić do refleksji czy wzruszyć.Każdy przedstawiony tu problem,depresja poporodowa,dzieciobójstwo,bezdomność,nietolerancja społeczna,został jedynie naszkicowany.Żadnego z nich autorka nie potraktowała wnikliwie i z powagą,"przebiegła"przez nie i tyle.
Najbardziej jednak załamał mnie język powieści. I nie chodzi o nadużywanie wulgaryzmów czy język potoczny,którym posługują się bohaterowie,ale gdy znana ponoć dziennikarka używa niepoprawnych konstrukcji:"Mi nic nie ubędzie", "Mi pozostało zapierniczać",mogę mieć tylko żal do autorki,że szerzy wśród Polaków bylejakość językową.

Na wstępie pragnę podziękować Wydawnictwu Znak za udostępnienie egzemplarza do recenzji.

Było to moje drugie spotkanie z twórczością autorki. Książka opowiada o losach dwóch młodych i rzec by można skrajnie się od siebie różniących kobiet - Kingi i Aśki...

Ich drogi splatają się przypadkowo w noc wigilijną kiedy zamożna dziennikarka Joanna reszka wyrzucając śmieci natyka się na bezdomną Kingę, która próbuje odebrać sobie życie na co początkowo nie pozwala jej kot przybłęda...

W powieści poruszone zostały tematy takie jak depresja i psychoza poporodowa. A także bezdomność, która tak naprawdę może dotknąć każdego z nas, gdyż jej przyczyny bywają bardzo różnorodne i nie zawsze tak oczywiste jak mogłoby się nam wydawać na pierwszy rzut oka...

Ukazane zostało również, iż zbytek i pozycja nie zawsze równoznaczne są z poczuciem szczęścia, a niekiedy wiążą się z bezbrzeżną wręcz samotnością i poczuciem pustki...

Dla mnie jednak istotnym mankamentem tej książki jest to, że poruszone w niej tematy choć niezwykle istotne, a zarazem trudne zostały potraktowane w sposób dosyć powierzchowny...

Niemniej jednak niech każdy czytelnik sam wyrobi sobie zdanie na temat tej powieści, która niewątpliwie coś w sobie ma...

Taka smutna historia, której reżyserem okazało się życie i źli ludzie

Właśnie mija 48 godzin jak skończyłam lekturę najnowszej powieści Katarzyny Michalak. Nadal jestem duszą i sercem w tej książce. Nie mogę wrócić do rzeczywistości. Wciąż moje myśli wracają do historii Kingi Król. Burza emocji nie chce ucichnąć. Wciąż grzmi we mnie, wciąż nie cichnie gniew na ludzką zawiść i bezduszność. Jacy z wielu z nas wspaniali sędziowie! Jak łatwo i szybko oceniamy, ferujemy wyrokami. Jak łatwo kogoś zaszczuć. I tak jak w Biblii pisze - belki we własnym oku nie idzie zobaczyć, tylko skałkę u kogoś widzimy w rozmiarach wiekowego dębu.

Wybaczcie zatem tej recenzji pewne niedociągnięcia, ale po prostu się we mnie jeszcze gotuje.
Książka jest znakomita. Krótko podsumowując arcydzieło. Kapitalnie wymyślone i napisane.
Tytułowa Bezdomna to młoda i wykształcona kobieta, która powinna cieszyć się życiem, patrzeć z błyskiem w oczach w przyszłość. Tak jednak nie jest. Kinga została wyrzucona poza nawias społeczeństwa. Bo tak właśnie traktuje się ludzi bezdomnych. Są niczym współcześni trędowaci. Widujemy ich codziennie, tylko patrzymy na takie osoby jakby ich nie było. Czy słusznie? Oczywiście, że nie, ale jednak tak jest. Z góry nasuwa nam się skojarzenie bezdomny-lump, menel, pijak, złodziej, ma aids, jest kimś gorszym. Tylko prawda jest taka, że bezdomność może dosięgnąć każdego z nas. Tak jak dosięgnęła Kingę. Ona nie pragnęła wolności bez adresu, ZUS-u i podatków. Nie chciała żyć niczym niebieski ptak. W pocie czoła skończyła studia, tylko..... nieodpowiednio wybrała partnera, zbyt mocno zaufała i stała się ofiarą swojego umysłu. Nie była absolutnie wyrachowaną suką, nie zrobiła nic umyślnie. Potrzebowała pomocy, jednak pomocna dłoń nie została wyciągnięta.
Jest wigilijny wieczór. Mróz. W śmietniku spotykają się dwie kobiety i kot. Jedna z nich nie ma nic prócz ... planu skończenia ze sobą. Jej towarzyszem zostaje równie jak ona bezdomny kot. Zwykły szaro-bury dachowiec ratuje jej życie. I tak Kinga wraz z miauczącym kompanem trafia do domu Aśki. Kobiety sukcesu, piszącej teksty do popularnej gazety, która ma własny kąt, wypasiony samochód i modne ciuchy. Oprócz dóbr doczesnych ma jeszcze za sobą związek z żonatym mężczyzną. Jego żoną była właśnie Kinga.......
Katarzyna Michalak napisała książkę od której nie można się oderwać. Powieść niezwykle wzruszającą do której wydawca powinien dodać chusteczki. Łzy są bowiem nieodłącznym towarzyszem lektury, która przybliża nam tragiczny i bardzo, bardzo smutny los kobiety, która na karę wcale nie zasłużyła. Ofiara choroby umysłu zapłaciła najwyższą cenę za to, iż wiele osób straciło wzrok na jej problemy. Młoda mama trzymająca w rękach niemowlę nie była na siłach poradzić sobie z dotykającą ją rzeczywistością. Jej traumę, jej odczucia, jej zaburzenia zlekceważono. Doszło do tragedii. Od razu ludzkie sumienia okazały się bezlitosne. Osądzono i koniec. Lud pragnący krwi miał swoje igrzyska.
Pani Kasia napisaniem tej książki udowodniła, że nie boi się podejmowania tematów trudnych. Pisze szczerze i otwarcie. Nie ukrywa brudnych stron życia. Bez skrupułów (chwała Jej za to) wskazuje ludzkie wady, które niekontrolowane niszczą czyjeś życie. Jak łatwo krzyknąć winna! Jak trudno pomóc! Jak łatwo zamieść pod dywan, jak prosto uwolnić się od brzemienia! Postać Kingi budzi litość. Skrzywdzona kobieta traci dom, miłość, szacunek. Staje się nikim. Niepotrzebną nikomu istotą, która cierpi i czuje się winna. Chce ukarać samą siebie. Czy ma za co?
Depresja poporodowa, lęki i stany depresyjne to sytuacje które mogą spotkać każdą kobietę. Czy to powód do wstydu, czy to przesłanka do linczu?
"Bezdomna" to powieść z przesłaniem, która wstrząsnęła mną naprawdę głęboko. Uświadomiła, że nie należy zbyt szybko oceniać. Lepiej dać się wyspowiadać do końca i wysłuchać.
Nie jest to lektura w stylu Poziomkowym czy w klimacie Pogodnej. Nie jest to książka lekka i przyjemna. Jest w niej mnóstwo dramaturgii, ludzkiego nieszczęścia i smutku. I jest w niej jeszcze ... zwierzak, zwykły bury kotek, którego małe serduszko i koci umysł przewyższa ludzi. Tak czasem niestety bywa.
Gorąco polecam przeczytanie "Bezdomnej" tym, którzy jeszcze nie znają talentu Pani Kasi. Ci, którzy już go poznali pewnie z niecierpliwością wyczekują tej książki w sprzedaży. Premiera 6 czerwca.

Każdy z nas mą inną historię i to jest najnormalniejsza rzecz na świecie. Wiadomo, każdy ma innych rodziców,inne dzieciństwo i inne życie. Na szczęśliwy żywot składa się wiele czynników, ale nie oszukujmy się... szczęście też trzeba mieć. Kiedy nie masz tej dobrej karmy nic Ci nie wychodzi, jesteś zła, trochę smutna. Może nawet dojść do życiowej porażki. Jakiej? Ano na przykład, ni z tego ni z owego Twoje życie legnie w gruzach,a w efekcie trafisz na ulicę,którą jeszcze wczoraj biegałaś, aby zrzucić parę kilo przed urlopem...

Kinga od kilku miesięcy mieszka na ulicy i ma już tego dość. Męczy ją ciągłe błąkanie się, wygrzebywanie jedzenia ze śmietnika, a także te spojrzenia pogardy kierowane w jej stronę. Przecież ona, Kinga, nie chciała trafić na bruk. To cholerny pech sprawił, że kobieta znalazła się w takiej, a nie innej sytuacji. Tak więc, nasza bohaterka stara się skończyć swój żywot. W wigilijny wieczór zamyka drzwi od blokowego śmietnika, bierze do rąk butelkę wódki, paczkę z lekami i... i drzwi się otwierają! I wchodzi do nich Aśka, była kochanka męża Kingi. Ale to było kiedyś, teraz Asia ma tylko jedną misję: uratować Kingę, poznać jej historię i pomóc kobiecie.

