Klaudiusz i Messalina

Tłumaczenie: Stefan Essmanowski
Cykl: Klaudiusz (tom 2)
Wydawnictwo: Książnica
7,42 (964 ocen i 49 opinii) Zobacz oceny
10
44
9
139
8
255
7
338
6
133
5
45
4
3
3
6
2
1
1
0
Edytuj książkę
szczegółowe informacje
tytuł oryginału
Claudius the God
data wydania
ISBN
9788324580095
liczba stron
360
kategoria
historyczna
język
polski
dodała
pastelova

Przez pół wieku Klaudiusz, kulawy jąkała uważany za półgłówka, ale człowiek uczciwy, prawy i lojalny, pozostawał w cieniu, aż przypadek zrządził, że został cesarzem. Jego żoną była wówczas Messalina - kobieta, o której temperamencie i nienasyconym głodzie seksualnym krążyły legendy. Klaudiusz długo pozostawał pod jej wpływem, przymykając oczy na niektóre jej nieprawości, nieświadom innych. W...

Przez pół wieku Klaudiusz, kulawy jąkała uważany za półgłówka, ale człowiek uczciwy, prawy i lojalny, pozostawał w cieniu, aż przypadek zrządził, że został cesarzem. Jego żoną była wówczas Messalina - kobieta, o której temperamencie i nienasyconym głodzie seksualnym krążyły legendy. Klaudiusz długo pozostawał pod jej wpływem, przymykając oczy na niektóre jej nieprawości, nieświadom innych. W końcu jej postępki zaczęły zagrażać życiu cesarza i stabilności imperium. Klaudiusz musiał dokonać tragicznego wyboru…

 

źródło opisu: Wydawnictwo Książnica, 2012

źródło okładki: http://publicat.pl/ksiaznica/

pokaż więcej

Brak materiałów.
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Już teraz nowa funkcja: pakiety. Dowiedz się więcej jak kupić kilka książek w najlepszej cenie >>>
Sortuj opinie wg
Opinie czytelników (1875)
 Pokaż tylko oceny z treścią
książek: 2844
Gosia | 2016-01-03
Na półkach: Przeczytane, 2016
Przeczytana: 03 stycznia 2016

Pierwszy tom historii o Klaudiuszu Roberta Graves'a przeczytałam już wiele lat temu. Wtedy byłam zafascynowana tą książką. Chyba mogę nawet powiedzieć, że to właśnie ona głównie przyczyniła się do mojego zainteresowania starożytnym Rzymem.
Z żalem stwierdzam, że drugi tom nie spełnił moich oczekiwań. Nastawiłam się na psajonującą lekturę, jednak miejscami nudnawe opisy zepsuły mi odbiór.
Tytuł nie oddaje zawartości, bo Messalina pojawia się z rzadka, gdzieś między wierszami. Jeśli miała tak wielki wpływ na Klaudiusza, to tutaj jej postać została znikomo przedstawiona. Więcej już dowiadujemy się o przyjacielu Klaudiusza Herodzie Agryppie.
Książka jest napisana w formie autobiografii i to sobie poświęca Klaudiusz najwięcej miejsca. Tłumaczy swoje działania, motywy, ambicje, przemyślenia.
Trzeba przynać, że miał dla siebie sporo autoironii i chyba to pozwoliło mu przetrwać najgorsze momenty panowania.
Mimo wszystko był niezykłą postacią i wart jest poznania choćby za pośrednictwem...

książek: 5138
Wkp | 2016-05-31
Na półkach: Przeczytane, Współpraca

WŁADZA I NAMIĘTNOŚĆ

Nie ma co ukrywać, że literatura historyczna nie leży stricte w obszarze moich czytelniczych zainteresowań, ale są takie książki i tacy autorzy, po których każdy czytelnik sięgnąć powinien, niezależenie od swoich preferencji. Do nich zdecydowanie należy Robert Graves i jego dylogia o cesarzu Klaudiuszu, której pierwsza część stała się kanwą głośnego serialu „Ja, Klaudiusz”.

