Czary w małym miasteczku

Lubię książki niepozorne, które na pierwszy rzut oka wydają się zwyczajne a jednak ich wnętrze skrywa ciekawą, nietypową treść, która zaskakuje. Tak też było w przypadku lektury „Czary w małym miasteczku” Marty Stefaniak, która zaciekawiła mnie prostą okładką i intrygującym opisem. Cóż w niej takiego nietypowego? O tym za chwilkę:).

Kilka słów o fabule... Oto małe, prowincjonalne miasteczko jakich wiele. Niczym szczególnie się nie wyróżnia a dni upływają w nim leniwie i spokojnie. Jednak to tylko pozory, ponieważ mieszkańcy tej mieściny tak naprawdę zmagają się z życiowymi dramatami, rodzinnymi problemami i innymi niełatwymi kwestiami. Poznamy urzędniczkę, Marię Pochanek, która tyra ile może, aby utrzymać dwóch dorosłych, aczkolwiek leniwych synów oraz męża, który jest na bezrobociu. Inną postacią jest ekspedientka w sklepie spożywczym, Krystyna, której mąż przez większość roku pracuje w Niemczech. Niestety pieniędzy z tej pracy niewiele, ponieważ mężczyzna lubi dobrą zabawę mocno zakrapianą alkoholem. Na dodatek jego wizyty w rodzinnym domu często kończą się szarpaninami i to na oczach dzieci. Mamy również rodzinę prowadzącą niewielki hotelik, która kłóci się nieustannie, gimnazjalistkę Joasię, która ostatnio zrobiła się ponura i zamknięta w sobie, a także lekarkę Łucję oraz burmistrza miasteczka Piotra, którzy również nie mają lekkiego życia.

Jednak wkrótce nadchodzą zmiany. Pewnego październikowego dnia do miasteczka przyjeżdża starsza, tajemnicza kobieta. Mało kto wie, że przybyła, ale większość osób czuje się dziwnie obserwowana. Niedługo po tym zaczynają się dziać dziwne rzeczy a pewne sprawy zaczynają zmieniać się na lepsze, zwłaszcza dla niektórych mieszkańców. Jednak w przyrodzie musi być równowaga i zazwyczaj nic nie jest takie, jakie się wydaje na początku...

Cóż mogę napisać o tej lekturze? Treść jest dość zagadkowa, co bardzo przypadło mi do gustu. Od razu mogę wspomnieć, że sporo tu tajemnic, niespodzianek i zaskakujących zwrotów akcji, dlatego nudzić się nikt nie powinien. Co więcej, mamy tu baśniowy klimat, nieco magii co kontrastuje z realistycznie nakreśloną fabułą oraz konkretnymi i autentycznymi sylwetkami bohaterów. Język jest prosty, przystępny a całość czyta się z dość dużą lekkością. Pomysł na książkę uważam za ciekawy i nietypowy a dodatkowo w trakcie czytania pojawiają się refleksje, nasuwają się pytania i przemyślenia oraz towarzyszą nam emocje. Wszystko to zostało umiejętnie połączone ze sobą i tworzy mądrą opowieść z morałem w tle. Polecam serdecznie dla czytelników chcących zasmakować w bajce dla dorosłych:).

Moja ocena: 5/6

"Choć bowiem ludzie znajdują pociechę w myśli, że innych również męczą troski i kłopoty, to jednak własne zgryzoty zawsze wydają się bardziej zawikłane, bardziej przytłaczające i trwające o wiele dłużej"

Akcja tej powieści nazywanej baśnią dla dorosłych toczy się w niewielkim, prowincjonalnym miasteczku, gdzie czas płynie powoli, a jego mieszkańcy wiodą monotonne i szare życie przygniatani ciężarem powszednich trosk i codziennych problemów. Cztery ściany ich domostw skrywają niejeden wstydliwy sekret czy zmartwienie spędzające sen z powiek. Mieszkańcy miasteczka upodobnili się do swojego miejsca na ziemi - są jak ono bezbarwni, zwyczajni, pozbawieni widoków na lepsze jutro.
Miejska urzędniczka Maria Pochanek haruje jak wół mając na utrzymaniu dwóch dorastających synów i bezrobotnego męża, znosząc niekompetentnego szefa i wścibskie koleżanki. Jedynym wytchnieniem są dla niej chwile spędzone przy domowych wypiekach będących jej dumą i radością.
Sklepowa Krysia nie ma lekkiego życia. Z ledwością wiąże koniec z końcem mając na utrzymaniu trzy córeczki, jednak nie jest to najpoważniejsze z jej zmartwień. Jej mąż Zbyszek większość zarobionych za granicą pieniędzy trwoni na alkohol, którego zgubny wpływ odczuwa na własnej skórze cała rodzina. Małżeństwo właścicieli hotelu urządza karczemne awantury, na czym najbardziej cierpią dzieci: Wojtek i Artur. Gimnazjalistka Joasia, wzorowa uczennica, cicha i spokojna dziewczynka jest prześladowana przez księdza katechetę. Lekarka Łucja Wrzos to typowa szara myszka, samotna młoda kobieta, która dawno straciła nadzieję na prawdziwą miłość. Burmistrz Piotr Gorzelak wikła się w miejscowe układy i szemrane interesy, z których wyplątać się wcale nie jest tak łatwo.

Taką oto nieciekawą sytuację zastaje sympatyczna staruszka, która pewnego dnia pojawia się znikąd w miasteczku. Nagle wszystko diametralnie się zmienia, miasteczko ożywa i rozkwita pod jej dobroczynnym wpływem, ludzie stają się życzliwsi, bardziej przyjaźni i otwarci, przypominają sobie o tym, co w życiu ma największą wartość. Zaczynają dziać się rzeczy magiczne i osobliwe, życie zaczyna przypominać baśniową sielankę, jednak wszystko co dobre, szybko się kończy. W ślad za tajemniczą staruszką w mieście pojawiają się złe moce w postaci ubranej na czarno młodej kobiety...