"W moim świecie nie ma przyjaciół. To sadzawka z rekinami. Chwila nieuwagi i odgryzą ci rękę. Chwila słabości i rozszarpią cię na krwawe strzępy."

Katarzyna Michalak jest jedną z lepiej, ba! najlepiej rozpoznawalnych polskich autorek powieści obyczajowych. Jej lektury cechuje nasilenie emocji, wartka akcja, błyskotliwe dialogi i wyraziści, wiarygodni bohaterowie z którymi bardzo łatwo można się utożsamić. Pisarka mieszka w wymarzonym domku, gdzieś na mazowieckiej wsi, z dala od zgiełku miast. Jest mamą dwóch chłopców, ciesz się spokojnym życiem, śpiewem ptaków i pisaniem nowej powieści.

To, że uwielbiam powieści Kasi Michalak nie jest żadną tajemnicą i każdy 'wytrwały' czytelnik mojego bloga o tym wie. Pytanie jednak, za co kocham historie spod pióra tej autorki? Już Wam mówię... Moje pierwszy spotkanie z Michalak to czysty przypadek i od tego przypadku zaczęła się 'miłość'. "Bogusię" pokochałam i każdą kolejną powieść również. Albo było tak samo dobrze, albo, ku mojemu zdziwieniu, jeszcze lepiej! Mimo że, każdą powieść autorki wielbię i miłuję, to seria z kotem, a dokładniej "Nadzieja", zajęła sporą część mojego serca. Dlatego też, z niecierpliwością czekałam ( i po części czekam nadal) na "Zabajkę" oraz "Bezdomną". Na szczęście tą drugą już przeczytałam i powiem Wam szczerze, że ta powieść wręcz rozłożyła mnie na łopatki!

Wszystko tutaj jest tak wspaniałe i wzruszające, że nie mam pojęcia od czego zacząć. Bohaterowie? A jacy oni mogą być? Oczywiście, że wspaniali, tacy ludzcy, podobni do ciebie, czy do mnie. Postaci nie są wyidealizowane, wręcz przeciwnie! Każda persona jest splamiona brudnymi sekretami i traumą z przeszłości. Kompleksów bohaterów jest tu tyle, co komarów nad jeziorem , lecz niech ci się nie wydaje, drogi Czytelniku, że jest to wada powieści . Bo nie jest. Bo postacie w dobrej obyczajówce takie muszą być- po prostu ludzkie. Kinga jest osobą, która od razu zyskała moją sympatię. Ma swoje zdanie na każdy temat i nie daje sobą manipulować. Mimo wszystkich krzywd, jakie ją spotkały dalej jest silna i twardo stąpa po ziemi. Oczywiście, ma gorsze dni, płacze i tak dalej, jednakże mimo tych wszystkich oznak słabości dla mnie i tak Kinga jest silną kobietą. Bez względu na wszystko.

Oprócz historii Kingi, poznajemy również przeszłość i myśli: głównej bohaterki, a także Aśki i Czarka. Chcesz wiedzieć kim jest mężczyzna? Przeczytaj książkę! W każdym bądź razie akcja toczy się dość szybko, choć to też nie jest ważne. Najistotniejszą rolę odgrywają w "Bezdomnej" historie! wszystkie intrygi i tajemnice z przeszłości, a także związki pomiędzy bohaterami są po prostu fenomenalne! W książce pojawia się także Lilka- główna bohaterka "Nadziei" i mimo, że nie ma to większego znaczenia, to w końcu seria ta sama i cieszę się, że autorka dodała kilka zdań, które nawiązywały do "Nadziei".

Autorka pisze dość lekko, jednakże nie zmienia to faktu, że prawie każdy rozdział zmusza nas do przemyślenia pewnych spraw. "Bezdomna" należy do takich powieści, o których naprawdę ciężko zapomnieć. Historia Kingi jest dość 'ciężka' jednakże, nie zmienia to faktu, że powieść naprawdę warto przeczytać. I nadeszła ta chwila, kiedy Was do tego zachęcam. Kończąc, tę recenzję wspomnę tylko o tym, że "Bezdomna" jest równie dobra jak "Nadzieja" tak więc wszyscy fani serii oraz samej autorki, a także czytelnicy, lubiący mądre historie powinni być zachwyceni!

MOJA OCENA:
9/10

"Zawsze warto wysłuchać historii drugiego człowieka do końca. W ten sposób można uratować komuś życie."

Nie oceniaj zbyt pochopnie człowieku…

„(...) nie wiem jak inni bezdomni (...) ja po prostu chciałam, by mną gardzono. Za to, co zrobiłam. Zasłużyłam na pogardę. Na nienawiść. I chciałam ją otrzymywać. Rozumiesz kocie? Potrzebowałam kary. Karałam się więc."*

Bardzo łatwo jest ocenić człowieka po tym co się o nim słyszy i jak się go widzi. Prawdą jednak jest, że często jego historia, to co uczynił ma drugie podłoże o którym nie wiemy, a z które z pewnością zmieniło by nasze zdanie. Każdy ma swój krzyż, który musi nieść, ale nie zawsze jest on sprawiedliwy względem osoby. Niestety wolimy wystawić opinię nie znając prawdy, skreślić człowieka i zepchnąć go poza margines społeczny. Pamiętajmy jednak, że każdego z nas może spotkać coś podobnego i nie chcielibyśmy być tak potraktowani.

Kingę poznajemy w Wigilię, zamyka się w śmietniku z garścią tabletek i butelką wódki. To właśnie dziś postanowiła skończyć z swoim życiem, na które według niej, nie zasługuje. Gdy połyka część tabletek i popija solidnie alkoholem traci powoli świadomość, ale nagle orientuje się, że nie jest sama. Jest z nią kot, którego nieświadomie ze sobą zamknęła. Resztkami sił próbuje go wypuścić by nie umarł wraz z nią, ale za nim jej się to udaje drzwi otwierają się od zewnątrz i staje w nich kobieta, Aśka, która jest dziennikarką. Gdy zauważa Kingę z niezrozumiałych dla siebie powodów zaprasza Bezdomną do domu. Jakiś czas później dociera do niej, że Kinga może dać jej materiał na artykuł życia. Nie wie jednak jeszcze, że kobieta ją zna i jak straszną historie w sobie skrywa. Czy Kinga otworzy się przed dziennikarką i opowie czemu stała się Bezdomną? Czy jest dla niej szansa na powrót do normalnego życia?

Z twórczością Katarzyny Michalak mam do czynienia już od jakiegoś czasu. Zapoznałam się z większością jej dzieł i z miejsca pokochałam jej styl pisania oraz historie, które tworzy. Wywołuję masę skrajnych emocji, nie wielu pisarzy potrafi sprawić, że śmieję się i płaczę jednocześnie, a jej się to udaje. Pisze książki lekkie i przyjemne, ale również poruszające tematy trudne i poruszające. Co prawda ostatnie dwie publikacje trochę mnie zawiodły, ale po jej najnowszą książkę MUSIAŁAM sięgnąć. Czy „Bezdomna” okazała się być taką powieścią do jakich przyzwyczaiła nas polska powieściopisarka?

Patrząc na sam tytuł od razu nasuwa się myśl o czym będzie dana publikacja. Bezdomność. Wiele osób widząc człowieka w łachmanach, brudnego, niosącego ze sobą cały swój dobytek, od razu skreśla. Traktuje się takich ludzi z pogardą, czasem nawet i nienawiścią, przechodzi się obok nich jakby nie istnieli, z obawą aby tylko czymś się nie zarazić tylko. Lepiej są traktowane bezpańskie zwierzęta niż bezdomni, bo nad tymi pierwszymi jeszcze się ulitują. Smutne, ale prawdziwe. Człowiek który ma dach nad głową, trzy posiłki dziennie i nie musi się martwić dniem jutrzejszym zapomina o tym, że kloszard mógł być kiedyś taki jak on, że miał dom i co zjeść, a co najważniejsze zapomina, że może spotkać go to samo. Fortuna jest przewrotna, dziś ma się wszystko co jest potrzebne do przeżycia, a jutro można trafić na bruk jak ten z którego omijano i ignorowano. Ale to nie wszystko. Bezdomnym można stać się na wiele różnych sposobów, alkoholizm, narkotyki, różne machlojki, podłość ludzi lub, jak w wypadku Kingi, choroba. Nie zdradzę jaka i co spowodowało, że trafiła na ulicę i pragnie umrzeć, sami to odkryjcie. Jest to jednak jej zmorą, nie pozwala normalnie funkcjonować w społeczeństwie.