Jest już rok 41 naszej ery, Klaudiusz, o którym powiedzieć można wiele, od kuternogi, przez jąkałę, po rodzinnego głupka, jest cesarzem, zyskał władzę, zyskał pozycję i kilka przymiotników pozytywnych, mówiących o jego lojalności i sprawiedliwości. Mniej pozytywów rzec można jednak o jego małżonce, Messalinie. Opowieści o jej seksualnych dokonaniach i niespożytych w tej materii siłach przeszły do legendy. Messalina wywiera także niezwykle silny wpływ na Klaudiusza, na jego decyzje i postrzeganie niektórych spraw. Jak jednak zareaguje cesarz, kiedy jego własna żona zacznie zagrażać nie tylko...

książek: 1399
almos | 2018-01-21
Przeczytana: 18 stycznia 2018

Druga część historii Klaudiusza obejmuje okres jego panowania i nie robi takiego wrażenia jak pierwsza, ale zawiera parę ciekawych historii, np. dzieje życia Heroda Agryppy, najbliższego przyjaciela cesarza, oraz znakomicie opisaną kampanię zdobywania Brytanii. Mamy też przejmujący dramat osobisty samego cesarza – historię małżeństwa z Messaliną. B. dobra literatura historyczno-polityczna.

Zachwycony pierwszą częścią opowieści o cesarzu rzymskim, 'Ja Klaudiusz', rzuciłem się na część drugą, niestety, nie robi ona takiego wrażenia jak pierwsza, ale to wciąż bardzo dobra literatura historyczno-polityczna, Opowiada tu Klaudiusz o okresie swoich rządów i bardzo się chwali: popisuje się wiedzą na tematy ekonomiczne, historyczne czy religijne, podkreśla szeroko swoje zasługi (budowa akweduktów i portu w Ostii), interesująca to lektura, ale brak jej dynamiki i rozmachu pierwszej części. Niemniej trochę ciekawych rzeczy się znajdzie, które poniżej wyliczę.

Na początku książki mamy...

książek: 854
Strega | 2013-08-25
Na półkach: Przeczytane, 2013 r.
Przeczytana: 25 sierpnia 2013

Bardzo dobra książka, chociaż nie tak ciekawa jak pierwsza część "Ja, Klaudiusz". W tej części książki Klaudiusz jest mocno skupiony na opowieściach wojennych, kwestii chrześcijańskiej i swoich dokonaniach. W poprzednim tomie niezwykle barwną postacią była Liwia, żona cesarza Augusta, w tym tomie wydawć by się mogło, że taką femme fatale będzie Messalina, żona Klaudiusza. Piękna, przebiegła kobieta. Nimfomanka, zręczna w kłamstwach, intrygach, knowaniach. Idealna, by uczynić z niej barwną postać książki, jednak ten wątek jest tutaj mało ciekawy. Pojawia się, ale jakoś tak beznamiętnie. Trochę szkoda. Klaudiusz ciągle podkreśla swoją niewiedzę o poczynaniach małżonki, o jej rozpuście, o ludziach, którzy zginęli, bo narazili się cesarzowej. Ojj...najlepiej powiedzieć, że się o niczym nie wiedziało. Oczywiście można tak Klaudiusza przedstawiać. Książka nie jest biografią, chociaż żadna z postaci nie jest fikcyjna, a Graves korzystał z bardzo bogatych źródeł historycznych. Dla...

książek: 461
Dorota | 2016-05-09
Przeczytana: 09 maja 2016

Nie tego się spodziewałam po zakończeniu poprzedniej części. Trzeba dodać, że zakończenie książki Ja, Klaudiusz dało mi poczucie, że nareszcie coś fajnego się zapowiada. Pierwsze lata panowania nowego Cezara, jego burzliwy związek z Messaliną. Borykanie się z kolejnymi intrygami. Tego właśnie się spodziewałam. Natomiast to co zastałam, moich oczekiwań kompletnie nie spełniło.
Nudne, przydługie opisy i dialogi. Styl pisania nie zmienił się w porównaniu z poprzednią książką. Tego co w pierwszej części ratowało całość opowieści, czyli znakomicie przedstawione charaktery bohaterów, tutaj nie było. Całą książkę czekałam na szczegółowe przedstawienie Messaliny, która znana mi jest z kart historii jako pociągająca za pałacowe sznurki nimfomanka. Jakież było moje rozczarowanie kiedy jej przedstawienie było...nijakie. Ehhh, nie, nie, nie!!!

książek: 1694
Roman Dłużniewski | 2016-12-08
Na półkach: Przeczytane, Posiadam

Klaudiusz. Cesarz rzymski. I jego takie pogmatwane życie. Nie dość, że uważali go za głupka, to jeszcze żoną została Messalina. Największa... Tak, trudno mi cenzuralnie skończyć to zdanie. Koniecznie!!!

książek: 855
ewula | 2013-11-28
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 28 listopada 2013

Zdecydowanie pierwsza część ,,Ja Klaudiusz'' lepsza.Powieść ukazuje obyczajowość ,mentalność i okrucieństwo obywateli Rzymu początku naszej ery.Żal mi było łatwowiernego Klaudiusza oszukiwanego przez niewierną żonę.

książek: 251
wabag | 2015-03-05
Przeczytana: 02 marca 2015

W literaturze bardzo lubię postaci kobiece. A szczególnie takie, które byłyby okrutne i złe, a najlepiej przy tym także i rozpustne. Ma to zapewne związek z tym, że głównie pisało się i pisze o mężczyznach, a kobiety są jedynie ich dodatkiem stanowiąc mało interesujące tło.