Powieść "Czary w małym miasteczku" zgodnie z tytułem i określeniem, jakiego już zdążyła się dorobić, w istocie zawiera elementy baśniowe: mamy tu dobrą wróżkę i złą czarownicę, które mają do wyrównania stare porachunki. W ferworze walki dobra ze złem ( co mimo wszystko wydaje mi się określeniem dość górnolotnym) cierpią zwykli ludzie, którzy nie mają pojęcia o toczącej się grze ani swojej w niej roli; choć skutki tej próby sił odczuwają na własnej skórze i w najbardziej dramatycznym wymiarze, nie mają żadnego wpływu na rozgrywające się wydarzenia. Jest to dość nietypowe i niezwykłe rozwiązanie, gdyż bohaterowie powieści okazują się nie podmiotem, lecz przedmiotem fabuły. Są bezwolni jak marionetki, brakuje im sił, energii i pomysłu, by marzyć, by odmienić własne życie, są pozbawieni wszelkich złudzeń - gdyby nie ingerencja dobrej wróżki, która niemalże spada z nieba, z pewnością nie doświadczyliby żadnej zmiany na lepsze. Zmiana co prawda następuje, jednak jej konsekwencje są opłakane.

Moim zdaniem w debiutanckiej powieści Marty Stefaniak bardziej intrygująca okazała się koncepcja fabuły niż ona sama. Pomysł jest rzeczywiście oryginalny i stwarzający wiele interesujących możliwości - motyw odwiecznej walki dobra ze złem nieoczekiwanie wpleciony w smętne realia zapyziałego miasteczka, odrobina magii przydająca kolorów bezbarwnemu dotąd życiu jego mieszkańców. Jednak fabuła jest stosunkowo prosta i boleśnie nieskomplikowana, na dodatek zbudowana z całego mnóstwa stereotypów - co może być zarówno atutem, jak i mankamentem powieści. Z jednej strony problemy bohaterów są na tyle typowe i powszechne, że mogą przydarzyć się każdemu z nas, w związku z czym łatwiej przychodzi nam identyfikowanie się z postaciami wykreowanymi przez autorkę; z drugiej jednak strony są przedstawione w sposób tak schematyczny i ocierający się o banał, że rozczarowują pospolitością i sztampowością rozwiązań. Stefaniak porusza przy tym ważne problemy społeczne, które w trakcie lektury wywołują silne emocje, jednak nie da się zaprzeczyć, że są one dość oklepane i wyświechtane, co potęguje uczucie zawodu.
Motyw baśniowy również budzi spory niedosyt - jest mocno enigmatyczny, właściwie sprowadza się do magicznego działania ambiwalentnych sił, o których nic więcej nie wiadomo. Z pewnością skoncentrowanie się na tym aspekcie było zamierzone, mnie jednak trudno jest pozbyć się wrażenia niedopracowania i prowizorki. Mam również spore wątpliwości co do przesłania powieści, które wydaje mi się dość mętne i na pierwszy rzut oka niezbyt czytelne. Smutne jest to, że ludzie nie potrafią sami podźwignąć się z niedoli i marazmu, uwierzyć w siebie i zrealizować swoje marzenia, że potrzebują do tego działania magicznych mocy. Na ile zatem prawdziwa była to przemiana, skoro nie została podyktowana wewnętrzną potrzebą i okupiona uczciwym, konstruktywnym wysiłkiem? Oczywiście, że przyjemnie się czyta te fragmenty lektury i miło jest pomarzyć o nagłej odmianie życie za sprawą czarodziejskiej różdżki, ale co dalej? Dalej mamy ponury ciąg tragedii i nieszczęść - ani zasłużonych, ani przypadkowych (w kontekście pozostającej poza percepcją bohaterów walki dobra ze złem) - właściwie z chaosu obronną ręką wychodzi jedynie młoda lekarka, która za sprawą przypadku nie poddaje się czarowi. Zważywszy na niewiedzę bohaterów co do działania magicznych sił wszystko to wydaje mi się mocno naciągane i niespójne. A nawet baśnie rządzą się logiką, której niestety nie byłam tu w stanie dostrzec.

Mimo że czary w małym miasteczku nieszczególnie na mnie podziałały, nie mogłabym nie docenić umiejętności autorki do tworzenia odpowiedniego nastroju, a zwłaszcza wiarygodnego i sugestywnego oddania atmosfery sennej prowincji oraz kreowania ludzkich charakterów. Choć nie grzeszą one oryginalnością i są raczej szablonowe, problemy bohaterów nużąco zwyczajne, a ich rozwiązania przewidywalne - poruszają i budzą intensywne emocje. Spodziewałam się jednak czegoś więcej; rozczarowuje prostota i wewnętrzna niespójność fabuły oraz słabo rozwinięty, niezbyt szczęśliwie użyty motyw magiczny. Całość niespecjalnie mnie przekonuje, pozostaje głównie uczucie niedosytu. Nie twierdzę jednak, że powieść się nie spodoba - może okazać się lekką i przyjemną alternatywą dla wielbicieli powieści obyczajowych osadzonych w rodzimych realiach, okraszonych nutką tajemnicy i magii.

„Choć bowiem ludzie znajdują pociechę w myśli, że innych również męczą troski i kłopoty, to jednak własne zgryzoty zawsze wydają się bardziej zawikłane, bardziej przytłaczające i trwające o wiele dłużej.”*

Wyobraź sobie, że mieszkasz w małym miasteczku. Miasteczku, które jest zapomniane przez innych oraz samych mieszkańców. Uliczki, park, plac zabaw i cała reszta jest zaniedbana. Niektórzy mieszkańcy ledwo wiążą koniec z końcem, a niektórym się powodzi... Może nie są do końca uczciwi, ale cii... Kto im to udowodni? Pomyśl sobie, że tak będzie cały czas, a Ty jeśli stąd nie zwiejesz czym prędzej utkniesz w miejscu jak inni i będziesz żyć z dnia na dzień... No chyba, że zdarzy się cud albo zjawi się w miasteczku dobra wróżka i je ożywi...