Autorka powoli przedstawia historię Bezdomnej, tak aby mieć czas na przyswojenie sobie tego co przeczytamy. Daje nam to czas na zrozumienie i odstąpienie od wydania zbyt pochopnej opinii, która jest krzywdząca. Wystarczy, że rodzina, znajomi, sąsiedzi, a nawet obcy tak postąpili. Michalak ukazuje jak łatwo jest wytknąć palcami kogoś kto popełnił tak straszny czyn. Ale gdy już ktoś zwraca uwagę, że można było temu zapobiec, pomóc w odpowiedniej chwili, nie jest już tak zauważane, bo przecież to nie oni zawinili. Tylko czy na pewno? Czy naprawdę nie można było temu zapowiedz gdy Kinga prosiła o pomoc? Niestety łatwiej jest wystawić opinię po tym co się słyszało i widziało niż spróbować dojść do prawdy. Niewątpliwie pomocna w tym jest prasa, która na tego typu tematy rzuca się jak na smakowity kąsek nie bacząc na to, że swoimi często wyssanymi z palca tekstami może zniszczyć komuś życie. Liczy się tylko temat na pierwszą stronę…

„Bezdomną” przeczytałam kilka dni temu, ale nie byłam w stanie usiąść i napisać o niej coś sensownego. Cały czas miałam i nadal mam mętlik w głowie. Nie jest dla mnie zaskoczeniem postępowanie ludzi, bo od dawna widzę, że dużo osób postępuję jak w książce. Linczują człowieka choć nie znają prawdy. Nie, to mnie nie zaskoczyło. Przeraziło mnie jednak to jakie konsekwencje to wywołało. Oraz samo postępowanie rodziny, to było dla mnie nie do pojęcia, nigdy nie zrozumiem postępowania ludzi, którzy uważają się za rodziców, a zostawiają dziecko w potrzebie. Może to dziwne, ale ani przez chwilę nie potępiałam Kingi, wiedziałam bowiem gdzieś w podświadomości, że przeszła coś strasznego i nie do wyobrażenia dla osoby trzeciej. Ta książka to gigantyczny ładunek emocjonalny, który trafia w czytelnika nagle i mocno. Pełna smutku, żalu, cierpienia i skruchy. Autorka opisała historię z sercem i sprawiła, że nie da się o niej zapomnieć. Z żalem, a zarazem wściekłością przyjęłam do świadomości zakończenie. Z miłą chęcią dobrałbym się pewnemu panu z gazety do skóry i za to co zrobił wymierzyła sprawiedliwość na którą zasłużył. Być może podeszłam do tego zbyt emocjonalnie, ale nie mogę przeboleć, że przez ludzką ignorancję i pochopne decyzje cierpią niewinni. I choć początkowo nie mogłam się wczuć (zrzucam to jednak na brak czasu i czytanie po kilka stron dziennie) dalej przeczytałam powieść nie wiedzieć kiedy i jak, pozostałam z mokrą chusteczką w dłoni i tym stanem zawieszenia, w którym żadna inna książka nie jest w stanie mnie zainteresować przez jakiś czas.

I jeszcze tak na koniec, bo te zdanie idealnie pasuję do tego co chce przekazać nam autorka, pamiętajcie, że:„Zawsze warto wysłuchać historii drugiego człowieka do końca. W ten sposób można uratować komuś życie."* To jest moje podsumowanie, innego nie wymyślę, bo cokolwiek napiszę okazuje się być byle jakie i nie na miejscu. Uważam, że tę książkę trzeba po prostu przeczytać… Pani Kasiu, gratuluję książki, która poruszy serca i może zmieni coś w naszej rzeczywistości.

*cytaty pochodzi z „Bezdomna” K. Michalak

Z twórczością Katarzyny Michalak bywa różnie. Niewątpliwie jest ona autorką, która z niezwykłą łatwością operuje słowem pisanym i posiada milion pomysłów na minutę. Taki stan rzeczy posiada swoje plusy i minusy, które rzutują na całościowy odbiór tworzonych przez nią powieści. Po dwóch niezbyt udanych spotkaniach z "Mistrzem" i "Sklepikiem z Niespodzianką. Lidką" nie byłam pewna, czy dobrze robię sięgając po najmłodszą córkę p. Michalak. Ciekawość jednak wzięła górę i po krótkim rozważeniu wszystkich za i przeciw, zabrałam się za czytanie książki, która dość mocno mną wstrząsnęła i sprawiła, że z chęcią bym się na kimś wyładowała.

"Bezdomna" opowiada swoim czytelnikom historię kobiety, która wyszła za mąż jako młoda dziewczyna i od tamtego czasu, zmuszona była do bezgranicznego podporządkowania się innym. W końcu żadna z nas nie chciałaby pracować na męża, który nadaję się tylko i wyłącznie do ekscytującego i pełnego napięcia seksu, a pracę i dbanie o dobre samopoczucie żony odkłada na tor dalszy. Dzieje się tak do tego stopnia, że pewnego niezbyt entuzjastycznego dnia, okazuje się, że główna bohaterka została pozbawiona wszystkiego o czym mogłaby pomarzyć każda szanująca się kobieta. Od tej pory zmuszona była do życia na ulicy i choć obdarcie z godności jest najgorszą rzeczą, która może spotkać człowieka, to dla Kingi nie do wytrzymania były comiesięczne wyjazdy do lasu, w którym przed wieloma miesiącami ukryła swoją kilkunastodniową córeczkę. Czy uda jej się oderwać od dna?

Świat bywa strasznie niesprawiedliwy i chyba nie muszę do tego nikogo przekonywać. Nigdy bym jednak nie podejrzewała, że spotkanie z najnowszą powieścią Katarzyny Michalak wywoła we mnie aż tyle negatywnych emocji. Nie chodzi mi tu oczywiście o to, że czytany przeze mnie utwór mi się nie podobał, bo zauroczył mnie w sobie i to nawet bardziej niż bym się tego spodziewała. Skłaniałabym się raczej ku opinii, że polska autorka pokazała nam zupełnie inną twarz i życzyłabym sobie, by w podobnym klimacie zostały napisane kolejne jej publikacje. Oczywiście nie musi być smutno i pesymistycznie, a z sercem i w miarę wyważonymi proporcjami na napisanie czegoś naprawdę fajnego. Ukazanie nam historii osoby, która mimo swojego młodego wieku trafiła na ulice i musiała nauczyć się życia w otaczającej ją rzeczywistości. Gdy kobieta ma już nadzieję na rozprawienie się ze swoim ziemskim wcieleniem, niespodziewanie zostaje uratowana przez osobę, która niegdyś przyczyniła się do rozpadu jej małżeństwa. Czy spotkanie z Joanną sprawi, że główna bohaterka będzie w stanie pogodzić się z wydarzeniami, które miały miejsce przeszłości?

W całości utworu zauważyłam również dwa małe minusy, które choć nie odebrały mi przyjemności z poznawanie tej pozycji literackiej, to mogłyby to zrobić bez żadnego 'ale' w trakcie obcowania z kilkoma innymi powieściami, których autorką jest Katarzyna Michalak. Pierwszym z nich jest niewątpliwie fakt, że polska pisarka ma tendencje do podkręcania akcji na sam koniec tworzonego przez siebie dzieła. Pod koniec tej lektury miałam nieodparte wrażenie, że autorka gdzieś się śpieszyła i musiała w trzydziestu stronach zamknąć coś co planowała rozpisać na co najmniej dwa razy większą powierzchnię. Niby nie było źle, jednak dało się to odczuć dość mocno i trochę żałuję, że nie odbyło się to wszystko odrobinę inaczej. Nie jestem do końca pewna, czy drugą swoją uwagę mogę zakwalifikować do tej samej kategorii, co jej poprzedniczkę. Poniekąd nie chce mi się trochę wierzyć w machlojkę, której dopuścił się były szef Joanny i choć zdaję sobie sprawę z tego, że dziennikarstwo niewiele ma wspólnego z rzetelnym ukazywaniem rzeczywistości. Chodzi mi raczej o sam fakt, że mężczyzna pozostał bezkarny i ucierpiało na tym wiele osób, które na to w ogóle nie zasługiwały. Z wielką chęcią dorwałabym go w swoje łapki i wymierzyła sprawiedliwość, na którą niewątpliwie zasłużył.