Po obejrzeniu serialu BBC "Ja, Klaudiusz" zapragnąłem zmierzyć się z legendą Messaliny, kobiety występnej, rozwiązłej i stanowiącej zaprzeczenie matki i żony zajętej od rana do wieczora praniem, sprzątaniem, gotowaniem i służbą swojemu "Jaśnie Panu".

Na książkę Gravesa rzuciłem się zatem jak gołąb na ostatnie ziarno i na tę Messalinę czekałem pierwszych 50 stron, potem 50 następnych, potem jeszcze kolejne i... okazało się, że tej Mesaliny w "Klaudiuszu i Messaalinie" jest tyle co kot napłakał.

Historia rządów cesarza Klaudiusza ciągnęła się rozwlekle, przez co tak naprawdę trudno już było wywieść kto kogo bił w Brytanii, a który szwagier był przy okazji adoptowanym synem drugiego szwagra. Tak naprawdę...

książek: 691
MałaPisareczka | 2014-03-18
Na półkach: Przeczytane, Posiadam, Historia
Przeczytana: 18 marca 2014

Po zakończeniu pierwszej części biograficznej powieści Klaudiusza, przyszedł czas na kolejną. Wiele się zmieniło w życiu nowego cesarza, choć nie tak wiele, byśmy przestali go lubić.

Jąkała Klaudiusz stał się cesarzem. Wszystkich ogarnęło przerażenie, połączone z niedowierzaniem, a w największym szoku był właśnie sam zainteresowany. W końcu Klaudiusz miał zupełnie inne plany na przyszłość - zamierzał pisać kroniki historyczne - i zdawał sobie sprawę, że do rządzenia się po prostu nie nadaje. Władca musi być charyzmatyczny, siać lęk i budzić respekt, musi mieć to "coś", czego niestety nie posiada Klaudiusz. Przeciwieństwem "wielkiego" cezara jest jego żoną, Messalina, która ze sztuką kłamstwa i intryg niemal się urodziła.

Klaudiusz nie ma łatwego startu. Od samego początku zostaje otoczony fałszywymi ludźmi, którzy w przeszłości śmiele wyśmiewali jego niepełnosprawność. Teraz stają się jego wrogami, chcącymi pozbawić go władzy. Władzy, do której on sam nie ma przekonania. Do tego...

książek: 422
Kazik | 2012-03-20
Na półkach: Przeczytane

A więc stało się - zarówno Wieszczka, jak i stary historyk z jedną nogą w grobie mieli rację. Klaudiusz, frajer Klaudiusz, kulawy-kretyn Klaudiusz, wujek Klo, jąkała K-k-k-klaudiusz, zakała rodziny Klaudiusz został oficjalnym władcą ogromnego imperium rzymskiego. Szok. W szoku są wszyscy, a najbardziej przerażony i skołowany jest nasz nieszczęsny bohater, który nijak ma ochotę objąć władzę. Jedynie groźba śmierci zmusza go do wzięcia na barki dobra państwa. "Wszystko układa się idealnie!", mógłby ktoś zakrzyknąć. "Gość przeżył panowanie dwóch cesarzy-psychopatów i wreszcie udowodnił, ile jest wart. Nic, tylko się cieszyć!". Niestety, po tym, zdawałoby się, "i żyli długo i szczęśliwie", opowieść toczy się dalej - Klaudiusz ma wielu wrogów, budzi wśród poddanych śmiech, a po fanaberiach Kaliguli skarbiec świeci pustkami. A jak jeszcze dodamy do tego femme fatale, która szybko rozstawia swoją pajęczą sieć, to pozostaje tylko jęknąć nad niedolą naszego bohatera.

Nie ukrywam, choć...

zobacz kolejne z 1865 
Przeczytaj także

Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading
Cytaty z książki
lista cytatów dodaj cytat
Inne książki autora
więcej książek tego autora
zgłoś błąd zgłoś błąd