Zapraszam Was do małego miasteczka gdzie cza płynie powoli. W tym miejscu życie przelatuje przez palce. Dni są szare i niczym się od siebie nie różnią, pełne zmartwień. Miejsce pozbawione życia, a wraz z nim i mieszkańcy, którzy są pozbawieni nadziei i każdy skrywa swoje grzeszki oraz problemy. Spotkamy tu sklepikarkę Krysie, która przeżywa w domu swoje piekło, urzędniczkę Marię Pochanek harującą całe życie na dom, gimnazjalistkę Joasię, którą prześladuje ksiądz i jeszcze parę innych osób. Do momentu przybycia do miasteczka starszej kobiety nic nie zapowiadało, że ich życie się zmieni. Miasteczko nagle odżywa... Tylko na jak długo? Czy działania osób trzecich zawsze wychodzą na dobre? Może tylko wystarczy uwierzyć w siebie samego?

Do przeczytania tej pozycji zachęciły mnie słowa na okładce: „Powieść zbyt realistyczna, by była magiczna i zbyt magiczna, by była realistyczna.”** Stwierdziłam, że to może być coś co mnie zaciekawi. Mieszanka magii i realizmu - byłam strasznie ciekawa jak to wyjdzie. Dodać trzeba, że to debiut, a ja tak bardzo lubię odkrywać nowych pisarzy. Potrafią zaskoczyć, czasem wnieść coś nowego do literatury. Czy tym razem też tak było? Czy Marta Stefaniak mnie zachwyciła i sprawiła, że będę długo pamiętać jej „Czary w małym miasteczku”? Od książki oczekuję, że mnie wciągnie, że z ciekawością będę śledzić losy bohaterów, a gdy będę zmuszona przerwać czytanie czym prędzej będę chciała wrócić do przerwanej historii... Tu mi tego zabrakło...

„Czary w małym miasteczku” mają lepsze i gorsze momenty. Niestety dla mnie więcej było tych drugich. Może nie zanudziłam się w trakcie czytania, ale i nic nie czułam. Ot tak śledziłam beznamiętnie kolejne zdarzenia. No po prostu zero jakiś odczuć. Może raz czy dwa coś mnie poruszyło, ale to były takie małe drgnięcia. W większości jednak czytałam by skończyć. Mówiąc krótko - brak emocji. Pomysł, trzeba przyznać, autorka miała świetny. Tylko z wykonaniem już poszło gorzej. Tematy, które porusza są ważne, czasem jeszcze uważane za tabu i niemożliwe do przyjęcia. Myślałam, że będę czuła to co bohaterowie, ale stało się inaczej. I właśnie za to ocena tak bardzo poleciała w dół. Uważam bowiem, prócz fabuły i postaci dobrze skonstruowanych ważne, a nawet bardzo ważne są emocje odczuwane w trakcie czytania...

Książki ani nie polecam, ani nie odradzam. Z tego co obserwuje zbiera ona różne opinie i to co mi się nie podoba innych może zachwycić. Decyzję o tym pozostawiam Wam. Mimo minusów nie uważam spędzonego z nią czasy za stracony.

*str. 9
**okładka

Chętnie zaprosiłabym do mojego życia wróżkę. Wróć, już nawet raz to zrobiłam, ale to było dawno temu, mianowicie gdy pod poduszką zamiast mlecznego zęba znalazłam 20 złotych, które w wieku siedmiu lat wydawały mi się pieniędzmi godnymi szejka. Jednak teraz zamiast bogactw materialnych wolałabym rozwiązanie doczesnych problemów, większą ilość optymizmu i pozytywnej energii. Niestety czasem wielkie szczęście wiąże ze sobą ogromną tragedię, o czym przekonali się bohaterowie powieści „Czary w małym miasteczku” napisaną przez debiutującą absolwentkę matematyki, Martę Stefaniak.

Zwykłe szare miasteczko w którym znajduję się kilka sklepów i instytucji, gdzie mieszkają jeszcze bardziej szarzy oraz zwyczajni ludzie. Miejscowość podupada przez brak turystów i miejsc do pracy. Tam jednak nikt nie martwi się o problemy wszystkich mieszkańców, ponieważ sami mają bardzo dużo na głowie. Autorka opisuję nam kilka nieszczęśliwych przypadków: mąż alkoholik, problemy z korupcją i oszustwem, rozwód oraz hotel, który nie przynosi dochodów, a także pedofilia wśród księży. Sytuacje są zarysowane w naprawdę ciemnych barwach i wydają się zupełnie bez wyjścia. Wszystko ulega jednak zmianie, gdy do miasta przenosi się starsza pani. Mianowicie, są to zmiany na wiele, wiele lepsze. Jednak komuś szczęście tylu osób przeszkadza i w ślad za Anną Kowalską przeprowadza się kolejna tajemnicza persona.