"Bezdomna" jest niewątpliwie powieścią, która zasługuję na uwagę szerokiej rzeszy czytelników. Musicie być jednak przygotowani na to, że tym razem nie będziecie mieli do czynienia z klasyczną Michalak, którą dane nam jest poznawać ilekroć sięgamy po napisane przez nią książki. Mam nadzieję, że jeszcze wielokrotnie będzie nam dane obcować z nieco trudniejszą literaturą, która zmusi nas do przemyśleń na tematy, które dotychczas znajdowały się poza naszym zasięgiem.

Wydawnictwo Znak, premiera 06.06.2013r.
ISBN: 978-83-240-2402-5
Liczba stron: 256
Ocena: 7/10

[http://recenzje-leny.blogspot.com/2013/05/katarzyna-michalak-bezdomna.html]

„Bezdomna” to najnowsza książka znanej, polskiej pisarki, Katarzyny Michalak. Książka od dawna wyczekiwana przez wiernych fanów twórczości autorki – kolejna, po naprawdę udanej „Nadziei” książka w serii z kotem. Jej poprzedniczka bardzo zaskoczyła czytelników przyzwyczajonych do jakiże pogodnego i optymistycznego stylu pisania pani Michalak. „Nadzieja” poruszała trudne tematy i to w taki sposób, że na stałe wyryła się w pamięci wielu czytelników. Czy „Bezdomna” wywiera równie mocne wrażenie?

Główną bohaterką jest tutaj Kinga. Poznajemy ją w momencie, w którym ... planuje sobie odebrać życie. Zaopatrzona w garść tabletek i butelkę wódki, w Wigilję chowa się w śmietniku, by tak zakończyć swoją udrękę. Jeszcze niedawno była najzwyklejszą kobietą. Miała dom, męża, dobrą pracę. Pewne wydarzenie sprawiło, że praktycznie z dnia na dzień straciła to wszystko a nawet więcej, bo straciła również chęć do życia. Jej samobójcza próba zapewne by się powiodła, gdyby nie mały kotek, który również znalazł się na śmietniku. Ostatnie, czego Kinga pragnie, to zabrać ze sobą to niewinne stworzenie, dlatego zbiera w sobie wszystkie siły, by w jakiś sposób mu pomóc. Los najwyraźniej kotkowi sprzyja, bo niedługo później do śmietnika podchodzi dziennikarka Aśka. Pod wpływem impulsu zaprasza tą nietypową dwójkę do wigilijnego stołu. W tej chwili jeszcze nie wie, że Kingę i ją coś łączy. Kolejne dni zejdą kobietom na zwierzeniach, w których Aśka szybko dostrzega swoją szansę na wybicie się w dziennikarskim światku. Za sprawą małego kotka do tej grupy dołączy również mężczyzna, który kiedyś odgrywał w życiu Kingi duże znaczenie. Co się stanie, gdy bezdomna kobieta wreszcie wyjawi im swoją wielką tajemnicę?

Katarzyna Michalak po raz kolejny podjęła się trudnych tematów. Oprócz zagadnienia, na które wskazuje sam tytuł, czyli bezdomności, poruszony zostaje również temat depresji poporodowej, która może prowadzić do naprawdę dramatycznych zdarzeń. Oba tematy są niewątpliwie ważne. Bezdomność to problem, na który społeczeństwo w dużym stopniu się uodporniło. Bardzo łatwo przejść obojętnie obok cuchnącego, czasem pijanego, bezdomnego człowieka, szukającego resztek jedzenia w śmietnikach. Gdy ten sam człowiek zaryzykuje podróż transportem miejskim, obojętność szybko przeradza się w zniechęcenia a nawet agresję. Człowiek już szybciej zlituje się nad zabiedzonym zwierzęciem, wychodząc z założenia że bezdomny pewnie sam jest sobie winny, że w takiej sytuacji się znajduje. A choć trudno w to uwierzyć, trafić na ulicę można przerażająco szybko, a kto raz się tam znajdzie, temu bardzo trudno będzie ponownie wypłynąć na powierzchnię. Depresja poporodowa to z kolei problem, który wiele osób lekceważy, wychodząc z założenia, że to jeden z wielu współczesnych „wymysłów”. Brak zrozumienia dla matki, która po porodzie odmawia opieki nad własnym dzieckiem, brak zrozumienia dla osób walczących ze własnymi demonami.

Niestety choć problematyka jest naprawdę interesująca i poruszająca, długo przyszło mi czekać na jakiekolwiek emocje. Wspomnienia bezdomnej kobiety, które powinny wstrząsać i poruszać do głębi czytało się bez większego wrażenia. To trochę tak, jak ze wstrząsającymi wiadomościami oglądanymi w telewizji. Nawet jeśli relacji towarzyszy obraz, całość jest do tego stopnia wytonowana, że oglądając większość osób nie ma najmniejszego problemu, by kontynuować jedzenie kolacji, czy zaraz po wiadomościach przełączyć program na serial komediowy. Zwierzenia Kingi odebrałam podobnie – dotyczyły przejmujących zdarzeń jednak nie potrafiły do mnie dotrzeć. Dopiero dalsze zdarzenia, rozgrywające się w czasie rzeczywistym, naprawdę zdołały przykuć moją uwagę. Do samego końca nie udało mi się przewidzieć, jak będzie wyglądał finał książki, a gdy już do niego dobrnęłam, również zrobił na mnie duże wrażenie.

Niestety w międzyczasie dwie sceny wzbudziły we mnie bardziej negatywne emocje. W pierwszej z nich ktoś, pragnąc ulżyć kobiecie, która zarzuca sobie, że skrzywdziła własne dziecko tłumaczy że wcale nie jest zła. Przecież nie kopała swojego dziecka tak długo aż pękła mu wątroba, nie zakatowała dziecka młotkiem, nie ... przkładów było zdecydowanie więcej. Naprawdę nie wyobrażam sobie by jakiemukolwiek zdrowemu na umyśle człowiekowi przyszło na myśl w tak makabryczny sposób pocieszać udręczoną kobietę. Druga secna to raczej myśl wypowiedziana przez jedną z bohaterek. Stwierdza ona że pracownicy opieki społecznej czy przykładowo błękitnych linii to banda urzędasów, odbębniających swoją pracę przez 8 godzin na dobę. Nie będę się rozpisywać na ten temat. Kto nie poświęcił czasu by poznać problematykę tego typu pracy, kto nie zdaje sobie sprawy, z jakim obciążeniem psychicznym może się ona wiązać, powinien raczej to zagadnienie przemilczeć, niż wysnuwać tak krzywdzące wnioski. Do tego dochodzi jeszcze scena w pewnej gazecie, działania naczelnego, które zapewne niejednemu czytelnikowi będą się wydawać zbyt abstrakcyjne, by mogły być prawdziwe.

Podsumowując, „Bezdomna” wydała mi się dużo słabsza od „Nadziei”, choć trzeba przyznać że ta zawiesiła poprzeczkę naprawdę wysoko. W pierwszej części zdecydowanie zabrakło mi emocji, dobrze że dalsze zdarzenia w jakimś stopniu to rekompensują. Pomimo pewnych niedociągnięć jest to jednak książka godna uwagi i jestem przekonana, że wiele osób odnajdzie w niej coś wartościowego. Mam też nadzieję że poruszana w niej problematyka w jakimś stopniu uczuli czytelników na dwa bardzo ważne problemy. Jeżeli więc za sprawą „Bezdomnej” życie choć jednej osoby zmieni się na lepsze, ktoś spotka się z większym zrozumieniem otoczenia, będziemy mogli mówić o prawdziwym sukcesie. Do książki zachęcam przede wszystkim fanów twórczości autorki, jak osoby, którym poruszane w niej problemy nie są obojętne.

(http://alison-2.blogspot.com/2013/05/bezdomna.html)

Katarzyna Michalak to autorka wielu powieści różnorodnych gatunkowo. Pisze nie tylko lekką literaturę kobiecą, ale też sagę rodzinną, powieść historyczną, a nawet erotyk. Mnie jednak najbardziej ujęła rozpoczęta rok temu „seria z czarnym kotem”, która ma wzruszać, chwytać za serce, skłaniać do zastanowienia. Pierwszą częścią serii jest „Nadzieja” i na jej przykładzie autorka pokazała, jak będą wyglądać i pozostałe powieści. Opowiedziana w książce historia nie była już bajkowa, ani nawet słodko-gorzka jak w przypadku „Sklepiku z niespodzianką”. Michalak przedstawia samo życie, ale z tej smutniejszej, nawet nam nie znanej strony. „Nadzieja” to opowieść jednocześnie piękna i wzruszająca, ale też przygnębiająca. I w końcu przyszedł czas na oczekiwaną przeze mnie od miesięcy „Bezdomną”.

Bezdomna Kinga w wigilijny wieczór zamyka się w śmietniku z garściami środków nasennych w kieszeniach kurtki i z butelką wódki. Próbę samobójczą udaremnia kot, który zaczyna się do dziewczyny łasić, a ta ma zbyt delikatne serce, by pozwolić mu umrzeć tu z zimna i głodu. Ostatnim wysiłkiem wypuszcza go na zewnątrz, natykając się na dziennikarkę Aśkę, która obojgu proponuje miejsce przy wigilijnym stole. To ratuje Kingę jeszcze przez ten jeden wieczór, jednak Aśka oferuje dziewczynie pomoc. Nie jest powodowana altruizmem, co to, to nie. Dziennikarska hiena zwęszyła po prostu świetny materiał na artykuł i zrobi wszystko, by go dostać. Najpierw musi jednak lepiej poznać Kingę i zachęcić ją do opowiedzenia swojej historii. Jak bezdomna znalazła się na ulicy, choć widać, że jeszcze niedawno wiodła normalne życie?

Katarzyna Michalak w swojej powieści porusza ważne tematy, jednym z nich jest bezdomność i traktowanie takich ludzi przez resztę społeczeństwa. A przecież każdy z nas może się znaleźć na ich miejscu, tak jak Kinga. Wystarczy odrzucenie przez rodzinę i źle podpisana umowa u notariusza, oszukanie przez męża i strata mieszkania. Ale główny wątek tej książki to tak naprawdę psychoza poporodowa, kiedy to u normalnej, zdrowej kobiety znienacka włącza się tryb alarmowy i poczucie zagrożenia. Nie ma ono żadnego uzasadnienia, gdyż podłoże tego zjawiska jest psychiczne i konieczna jest pomoc, gdyż takie sytuacje różnie się kończą, niekiedy śmiercią matki i dziecka. Michalak uczula na brak reakcji ze strony bliskich, którzy bagatelizuję stan proszącej o pomoc matki, a nawet ją napominają, żeby nie gadała głupot, bo jeszcze jej dziecko odbiorą.

„Bezdomną” pochłonęłam w jeden wieczór, bo przy tej książce nie da się inaczej, wsysa i nie wypuszcza aż do ostatniej strony. Poruszany temat jest dość kontrowersyjny, bo ile się w dzisiejszych czasach słyszy o morderczyniach, które zabiły swoje dzieci, bo za głośno płakały, bo chciały jeść, bo były niechciane po prostu. Podchodziłam więc z dystansem do opowieści Kingi, bo nie wiedziałam, czego powinnam się spodziewać. Ta historia jest inna, choć teraz możecie być sceptyczni, gdyż dopiero po poznaniu całości zrozumiecie. Kinga była szykanowana i osądzana przez obcych, rodzinę, przyjaciół, którzy nie chcieli zrozumieć, nie chcieli wysłuchać dziewczyny do końca. Autorka pisząc „Bezdomną” chce zmienić tę sytuację, tłumaczy i ostrzega.

Lektura „Bezdomnej” niesie ze sobą wiele emocji, ale czyta się ją ciężko, gdyż historia przygnębia i nie przynosi obecnej w poprzedniej książce „nadziei”. Już w połowie miałam przeczucie, że to wszystko nie skończy się dobrze i bałam się, jak los potraktuje Kingę. Niestety miałam rację, ale zakończenie jest naprawdę dobre, gdyż zaskakuje z najmniej spodziewanej strony i porusza. W serii z czarnym kotem widać, że autorka rezygnuje z happy endów, ale książkom wychodzi to na dobre, gdyż bardziej do nas przemawiają i głębiej zapadają w pamięć. W „Bezdomnej” występuje narracja trzecioosobowa i pierwszoosobowa, kiedy to trójka bohaterów, Kinga, Aśka i Czarek przedstawiają wydarzenia ze swojej perspektywy. Są to postacie, których postępowania nie sposób przewidzieć. Byłam pewna, że nieważne co dalej się stanie, ale ja i tak do Aśki się nie przekonam, każdy jednak pokazuje tę drugą stronę swojej osobowości.

Katarzyna Michalak z każdą książką pisze coraz lepiej, nie boi się trudnych tematów, a jej powieści niosą ze sobą ważny przekaz. Warto, a nawet trzeba zapoznać się z „Bezdomną”, gdyż to nie tylko ciekawie opowiedziana historia, która wciąga i nie pozwala się od siebie oderwać. To opowieść o ludzkim dramacie, która ostrzega i pokazuje, że każdego mogło spotkać to samo, bo nieszczęście nie wybiera. Pomaga zrozumieć i zapada w pamięć. Wywołuje masę emocji, choć jest to powieść smutna i przygnębiająca. Polecam, gdyż może nie wszystkim przypadną do gustu słodkie „Poziomki” czy „Jagódki”, ale „Bezdomna” to zupełnie inna bajka.

http://elen-magic-world.blogspot.com/2013/05/bezdomna-katarzyna-michalak.html

Jakiś czas temu skończyłam czytać ,,Bezdomną", najnowszą powieść Katarzyny Michalak. Ta książka była chyba jedną z najbardziej przeze mnie wyczekiwanych. ,,Nadzieja", poprzednia część, zrobiła na mnie duże wrażenie, dlatego z niecierpliwością czekałam na ,,Bezdomną".

Problem bezdomności, który poruszyła autorka, jest cały czas popularny, jednak niezauważany. Mówi się o bezdomności, ale robi się mało, aby tym ludziom pomóc, czy dowiedzieć się, dlaczego znaleźli się na ulicy. Również cicho jest o depresji poporodowej, a ta dotyka wiele kobiet, przez co nie potrafią się cieszyć macierzyństwem. Kingę też to spotkało i nikt nie potrafił jej pomóc.

Wigilia. Kinga Król, która już od jakiegoś czasu mieszka na ulicy, postanawia popełnić samobójstwo. W śmietniku przygotowuje sobie małą ucztę: leki i wódkę. Gdy już zapiła tabletki alkoholem, do śmietnika wchodzi mały kotek. Kobieta, która powoli traci świadomość, chce go uchronić przed śmiercią. Resztkami sił zmusza się do wymiotów. Aśka, która akurat wynosiła śmieci, znajduje w śmietniku młodą kobietę i kota. Zaprasza Kingę do siebie, a przy okazji poznaje jej historię, w której widzi swoją dziennikarską szansę...

W powieści poznajemy losy nie tylko Kingi, ale też Aśki i kogoś jeszcze. Ten ktoś miał znaczący wpływ na życie głównej bohaterki, ale nie chcę zdradzić, kto to jest. Powiem tylko, że ta osoba nie zyskała mojej sympatii, mimo tych wszystkich zmian, które się w niej dokonały. Aśka na początku mnie denerwowała, potem jakoś się do niej przekonałam, natomiast Kingi było mi bardzo żal...

,,Bezdomna" jest naprawdę smutną, ale też realną powieścią. Chyba nie potrafię oddać słowami tego smutku, który czułam po przeczytaniu. Kingę spotykały same złe rzeczy. Miała szansę na to, aby się podnieść, jednak źli ludzie jej tego nie ułatwili. Gdy już miało być dobrze, wszystko odwróciło się przeciwko niej... Dosłownie z każdej kartki wylewał się smutek i beznadzieja. Strasznie mi było żal głównej bohaterki, naprawdę spotkało ją wiele nieszczęść. Nie rozumiem, dlaczego nikt jej nie pomógł.

Katarzyna Michalak po raz kolejny mnie zaskoczyła.Tak smutnej książki jej autorstwa jeszcze nie czytałam. Było jednak kilka rzeczy, które mnie irytowały, m. in. sytuacja z naczelnym. Czy ktoś może mi powiedzieć, czy taka sytuacja jest możliwa? Jakoś mi się nie chce w to wierzyć. Uważam też, że momentami było za dużo dramatyzmu, ale widocznie taka miała być ta powieść. Mimo tych paru uwag, powieść jest naprawdę warta polecenia. Warto ją przeczytać, aby spojrzeć na pewne sprawy z innej perspektywy.

http://maniaczytania.blogspot.com/2013/05/bezdomna-katarzyna-michalak.html

Są autorzy powieści, którzy preferują jeden gatunek literacki, mają swój własny styl pisania i wiemy zazwyczaj, czego się po nich spodziewać. Wiemy, czy książka danego autora nam się spodoba czy nie, często właśnie dlatego sięgamy po określone książki – bo spodobała nam się jakaś wcześniejsza powieść. Niektórych autorów zaś omijamy z daleka z tego samego powodu – bo poprzednia książka nie przypadła nam do gustu. Są jednak autorzy, których książki niosą ze sobą wciąż coś nowego, autorzy, którzy potrafią napisać pełną humoru, szczęśliwą historię, ale potrafią również napisać książkę zupełnie inną, taką, której czytelnik w ogóle po danym pisarzu by się nie spodziewał. Ja takich autorów cenię bardzo, chociaż wciąż znam ich zbyt mało. Taką osobą jednak na pewno jest Katarzyna Michalak.