Nie wiem. Po prostu nie wiem co mnie podkusiło, żeby poprosić właśnie o to powieść, kiedy wiem, że przesłodzone obyczajówki z przewidywalną fabułą zupełnie nie są dla mnie. Ale myślałam, że na lato będzie przyjemnie takie coś przeczytać. Zaczęłam i męczyłam się bardzo dłuższy czas, który ani trochę nie przypominał mi oderwania się od rzeczywistości. „Czary w małym miasteczku” podzielone są na trzy części. W „Troskach” jedyną ciekawą rzeczą jest prześladowanie młodej nastolatki przez księdza – pedofila. Co prawda to prawda, ten temat, przynajmniej dla mnie, jest niezwykle kontrowersyjny, a co za tym niesie, ogromnie interesujący. Reszta problemów bohaterów nie poruszyła mnie, nie jest to jednak wina mojej wrażliwości, ale, spójrzmy prawdzie w oczy, ale stylu, który jest zupełnie wyprany z emocji, które wzmagają napięcie na każdej stronie. A tutaj wszelakie opisy, zdarzenia są opisane średnio, nijako. Oczywiście, nie mam tutaj na myśli wątku pedofilii, bo tutaj Stefaniak pokazała swoją, chyba, jedyną dobrą stronę. Widocznie ktoś, kto umie matematykę, nie powinien zajmować się pisarstwem, które w żadnej mierze nie jest logiczne. W drugiej części „Zmiany” od zaraz wszystko zaczyna się układać za dotknięciem czarodziejskiej różdżki. Mąż alkoholik już nie pije, ksiądz nie ma złych zamiarów, myślący nad rozwodem hotelarze nagle zrozumieli, że są dla siebie stworzeni, czyli jednym słowem szary zamienia się na słodki róż i cała część jest idealnie cukierkowa, że aż nie można wysiedzieć. Właśnie wtedy, kiedy miałam do czynienia z kolejną, środkową częścią najczęściej wpadałam w atak furii i kopałam powieść w kąt, bo po prostu nie dało się tego czytać. Bo nie dość że nudne to nierealistyczne. Pisząc nierealistyczne nie mam na myśli jednak magicznej strony lektury, ale to, iż jest ona niezwykle infantylna i nie trzymająca się składu i ładu. Zmordowana po bitwie z sennością przystąpiłam jednak do czytania ostatniej partii debiutu, a mianowicie „Wyzwanie” i tylko dzięki tej części „Czarów w małym miasteczku” nie można okrzyknąć ostatnim gniotem, bo mamy tutaj dwa, czy trzy ciekawe, zaskakujące momenty. Podsumowując książkę przeczytałam dla jednego pobocznego wątku i kilku stron zwrotów akcji. Ten matematyczny bilans raczej nikogo nie zachęci, ani nie powali na kolana.

Do tej chwili zastanawiam się czy wina leży we mnie i moim nastawieniu przeciw literaturze obyczajowej, jednak stwierdziłam, że nie mogę obwiniać swojego czytelniczego gustu, zamiast autorkę, która stworzyła to „dzieło”. „Czary w małym miasteczku” nie są najgorszą powieścią jaką w życiu czytałam, aczkolwiek żałuję, bardzo żałuję czasu, który poświęciłam na jej czytanie. Zdecydowanie nie mogę polecić jej nikomu.

Dobra i Zła Wróżka Chrzestna

Świat wygląda czasem jak pole bitwy dwóch wróżek: tej dobrej i złej, a zwykli mieszkańcy małego miasteczka to tylko pionki w kolejnej magicznej bitwie.

Siły dobra i zła ścierają się ze sobą i nie ważą na to, co dzieje się w czasie tej wojny.
Dwie czarodziejki, Mogiera i Rosmonda, tkwią w konflikcie niczym starożytni bogowie z Olimpu. Tak samo jak oni posiadają ogromną moc, lecz do konfrontacji dochodzi najczęściej z udziałem śmiertelników.

Nawet jeśli dobra wróżka dostrzeże twoją niedolę i pomoże spełnić skryte marzenie, na długo nie będziesz cieszyć się szczęściem, bowiem śladem dobrej matki chrzestnej podąża nieustannie ta zła i ona także "obdzarzy" Cię swoim błogosławieństwem.

To historie z życia zwięte, coś o czym często słychać w telewizji i o czym przeczytać można w gazetach. Taka troszkę smutna polska rzeczywistość, której przyczyny są powszechnie znane: alkoholizm, bezrobocie, zatargi w rodzinie i poczucie bezsilność w obliczu niszczycielskiej siły żywiołów. Bohaterowie tej opowieści są w różnym wieku i o przeróżnych statusach społecznych, jednak ostatecznie bez zbytnich rozbieżności, ponieważ zrównują wszystkie różnice przytłaczające ich problemy.

Z wiadomych powodów najbardziej interesowały mnie losy mojej imienniczki. Historia Joanny i miejscowego wikarego, jednocześnie jej szkolnego katechety, ma finał nie aż tak tragiczny jak inne z poznanych historii. Ciekawiły mnie także losy młodej lekarki Łucji, może dlatego, że wiele cech wspólnych wykazała z moim charakterem i chciałam poznać zarówno jej przeszłość jak i przyszłość. Wątek hotelarzy początkowo wydawał się najbardziej oryginalny, z czasem jednak zlał się z innymi.

Styl jest przyjemny, przez większość dominują opisy akcji, a dialogów jest niewiele.
Wielu bohaterów uwikłano w pojedynek sił dobra i zła, lecz dalsze losy zaledwie kilku z nich nie są ostatecznie znane. Czasem lepiej jest wiedzieć, niż snuć mroczne domysły, które podszeptuje wyobraźnia - a jak wiadomo, są to najczarniejsze scenariusze.

Poniekąd liczyłam na szczęśliwe zakończenie. Choć ostatecznie wygrywają siły dobra, to fala spustoszenia po bitwie jest ogromna i często niesie ze sobą śmierć i zniszczenie. Zło nie wciela się w ludzi, wystarczy, że utwierdzi ich w przekonaniu, że mają słuszność.
Podziwiam odwagę aby pisać o tak trudnych tematach jak myśli i motywy działania młodego wikarego, który nie może odpuścić młodej uczennicy gimnazjum. Korupcja, przemoc w rodzinie, problemy alkoholowe, bezrobocie - tyle razy o tym słyszymy, że czasem mimowolnie poczuć można już tylko zobojętnienie. Warto o tym przypominać, warto też pokazać, że udaje się z przeciwnościami, nałogami i złym losem czasem wygrać.

Polecam jeśli lubicie magiczny realizm, gdzie zwykłe wydarzenia mogą być wynikiem magii, jednocześnie nie mając z nią za wiele wspólnego. Jak zawsze na pochwałę zasługuje wydanie i przepiękna, intrygująca okładka. Mimo kilku minusów to pierwsze spotkanie z autorką uważam za udane.

Źródło: http://zakladkadoprzyszlosci.blogspot.com/

ta książka mnie po prostu "zaczarowała".
Znalazłam ją w skrzynce na listy w czwartek wczesnym wieczorem, oczywiście miała powędrować na stosik, żeby odczekać "swoje". Ale już okładka urzeka - wytłaczane litery i niektóre obrazki, kobieta z parasolką kojarząca się z Mary Poppins. Zajrzałam więc tylko do pierwszego rozdziału sprawdzić, zobaczyć, co to. I ... skończyłam ok. 1 w nocy zamykając książkę po ostatnim. Lecz czy można nie dać się uwieść takiemu początkowi:

"Bywają miasta, które można minąć, nawet ich nie zauważywszy. Wyrastają na poboczu paroma domkami, potem ulica wbiega na kilka minut pomiędzy dwa rzędy szarych kamieniczek, gdzieś w połowie rozdyma się nieco, pojawiają się ludzie, klockowate budowle, miga jakiś sklep, jakiś kościół i miasto szczęśliwie znika, zanim znudzone dzieci uwieszone u okien zaczną marudzić, żeby tu stanąć, kupić im lody i pepsi. A w nocy nie ma nawet tego, ledwie parę żółtych, rozmazanych świateł przemknie za szybami.
Kiedy się jednak w takich miastach zatrzymać, okazują się dużo większe, niż widać z drogi. Pojawiają się kolejne ulice, szkoły, zakłady, dworce. Z zaskoczeniem się wtedy odkrywa, że mieszka tu całkiem sporo ludzi. I że miasto wcale nie jest małe, lecz ma wielkość odpowiednią, by ci z mieszkańców, którzy chcą pozostać niezauważeni, mogli się wtopić w strumyk codziennych przechodniów, a ci z kolei, którzy wolą błyszczeć i brylować, łatwo dawali radę umościć się na widoku publicznym.

Miasto, o którym mowa, było właśnie takie."*


Dalej jest coraz ciekawiej. Książka podzielona jest na trzy części. W pierwszej "Troski" poznajemy mieszkańców pewnego małego miasteczka i problemy z jakimi się borykają - alkoholizm, brak pracy, brak perspektyw, niewiara we własne siły, wygaśnięcie miłości, zagrożenie molestowaniem i walka o wpływy. Na początku drugiej części "Zmiany" do miasteczka przybywa starsza pani - Anna Kowalska i nagle, jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki następuje wiele odmienia się na lepsze. Ale jak to się wszystko skończy? Tego dowiedzieć się można już z części trzeciej "Wyzwanie".

"i zbyt magiczna, żeby była realistyczna"**

To prawda. Jak można się domyśleć już po przeczytaniu tytułu i opisu z tylnej okładki do gry wchodzą tu siły magiczne. Za pomocą różnych czarów, dobrych i złych, dzieją się rzeczy, które odmieniają życie mieszkańców. Pojawiają się dwie "moce", które muszą podjąć ostateczną walkę. I tak, jak zazwyczaj to bywa w baśniach, tylko jedna może zwyciężyć, choć czasem trzeba ją później wspomóc (co również i tu ma miejsce).

"Powieść zbyt realistyczna, żeby była magiczna"**

Ta książka ma wiele cech klasycznej baśni - początek, który jest już snuciem opowieści, dwie siły magiczne - odwieczne walki dobra ze złem, ale ... Jeśli ktoś myśli, że historia ta to kolejna słodka opowiastka o tym, jak to ktoś wszystko ładnie ku dobremu obrócił, a potem wszyscy żyją długo i szczęśliwie - to się głęboko myli. Jest tak, jak w prawdziwym życiu - tylko nielicznym się uda, dla części bohaterów niestety przewidziano dramatyczny, a czasem nawet tragiczny koniec...

Debiut Marty Stefaniak jest naprawdę znakomity! Książka bardzo mi się podobała. Dla mnie to klasyczna mądra baśń, która pokazuje, że magię i dobro trzeba w końcu odnaleźć w sobie tak, jak to zrobiła jedna z bohaterek. To też taka przypowieść o świecie, w którym od zawsze przecież trwa walka - teraz też. Autorka nie bała się wpleść w opowieść naprawdę poważnych spraw, łamiąc także społeczne tabu.

Chciałabym też bardzo zwrócić uwagę na styl i język - sposób snucia historii jest bardzo wciągający, a brak wulgaryzmów i prosty, ale nie prostacki język wpływają znacząco na odbiór. Autorka ma też doskonały zmysł obserwatorski - jakże świetnie oddała atmosferę takich małych, prowincjonalnych, podupadłych w nowej postkomunistycznej rzeczywistości miasteczek. Ja z takiego podobnego pochodzę, wiele podobnych znam - niestety często tak to właśnie wygląda. Na szczęście książka nie jest przygnębiająca, pojawia się nadzieja, może i nasze prawdziwe miasteczka się kiedyś też odrodzą?

Na koniec wspomnę jeszcze o bohaterach -wszyscy główni - pani Maria, Joasia, Krysia - sklepowa, Artur i jego brat, Łucja i burmistrz - skradli moje serce i myśli. Są teraz obecni u mnie cały czas. Do dziś ciężko mi się skupić na czytaniu czegoś innego, tak mi żal niektórych bohaterów...

Bardzo gorąco polecam - to nowość, ale poszukajcie jej w księgarniach czy bibliotekach. Nie jest lekturą, która "wpływa i wypływa", za to skłania do przemyśleń i zostaje z czytelnikiem. Dla mnie to, nie zawaham się użyć tego określenia - prawdziwa perełka we współczesnej polskiej lżejszej prozie. I mam nadzieję, że na jednej powieści pani Marta nie skończy!