Już po lekturze „Nadziei” doszłam do wniosku, że to książka trochę inna, nie jest już tak szczęśliwa, wywołuje ogrom emocji i uczuć. „Bezdomna”, przeczytana przeze mnie zaledwie dwa dni temu pobiła jednak wszystkie książki Kasi Michalak na głowę, również „Nadzieję”. Nie chodzi już o to, że lubię czytać o ludzkich dramatach i zakrętach losu, nieczęsto ostrych i trudnych do pokonania, faktem jest jednak, że takie powieści pamięta się dłużej, bardziej chwytają za serce, człowiek jakoś inaczej się utożsamia z takimi bohaterami. I muszę przyznać, że po „Bezdomnej” kompletnie się tego nie spodziewałam. Nie spodziewałam się historii, którą ostatecznie dostałam – było to dla mnie takie zaskoczenie, jak mało kiedy.

Kingę poznajemy w chwili, gdy podczas Wigilii Bożego Narodzenia zaszywa się w śmietniku, aby zakończyć swoje problemy raz na zawsze. Kinga chce popełnić samobójstwo. Dlaczego? Może dlatego, że jest bezdomną, która od roku tuła się po ulicach, jedzenia szuka w śmietnikach, a noce spędza w śmierdzących noclegowniach? A może dlatego, że po prostu nie widzi już sensu dalszego życia – bo nie ma dla kogo żyć? Kingę jednak ratuje… kot. Zwykły zagubiony kot, który szuka ciepłego schronienia przed mrozem. I to właśnie ten kot jest motorem dalszych wydarzeń – kobietę bowiem znajduje inna kobieta, jak się okazuje, Kindze dobrze znana… Zaprasza ją do siebie na kolację wigilijną, nocleg i świąteczne śniadanie. Aśka jest dziennikarką, ale dlaczego przygarnia bezdomną? Czy dlatego tylko, aby popełnić dobry uczynek? Początkowo pewnie i tak jest, motywy jednak wkrótce się zmienią… Aśka bowiem zobaczy w Kindze idealny materiał na reportaż. Nie podejrzewa nawet, że Bezdomna może skrywać tajemnicę, której nie spodziewa się nikt. I która, opisana, może wywołać niemały skandal.

Naprawdę… aż brak mi słów na tę książkę. Jestem pod ogromnym wrażeniem tego, do czego autorka była zdolna… że potrafiła napisać taką powieść. Powieść, która jest ogromnym ludzkim dramatem, a do tej pory przecież znałam Kasię Michalak od całkiem innej strony – tę od pięknych historii głównie dla kobiet, powieści zawsze dobrze się kończących, pełnych magii, uśmiechów i szczęśliwych chwil. W „Bezdomnej” autorka zaserwowała nam kompletnie coś innego – książkę pełną bólu, wyrzutów sumienia, dramatów i rozterek; jednocześnie książkę tak wciągającą, że przeczytałam ją dosłownie na jednym wdechu, chociaż pierwsze strony zupełnie tego nie zapowiadają.

Kolejna książka Katarzyny Michalak wywołała we mnie masę negatywnych emocji. Najwięcej ich jest chyba w stosunku do Joanny, mimo że pomogła Kindze podnieść się z bezdomności, pomogła jej w zarobieniu pierwszych pieniędzy i znalazła dom. Dla mnie była to osoba mimo wszystko pozbawiona skrupułów, która w Kindze zobaczyła materiał na idealny reportaż, dzięki któremu miałaby szansę zdobyć prestiżową nagrodę. I z każdą stroną, pomimo tego, że dla Kingi Aśka była kimś w rodzaju przyjaciółki (napisałam „kimś w rodzaju” nie bez powodu), to z każdą stroną lubiłam ją coraz mniej. Nie spodobał mi się również Czarek i praktycznie również od pierwszej chwili – mężczyzna może i kochał Kingę na swój sposób, to jednak nie rozumiał jej w ogóle. A można w takim wypadku w ogóle kogoś kochać?

Kinga, Joanna i Czarek to w zasadzie jedyni bohaterowie tej powieści. Oczywiście pojawiają się jakieś postacie drugoplanowe i epizodyczne, najważniejsza jednak tutaj jest ta trójka, czego dowodem jest również to, w jaki sposób autorka skonstruowała tę książkę – każdy rozdział to perspektywa jednego z trójki bohaterów. To również sprawia, że ani Czarek, ani Joanna nie da się lubić, ale chyba o to właśnie tu chodziło. A Kinga? Cóż, o Kindze i jej psychice oraz myśleniu można by napisać oddzielną recenzję. Dziewczyna po ośmiu próbach samobójczych, młoda i wykształcona, ale bezdomna kobieta, która w czytelniku bez wątpienia wzbudzi współczucie. Czy ją polubicie, nie wiem, ja obdarzyłam ją ogromną sympatią ze względu na jej sytuację, ale nie tylko. I być może dlatego czasem miałam ochotę skakać z wściekłości przy tej książce. Rzucać nią o ścianę i wyczyniać różne inne rzeczy, jednocześnie czując się kompletnie bezsilna – bo Kingę czekał tylko jeden los, taki, jaki wymyśliła dla niej autorka. Czuć, że to nie będzie cudowne, szczęśliwe zakończenie, wiedziałam, że w końcu je poznam, cokolwiek to będzie. I dlatego czułam się bezsilna, bo wiedziałam, że nie mogę zmienić toku wydarzeń, choć ma się na to wielką, naprawdę wielką chęć.

Jeszcze raz: jestem pod wielkim wrażeniem tej książki. Piękna, pełna emocji, dramatyzmu i smutna historia – czemu właśnie takie książki podobają mi się najbardziej? Takie, przy których chce się płakać z bezsilności, które wywołują masę głównie negatywnych odczuć, które są pełne współczucia? Nie mam zielonego pojęcia. Warto jest jednak wydać pieniądze na tę książkę, naprawdę. Ja dawno już nie czytałam tak poruszającej historii, której nie potrafiłam odłożyć na półkę, dopóki nie przeczytałam ostatniej strony.

[http://mojeczytadla.blogspot.com/2013/05/bezdomna-recenzja-przedpremierowa.html]

Wraz z premierą „Lidki” runęła na mnie niezbyt miła wiadomość, mianowicie, że premiera „Bezdomnej” została przesunięta, może nie na św. Nigdy, ale nie mogłam już liczyć dni do lata. Bardzo mnie to zasmuciło, bowiem czekałam na drugą książkę z serii „z czarnym kotem”, pierwszą była „Nadzieja” a więc książka dzięki której wpadłam w Katarzynę Michalak. „Nadzieja” wciąż trwa w mojej pamięci, pamiętam dokładnie dzień w którym ją kupiłam, bardzo słoneczny piątek, wtedy było tak pięknie na zewnątrz i cieszyłam się na całodniowy wypad do Lublina, podczas którego będę czytała. Niestety wówczas nigdzie nie pojechałam, a miałam plany i romansowe, wiec pocieszałam się Martini i płakałam nad losami Lili. Mimo, że minęło ponad pół roku, wciąż pamiętam silne emocje towarzyszące mi podczas lektury, więc podświadomie liczyłam na kolejne katharsis. A tu „Bezdomna” przesunięta. Jak ja byłam zła na autorkę!!!!
Kiedy więc dostałam możliwość przeczytania „Bezdomnej” byłam w siódmym niebie, natychmiast wszystkie obowiązki poszły w kąt, a ja przypięłam się do laptopa. Zaczęłam płakać na stronie drugiej, bo ciarki chodziły po mnie od początku. Liczba stron, która z początku gwarantowała mi całodzienne zajęcie, w zatrważającym tempie malała i nim się zorientowałam czytałam ostatnie zdanie, zapłakana i z emocjami kłębiącymi się jak fale wzburzonego morza. Nie mogłam sobie znaleźć miejsca, wciąż z trudem szukam słów, aby opisać „Bezdomną”. Jest to książka z gatunku „po lekturze nic już nie będzie takie samo”.
Na samym początku poznajemy Kingę, bezdomną, która w Wigilię Bożego Narodzenia chce popełnić samobójstwo. Ma dosyć życia, swojego życia, przez rok bezdomności dźwigała jarzmo swoich błędów, pomyłek, swojej choroby. Kinga, dobrze zapowiadająca się architekt krajobrazu, piękna, mądra kobieta w jakiś sposób znalazła się na dnie drabiny społecznej. Nie widzi dla siebie innego wyjścia niż garść psychotropów zapitych wódką. I pewnie opowieść by nie powstała, gdyby nie kotek, który utknął z nią w śmietniku i kobieta, która o północy wyszła wyrzucić śmieci. Los Kingi zostaje odwrócony, przez małego kociaka i przez ostatnią osobę od której Karolina spodziewałaby się wybawienia.
Tą osobą jest Joanna, dziennikarka pisująca w brukowcach, jako upragnione dziecko swoich rodziców, miała wszystko, pieniądze, doskonałe wykształcenie, ale zamiast spełnić marzenia rodziny i zostać lekarzem, lub prawnikiem wybrała dziennikarstwo. Nie miała oporów żadnych, po trupach wspinała się po drabinie kariery. Była silną i niezależną kobietą, do czasu aż na jej drodze stanął mąż Kingi. Kawał łajdaka. Joanna, po wysłuchaniu fragmentu opowieści Kingi postanawia jej pomóc, coś co najpierw miało być daniem schronienia wędrowcowi w Wigilię i materiałem na poruszający serca materiał, staje się czymś więcej. Owszem Joanna wciąż widzi w Kindze materiał na artykuł, który ma jej zapewnić Złoty Laur, ale historia dziewczyny ją porusza, zwłaszcza, że na jaw wychodzą coraz to nowe fakty.