* cytat z książki, strona 7, miał być krótszy, ale nie mogłam się powstrzymać!
** zaczerpnięte z okładki

Przyznam szczerze, że byłam dość nieufnie nastawiona do Czarów w małym miasteczku pióra Marty Stefaniak. Nie znałam nazwiska tej pani, zaś tytuł niejasno kojarzył mi się ze Szpilkami na Giewoncie (nie wiem, skąd mi się to skojarzenie przyplątało, bo znam serial tylko z tytułu). Pełna byłam złych przeczuć, że książka będzie "zbyt babska", że będzie jakiś romansowy wątek...
Gdzieś w Polsce, w miejscu, gdzie autobus PKS ma ostatnią stację, znajdowało się małe, zapadłe miasteczko, w którym mieszkali zwykli, szarzy ludzie mających swoje własne sprawy i problemy. Była tam urzędniczka Maria o wspaniałym talencie kulinarnym i ekspedientka Krysia będąca żoną pijaka. Znalazło się też miejsce dla syna kłótliwego małżeństwa, Artura, nieśmiałej lekarki Łucji i Joasi, która borykała się samotnie z własnym problemem. Poznajemy te i inne postaci w kolejnych rozdziałach Czarów w małym miasteczku, zaznajamiamy się nie tylko z ich kłopotami, ale także ich charakterem, marzeniami, życiem. Owo życie miało ulec zmianie, a to z powodu pewnej starszej pani ostrzyżonej na pazia, która przybyła do miasteczka właściwie niezauważona przez nikogo. Staruszka poobserwowała nowe miejsce zamieszkania i otaczających ją ludzi, pokiwała głową z niezadowoleniem i zabrała się do roboty. Nagle wielu osobom zdarzają się miłe rzeczy całkowicie zmieniając losy nie tylko tych wymienionych wyżej bohaterów, ale całej mieściny. To właśnie dzięki tej kobiecie na karty powieści wkroczyły tytułowe czary. I choć nie były to moje ulubione fireballe i miecze mroku +5 (z obowiązkowym bonusem bakteriologicznym), lecz magia delikatniejszej i subtelniejszej natury, to i tak było srogo.
Opowieść zawarta w Czarach w małym miasteczku jest historią nie tyle ludzi, co właśnie tego niewielkiego, szarego miasteczka - takiego samego jak cała masa innych w Polsce i na świecie. Mimowolnie biegłam myślą do mojego takiego małego miasteczka i wyobrażałam sobie, że akcja rozwija się na jego ulicach i w jego społeczności. Uważam, że autorce znakomicie się z tym miastem udało - każdy czytelnik ma nieodparte wrażenie, że chodzi o miejsce, które zna, w którym bywa lub mieszka.
Pióro pani Marty Stefaniak okazało się, ku mej szalonej radości, niebywale lekkie, autorka z wyczuciem dzieliła fabułę na dialogi i opisy, przy tych ostatnich nie ograniczając się wyłącznie do świata przedstawionego, lecz także do sfery uczuć, marzeń i myśli poszczególnych bohaterów. Narracja pozwala czytelnikowi niejako szybować nad miastem i obserwować zachodzące zdarzenia. Język jest lekki, łatwy w odbiorze, a powieść właściwie czyta się sama. Nuda i znużenie nie miały do mnie przystępu gdy czytałam Czary w małym miasteczku, książkę tyleż realistyczną, co magiczną. Tej magiczności nie było jednak strasznie dużo, ot, szczyptę do smaku, a autorce chodziło chyba bardziej o pokazanie ludzkich losów i możliwości ich zmiany (niekoniecznie przy użyciu niekonwencjonalnych metod) niż na napisaniu kawałka fantastyki, więc klasyfikuję książkę jako obyczajową. Dzięki temu rodzima literatura tego typu zyskała w moich oczach, bo powieść oceniam dość wysoko.
To wszystko złożyło się na to, że Czary w małym miasteczku były dla mnie lekturą wielce zacną. Dodam jeszcze, że projekt okładki jest fajny i budzi miłe skojarzenia. Ogólnie więc - warto, jadąc gdzieś w wakacyjną trasę, uzbroić się w takie czary, bo dzięki nim magicznie zakrzywimy czasoprzestrzeń i droga minie nam dużo krócej i przyjemniej.

(http://luincaerherbata.blogspot.com/2012/07/147-czary-w-maym-miasteczku-marta.html)

Nie wiem dlaczego wybrałam ta książkę, stąpam twardo po ziemi, nie wierzę w czary i cudowne odmiany, nie wierzę w magię. Ale chyba każda z nas potrzebuje cienia nadziei że może wszystko się zmieni, jak za dotknięciem czarodziejskiego kijaszka zwanego różdżką… I o tym, po części jest tak książka. Dokładnie tak jak ją opisano na okładce – zbyt magiczna by być realistyczna, zbyt realistyczna by być magiczną…

Zwykłe miasteczko, jakich wiele w Polsce, szarość, beznadzieja, korupcja, pijaństwo, brak perspektyw. Szara proza życia. Autorka przedstawia nam niektórych mieszkańców miasteczka, buduje z tych postaci fajny łańcuszek, jedną osobę poznajemy poprzez wcześniejszą. Jest urzędniczka znudzona i zmęczona swoją pracą, która ucieka w wypieki, jest Joasia która najpierw nie mogła się odnaleźć w nowej szkole, ale później znalazł ją gorszy problem, jest Łucja, młoda lekarka, samotna pracująca już taśmowo, bez przyjaciół, bez miłości, jest skorumpowany burmistrz i wielu, wielu innych. I pewnego dnia wszystko zaczyna się zmieniać, nikt nie łączy tego faktu z przybyciem do miasteczka starszej pani – Anny Kowalskiej. Tak jak w filmie i książce „Czekolada” miasteczko staje się przystanią ludzi szczęśliwych, rozkwita. Jakby dobra wróżka miała je w opiece. Chociaż nawet wróżce nie wszystko wychodzi. I nic nie trwa bez końca.
Nie spodziewajcie się że to będzie piękna, słodka bajeczka, oczywiście jest to powieść ze szczyptą fantasy, bo jednak takie cuda się nie zdarzają w prawdziwym życiu, ale nawet taka zagorzała realistka jak ja nie znalazła słowa pretensji przeciwko tak skonstruowanej fabule.

Jestem święcie przekonana, że książka spodoba się i realistkom i marzycielkom wierzącym w dobre wróżki, do niektórych bohaterów się przywiążecie mniej, do innych bardziej, jest szansa że zapłaczecie, że będą Wam mrówki po kręgosłupie chodziły. Na pewno w książkę silnie się wczujecie, bo nie da się za bardzo nie zaangażować, może dlatego że jest to rzeczywistość, którą każde z Nas zna ze swojego życia, byłego, lub obecnego, albo dopiero pozna. To jest Polska rzeczywistość opisana w prostych słowach w surowych obrazkach, bez ubarwień, groteski, kpiny i gdy czytamy o tej szarej, burej i ponurej rzeczywistości mamy okazję zobaczyć jak może być pięknie i mamy okazję chociaż na chwilę zapomnieć o tych ponurych kadrach, a kiedy piękno przemija my możemy mieć wciąż w pamięci jak było dobrze i nadzieję, że jeszcze to kiedyś wróci.

Musze przestać się uprzedzać do tego typu książek bo moje uprzedzenia były niesłuszne. A tu fabuła się nie dłuży, język jest ładny, nie dopatrzyłam się literówek, sformułowania są zrozumiałe dla przeciętnego Polaka. Jedyne do czego mam zastrzeżenie to nieprzygotowanie się w kwestii merytorycznej do tematów prawniczych. Wiem, że większości to nie przeszkodzi, ale sprzedaż alkoholu nie jest działalnością koncesjowaną, sprzedaż alkoholu wymaga zezwolenia, ale faktycznie zgodnie z ustawą o przeciwdziałaniu alkoholizmowi wydaje je wójt, burmistrz, lub prezydent miasta. Kilka zgrzytów miałam i nie wpłynęły one negatywnie na odbiór książki, to naprawdę drobne byczki, które zauważyłam bo to moja działka, innych nie dojrzałam bo nie znam się na wszystkim :P

Polecam książkę na upalne dni, może uda nam się przenieść do równoległego uniwersu i zobaczyć jak pięknie może być : ]

To mogło wydarzyć się wszędzie, w każdym maleńkim i smutnym miasteczku tego świata. Zamknijcie oczy, wyobraźcie sobie maleńką miejscowość, którą znacie i sięgnijcie po książkę „Czary...”, a potem... Potem przekonacie się, że przyjemność ma wiele stron.

Maleńkie miasteczko i szarzy mieszkańcy, a każdy z nich ma swoje problemy, mniejsze lub większe. Tu warto zauważyć, że słowo problemy ukrywa czasami ogromne tragedie schowane w domu, pod chusteczką mokrą od łez, zamknięte na klucz i przemilczane. Bo każdy z nas ma problemy i mierzy je własną miarą.
Mąż prawie przez cały rok jest nieobecny, bo zarabia za granicą, a gdy wraca, nie odstawia alkoholu; rodzina nie chcąca bądź nie mogąca znaleźć pracy; kłócący się rodzice; ksiądz przysuwający się zbyt blisko; samotność. To wszystko są problemy, o których należy mówić, błagać o pomoc, jednak ludzie wolą zamykać je w sobie, milczeć i starać się o nich nie myśleć.

Do Kopciuszka przyszła wróżka i zmieniła całe jej życie, a do małego miasteczka przybyła Anna Kowalska, kobieta o imieniu i nazwisku tak pospolitym, że aż chce się sprawdzić, czy jej dokumenty nie są jedynie wzorem do wypełniania formularzy. Jednak czary zawsze są niepozorne, by ludzie nie zauważali ich, jednak byli zachwyceni ich skutkami.

I nic więcej Wam nie zdradzę, bo książka sama w sobie jest magiczna i cudownie się ją podskubuje jak pyszną kostkę czekolady. A propos czekolady! „Czary w małym miasteczku” strasznie przypominają mnie „Czekoladę” Joanne Harris i smakują tak samo słodko.
Może zabrzmi banalnie, ale jest to książka idealna na wakacje, właśnie ją warto wziąć ze sobą, gdy chcemy zażyć słonecznej kąpieli. Wyciągnąć się w ciepełku i zaczytać się, a czyta się świetnie, niemal jednym tchem. Nie jest to wybitne dzieło literackie o głębokich metaforach i zawiłych aluzjach, jednak wprowadza przyjemny nastrój, łapie za serce i wzrusza do łez.

Warto też powiedzieć, że jest to świetny debiut i osobiście muszę powiedzieć, że czekam z niecierpliwością na kolejne książki Pani Marii. Utkała niesamowitą atmosferę, budując w tej książce magiczny realizm, a przy tym dość odważnie poruszyła kilka ważnych problemów społecznych, o których nie należy milczeć. Umieściła je w maleńkiej mieścinie takiej jak tysiące innych i tym samym podkreśliła, że to może przytrafić się każdemu, i ukazała jak wielką krzywdę wyrządzamy samym sobie milczeniem. Choć i głośne mówienie o tym, co się wydarzyło, niekiedy może wyrządzać nam krzywdę.

I w ten oto sposób Pani Maria stworzyła przyjemną lekturę, o której można mówić i mówić, a kwestie w niej poruszane mogą być iskierką do niejednej dyskusji. A to wszystko jest otulone zapachem najpyszniejszych ciasteczek na świecie. Na przyszłość prośba do wydawnictwa Prószyński i S-ka: jak macie zamiar wydać kolejną książkę, która opisuje takie pyszności, to z łaski swojej dodawajcie do każdego egzemplarza pączka gratis, bo przy czytaniu można własny język połknąć! ;)

Małe miasteczko, które pewnie minęlibyśmy, nie zwracając na nie uwagi. Szare budynki, parę sklepów, kościół. Miejscowość jak wiele innych, omijana przez turystów. Każdy z mieszkańców ma jakieś troski i zmartwienia, problemy, których rozwiązania poszukuje. Właśnie w takim miejscu zaczynają dziać się rzeczy niezwykłe, można by rzec: magiczne.

Pewnego jesiennego dnia do miasteczka przybywa starsza kobieta, która zna lek na każdy kłopot. Troski znikają, jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki. Osoby zamieszkujące niewielką miejscowość zaczynają żyć spokojniej, zmartwienia przestają ich dręczyć. Jednak nie wszystko można rozwiązać za pomocą czarów; tam gdzie dobro, znajdzie się i zło, a mieszkańcy miasta będą musieli sami zawalczyć o swoje szczęśliwe zakończenie.