Naprawdę słów mi brakuje, aby opisać „Bezdomną”, głównymi bohaterami tej opowieści są trzy osoby Joanna, Kinga i Czarek. Z tej trójki Czarek, który miał potencjał na drugiego Aleksjieja, okazuje się łajdakiem i dla którego nie mam słów usprawiedliwienia. Ale gdyby nawinął mi się pod rękę, oj ciężki byłby jego los. Nie potępiam Joanny, która mimo wszystko miała dobre intencje, podszyte egoizmem, ale w gruncie rzeczy dobre. No i trudno mi potępiać Kingę, która owszem dokonała złych wyborów, może kilka rzeczy zaniedbała, ale była chorą kobietą której nikt nie pomógł póki był na to czas.
Ta książka porusza ważny problem siły stereotypów, które dobiły Kingę. I chociaż obawiam się, że znajdą się głosy, które potępią autorkę za wykorzystanie głośnej tragedii małej Madzi sprzed roku, tragedii, którą wciąż żyje Polska, aby sprzedać kolejną książkę, ja sądzę że ta książka jest potrzebna, tak jak czytamy w książce: „Opisz to. Spisz każde moje słowo. Może moja historia uratuje choć jedną matkę i choć jedno dziecko.” Jest dokładnie tak jak czytamy w książce, w społeczeństwie funkcjonuje przekonanie, że urodzenie zdrowego dziecka jest dla matki największym szczęściem, a każda inna postawa jest, albo fanaberią, albo objawem bycia zwyrodnialcem. Nasze społeczeństwo nie przyjmuje do wiadomości istnienia jednostek chorobowych związanych z ciążą i porodem. Depresja poporodowa jest nowomodną fanaberią, a choroba opisana w książce jest przejawem szaleństwa. Kobieta zwariowała, jest „psychiczna” ciężko dostrzec w matce, chora kobietę, która potrzebuje pomocy, a nie jest bezduszną psychopatką. Jak łatwo się ją potępia. To jest dramat, społeczne potępienie, napiętnowanie jej jako najgorszej. Przyznam szczerze, że nie słyszałam o psychozie poporodowej wcześniej, a przecież może ona spotkać każdą kobietę. O takich sprawach powinno się mówić! A nie zamiatać pod wykładzinę gabinetów psychiatrycznych.

To jest bardzo smutna i ciężka książka, cięższa i smutniejsza niż „Nadzieja”, której mały wąteczek autorka wplata do „Bezdomnej”. Wydaje mi się, że trzeba „Bezdomną” po prostu przeczytać, pozwoli nam spojrzeć na wiele spraw inaczej. Chociaż po lekturze tej książki, ciężko będzie znaleźć sobie miejsce, myśli będą buzować, łzy będą wciąż cisnąć się pod powieki, to trzeba ją przeczytać, żeby dostrzec drugie dno, żeby zacząć się zastanawiać nim osądzimy osobę o której czytamy w gazecie, widzimy w telewizji, czy mijamy na ulicy.
„Bezdomna” to powieść, jakiej drugiej nie ma na polskim rynku, powieść pełna prozy życia, ale tak wciągająca, że nie sposób się od niej oderwać. Od pierwszej, do ostatniej strony na równym poziomie, pełna zwrotów akcji, sekretów i dużej dawki emocji. Podczas czytania będziecie przeciągnięci przez wyżymaczkę i znajdziecie katharsis. Czyta się ją bardzo szybko, chociaż tak ciężko czyta się załzawionymi oczami.

Bezdomność to niezwykle złożony problem, który dla ludzi takich jak ja czy Ty, często sprowadza się do jednoznacznej oceny. Leniom nie chce się pracować, wolą pić i żebrać zamiast wziąć się w garść. Bezdomność to pójście na łatwiznę, sposób na życie… I może rzeczywiście po części tak jest, ale czy można generalizować? Wrzucać wszystkich do jednego worka? A jeżeli za tym wyborem stoi coś więcej?

Katarzyna Michalak podjęła się tego trudnego tematu, czy go uniosła? Czy jej barki wytrzymały ciężar problemu? Szczerze mówiąc trudno mi na to pytanie jednoznacznie odpowiedzieć. Z jednej strony wypełniają mnie emocje, bowiem historia była przejmująca, refleksyjna i taka prawdziwa. Z kolei nie jestem przekonana czy problemy zostały omówione należycie, mam wrażenie, że temat został ledwie liźnięty. Wiecie, co mam na myśli? Akcja mknęła jak pociąg ekspresowy zatrzymujący się tylko na wybranych stacjach. Nie mam problemu z brakiem emocji, tych było, co nie miara. I choć światem powieści rządzą zbiegi okoliczności to historia opisana przez autorkę chwyta za serce i nie puszcza do samego końca. Z drżącymi rękami przewracałam strony i w myślach powtarzałam: to nie może być prawda. Jednak, gdy odsunę emocje na bok, spojrzę trzeźwo na treść, wiem że mogło być lepiej, pełniej, może inaczej.

O czym jest, więc książka? O tym, jak łatwo nam wyrokować. Jesteśmy w tym znacznie lepsi niż sąd. Nie mając dowodów, nie znając zdarzenia czy osoby jesteśmy w stanie oceniać. Gdy myślimy o czynach innych ludzi rozpatrujemy je w kategoriach czarno-białych, dopiero gdy sprawa dotknie bezpośrednio nas, świat nabiera różnych barwach.

Bezdomna to historia Kingi, która po roku mieszkania na ulicy, postanawia się zabić. Jak twierdzi: zasłużyła na znacznie gorszy los. Tego dnia znajduje ją Aśka, ex-kochanka jej byłego męża. Daje jej szansę wyjścia na prostą… Czy Kinga zaufa? Czy Aśka rzeczywiście jest tak bezinteresowna? A wreszcie, co skłoniło Kingę do takich wyborów? Jak to się stało, że została potępiona i trafiła na ulicę?

Czytając tę powieść zadawałam sobie wiele pytań. Wciąż i wciąż te same. Jak to się mogło stać? Gdzie byli jej bliscy, rodzina czy chociażby lekarze, pielęgniarki? Czy ślepota ludzka nie zna granic? Ta książka otwiera oczy na wiele problemów. Nie chcąc zdradzać treści ich nie wyjawię, powiem jednak, że warto patrzeć i widzieć. Kto wie, kiedy i jak los pozwoli Ci pomóc…

Niewielu autorów to potrafi, Kasia tak. O czym mówię? O tym, że bohaterowie nie muszą być wymuskani, przesłodzeni czy przedstawieni w samych superlatywach. Ważne by byli prawdziwi. Bohaterami tej książki są zwyczajni ludzie, którzy przechodzą wzloty i upadki, tacy którzy borykają się z problemami codzienności. Jak się okazuje, to właśnie takich bohaterów szukam, takich lubię, takich będę wspominać.

Jak więc oceniam Bezdomną Katarzyny Michalak? To zależy od tego, czy zrobię to sercem czy rozumem. Ja w swoich wyborach kieruję się sercem i tego też Wam życzę. Miłej, a raczej przejmującej lektury życzę. Po zapoznaniu się z treścią tej książki, wasze spojrzenie na świat może ulec przemianie.

ps. Cudna okładka, ten pies i kot są odbiciem relacji bohaterek, bardzo wymowne...

Istnieją książki, w których czytelnicy zaczytują się już na kilka miesięcy przed premierą. Z ,,Bezdomną” Katarzyny Michalak nie było inaczej. Pozycja jeszcze nie pojawiła się na rynku wydawniczym, a już zbierała same pozytywne recenzje. Dlatego też, gdy na blogu autorki ukazał się konkurs, w którym do wygrania była przedpremierowo ta oto pozycja, nie wahałam się ani chwili, aby wziąć w nim udział. Możecie sobie tylko wyobrazić, jak bardzo się ucieszyłam, gdy znalazłam się w szczęśliwej dwudziestce. Nie wiem, czego się spodziewałam po tej pozycji, ale chyba jednak czegoś innego…

Problem depresji poporodowej spotyka coraz więcej kobiet. Jedne dzięki wsparciu rodziny i przyjaciół potrafią sobie z tym poradzić, inne są pozostawione samym sobie. ,,Bezdomna” Katarzyny Michalak ma zapoczątkować ogólnopolską akcję na ten temat. Czy warto? Oczywiście, że tak! Być może dzięki poznaniu historii Kingi Król, choć jedna kobieta zdoła w odpowiednim czasie otrzymać odpowiednią pomoc, zostanie poddana leczeniu.

,,Opisz to. Spisz każde moje słowo. Może moja historia uratuje choć jedną matkę i choć jedno dziecko. Niech śmierć Alusi nie pójdzie na marne. Opisz to.”

Kinga Drabicz była kiedyś zwykłą kobietą, jakich wiele. Po maturze rozpoczęła współżycie seksualne z kolegą, Cezarym Grabskim, który gdy dowiedział się, że dziewczyna zaszła w ciążę… wyjechał za granicę i zostawił ją z tym samą. W tym czasie Kinga poznała Krzysztofa Króla, za którego postanowiła wyjść za mąż. Wszystko układało się dobrze do czasu, aż mężczyzna nie znalazł sobie kochanki. Na domiar złego okazało się, że główna bohaterka znów zaszła w ciążę, pozostała bez wsparcia rodziny i przyjaciół, jednak udało jej się urodzić dziecko. To, co wydarzyło się później przypominało horror nie tylko Kingi, ale i nowonarodzonej Alusi…

Kobieta z każdym dniem zaczęła się staczać, aż w końcu skończyła, jako bezdomna. W Wigilię postanowiła skończyć ze swoim życiem, nie potrafiła dłużej żyć, aż w końcu poznała Joannę Reszkę, dziennikarkę, z którą zdradzał ją Krzysztof. Czy Aśka naprawdę chciała pomóc Bezdomnej, czy miała w tym inny ukryty cel? O tym przekonajcie się sami !

,,Bezdomna” Katarzyny Michalak zalicza się do ,,Serii z czarnym kotem”. Moim zdaniem ,,Nadzieja” bardziej mi się podobała, była także trudna, jeśli chodzi o tematykę, ale jednak historia Liliany według mnie została lepiej przemyślana, bardziej wiarygodnie zobrazowana. Według mnie ,,Bezdomna” jest dobra, ale porównując ją z ,,Nadzieją” nie jest niestety rewelacyjna. Oczywiście nie zabrakło w niej wzruszających momentów i zaskakujących zwrotów akcji. Zakończenie, jak zwykle również zrobiło na mnie ogromne wrażenie, ale to nie było to, czego oczekiwałam po tej książce. Ktoś może mi zarzucić, że może jestem na to za młoda, może i tak. Jednak nie będę pisała, jak to ,,Bezdomna” mnie oczarowała, nie będę pisała samych ochów i achów, bo po prostu nie byłoby to zgodne z moim sumieniem.

Tego, co przeżyła Kinga Król nie da się opisać w kilku słowach. To trzeba przeczytać, ja w żadnym wypadku po zapoznaniu się z całością nie potępiam jej. Nie wiem, jak postąpiłabym na jej miejscu, nie mając w nikim wsparcia. Pewnie zachowałabym się podobnie, ale o tym możemy tylko gdybać….

Podsumowując, ,,Bezdomna” przedstawia ogromną tragedię, jaka dotknęła główną bohaterkę. Z pewnością nie jest to powieść łatwa. Gdy ją czytałam strony przelatywały mi błyskawicznie, musiałam ją skończyć w jedno popołudnie, gdyż nie mogłabym zasnąć, nie poznawszy końca tej opowieści. Z książką o tej tematyce spotkałam się po raz pierwszy. Cieszę się, że Pani Katarzyna Michalak poruszyła tak trudny temat! Być może dzięki temu uda się uratować choć jedno istnienie…

Moja ocena : 8/10

Ostatni weekend zaowocował mocnymi wrażeniami po lekturach, które sobie zaserwowałam. Uwielbiam książki Kasi Michalak i bardzo cieszyłam się na lekturę najnowszej z nich. „Bezdomna” wstrząsnęła mną do głębi i pozostawiła swój ślad w mojej duszy. To kolejna opowieść „jak z życia wzięta” jednak pokazana z innej strony. Każdy z nas śledził historię małej Madzi ze Śląska, którą matka martwą porzuciła w parku, a opowiadała o porwaniu. Takich historii jest wiele i nie jestem w stanie zrozumieć rodziców, którzy świadomie zabijają swoje dzieci. Są inne rozwiązania niż pozbawianie małego człowieka życia.

Katarzyna Michalak przedstawiła nam ten problem z innej strony. Ze strony matki ogarniętej chorobą psychiczną, która sprawia, że jej chęć ratowania i ukrycia dziecka przez niebezpieczeństwem doprowadza do tragedii. Z jednej strony widzimy MORDERCZYNIĘ własnego dziecka, a z drugiej ogarniętą szaleństwem i niepoczytalną kobietę, która wołała o pomoc, ale nikt jej nie zrozumiał.
Łatwo jest potępiać i karać, ale trzeba też wysłuchać historii do końca i zrozumieć…. Tutaj nie tylko dziecko jest ofiarą, ale i matka.

Jest wieczór wigilijny. Kinga, kiedy ją poznajemy jest bezdomną, która zdecydowała się zakończyć swoje życie. Nie ma już sił, ani fizycznych, ani psychicznych, żeby żyć. Zamyka się w śmietniku i zapija alkoholem leki, kiedy okazuje się, że nie jest sama. Jest z nią kot, który przytula się i liże ją, jakby chciał ją ocalić od decyzji, która podjęła. I udaje mu się!
Tak zastaje ich mieszkanka apartamentowca, dziennikarka Joanna Reszka. Samotna i zdesperowana kobieta zaprasza bezdomną i jej kota do siebie na Wigilię. Robi Kindze kąpiel i odstępuje własne ciuchy, postanawia jej pomóc, wietrząc w tym świetny materiał na artykuł. Nie wie jednak, że bezdomna ją rozpoznała – jako kochankę swego męża. Kobiety zwierzają się sobie. Aśka pomaga Kindze wynająć mieszkanko i znaleźć pracę. Pomału bezdomna wraca do rzeczywistości, jednak potwory z przeszłości nadal siedzą w jej głowie. Kiedy pojawia się jej dawna miłość, która doprowadziła w jej życiu do samych złych rzeczy, sprawy się komplikują. Zbliża się też kolejny pierwszy czwartek miesiąca i Kinga jak lunatyk rusza na poszukiwanie Alusi, do lasu pod Bydgoszczą. Wraca z szaleństwem w oczach. W końcu opowiada swoją historię Aśce i prosi ją by opisała ją w gazecie jako przestrogę dla innych kobiet. Czy była to dobra decyzja? Zawsze znajdzie się ktoś, kto chce zarobić na krzywdzie innych i wzbudzić sensację!

„Bezdomna” to niezwykle wzruszająca i wstrząsająca opowieść o kobiecie, która straciła wszystko w swoim życiu. A kiedy chciała je odbudować, znalazł się ktoś, kto wolał zrobić sensację z jej historii. Opowieść Kingi jest przerażająca! Wstrząśnie każdą matką, każdą kobietą – zobaczcie, do czego może doprowadzić depresja poporodowa! Kinga wołała o pomoc, ale nikt nie potraktował jej zwidów i urojeń poważnie. Czy potrzeba było tragedii? Można było temu zaradzić!
Opowieść jest niesamowita, choć trzeba przyznać, że finał jest bardzo oczywisty – nie byłam zaskoczona. Życie nie jest sprawiedliwe, a ludzie nie zawsze są życzliwi …. Trzeba słuchać innych, a nie tylko ich oceniać. Rozejrzyjcie się wokół może jest wśród was taka Kinga, która woła o pomoc? Nie bądźmy obojętni !!!
Czytałam tę powieść, a łzy same leciały mi z oczu – i to jest fenomen Kasi Michalak!

http://markietanka-mojeksiazki.blogspot.com/2013/06/bezdomna-katarzyna-michalak.html