„Czary w małym miasteczku” to debiutancka powieść Marty Stefaniak, która skończyła studia matematyczne na Uniwersytecie Warszawskim. Jej pierwsza książka to swego rodzaju bajka, w której realne i magiczne wydarzenia splatają się ze sobą, przynosząc dość nieoczekiwany efekt.

Utwór jest podzielony na trzy części. W każdej z nich możemy poznać ludzi zamieszkujących niepozorne miasteczko, ich problemy i to, jak starają się sobie z nimi radzić. Później dostrzegamy, jakie zmiany dokonują się w ich życiach, dające nadzieje na pomyślny obrót spraw.

Sama nie wiem, dlaczego sięgnęłam po „Czary w małym miasteczku”. Być może za sprawą całkiem interesującego opisu, a może dzięki przyciągającej wzrok okładce. Zaczynając lekturę, nie miałam większych oczekiwań wobec tej historii, lecz nawet niskie wymagania nie uchroniły mnie przed rozczarowaniem.

Mam wrażenie, że powieść ta jest jakby niedokończona, brak w niej satysfakcjonującego zakończenia. Poza tym opowieść, którą przedstawia Marta Stefaniak, zupełnie mnie nie zaciekawiła - może oprócz pierwszych rozdziałów, budzących nadzieję na całkiem niezłą historię. Tę książkę czytałam z trudem, brnąc przez kolejne strony. Brakowało mi jakichś zwrotów akcji, bo na dobrą sprawę niemal wszystkie zdarzenia można było przewidzieć.

„Czary w małym miasteczku” to utwór ze zmarnowanym potencjałem. Nie jest to historia godna uwagi, a kilka godzin poświęconych czytaniu jej, można przeznaczyć na jakąś inną, bardziej zajmującą książkę. Po kolejne powieści autorstwa Marty Stefaniak - jeśli takie się ukażą - nie sięgnę, gdyż po zakończeniu lektury pozostał jedynie niesmak i wrażenie zmarnowanego czasu.

Autorka: Marta Stefaniak
Tytuł: Czary w małym miasteczku
Wydawnictwo: Prószyński i Sk-a
Rok wydania: 2012

„Bywają miasta, które można minąć, nawet ich nie zauważywszy" - tak oto Marta Stefaniak rozpoczyna swoją debiutancką powieść o losach pewnego prowincjonalnego miasteczka i jego mieszkańców. Szare to miasto i ludzie w nim szarzy, zgorzkniali i przytłoczeni codziennymi i niecodziennymi troskami. Mamy tu burmistrza, który wdaje się w nieczyste interesy zamiast zając się sprawami miejskimi, jest zakompleksiona Łucja- młoda lekarka, która zaszyła się w tej dziurze i kompletnie nie ma pomysłu na przyszłość. Pojawia się też Adam- syn państwa Chożych- przyjaciół rodziców Łucji, ale dziewczyna panicznie boi się wejść z nim w jakąkolwiek relację. W miasteczku mieszka również rodzina Brzozowskich, ich córka Joasia jest dobrze wychowaną dziewczynką, świetnie się uczy, ale pewnego dnia na jej drodze staje ksiądz- katecheta i wtedy młode dziewczę zupełnie się zmienia. No właśnie- katecheta- młody wikary co to potrafi z młodzieżą się dogadać. Prawdziwy duszpasterz. Ale czort czuwa i wikaremu podszeptuje niezbyt niebiańskie pomysły. Kogo my tu jeszcze mamy? Rodzina Zbyszka Podstawy. Biedni są. Mają trzy córeczki. Zbyszek jeździ na saksy do Niemiec, a Kryśka łapie co się da, ale w takim mieście ciężko znaleźć pracę. Chłop jednak za duży pociąg do alkoholu czuje, więc z pracy szybko leci, wraca i wyżywa się na rodzinie. Następni bohaterowie to hotelarze, którzy wiecznie się kłócą, a ich dorosły syn ma tego już po dziurki w nosie. Ach i jeszcze jest pani Maria Pochanek, która pracuje za psie pieniądze w urzędzie, a całą swoją furię wkłada w wyroby cukiernicze, którymi wszyscy z błogim uśmiechem się zajadają. Hmmmm...to chyba już wszyscy.

I wyobraźcie sobie moi drodzy, że do tego miasteczka przyjeżdża, nie, wróć- pojawia się w niewyjaśnionych okolicznościach, starsza kobieta w sztruksowej kurtce, w dżinsowej spódnicy do ziemi i w adidasach. Zatrzymuje się na ulicy Zaułkowej pod numerem siódmym. Od tego momentu w mieście zaczynają dziać się dziwne rzeczy. Wszyscy nagle odzyskują chęć do życia, miasto pięknieje, a Maria Pochanek zakłada najlepszą cukiernię w regionie, co przynosi miasteczku sławę. I tak się życie pięknie toczy, wszyscy są szczęśliwi do momentu, gdy za staruszką przybywa Mogiera. No to mamy już dwie czarownice. Bajka jak się patrzy. Kobiety mają jakieś stare porachunki, ale nie dowiecie się jakie, bo autorka postanowiła zatrzymać to w tajemnicy. I jak się zapewne domyślacie złe moce znów opętały miasto. Doszło do kilku tragedii, a końca dramatu nie widać.

No dobrze, przyznam się, że zaciekawił mnie opis na okładce. Potrzebowałam lekkiej i przyjemnej literatury, właśnie czegoś takiego baśniowego z dobrymi wróżkami itp. Ale- jest literatura lekka i przyjemna i jest literatura lekka i mecząca. Niestety, debiut Marty Stefaniak stawiam na tej drugiej półce i to bardzo nisko. Nie lubię pisać źle o książkach, ale nie lubię też powieści zbudowanych z samych schematów. Marta Stefaniak wymyśliła miasteczko, do którego wcisnęła ludzi z typowymi problemami i w typowy sposób ich potraktowała. Mamy tu zatem rodzinę z problemem alkoholowym, jej historia musiała zakończyć się tragedią. Mamy księdza napalonego na młodą dziewczynkę. Próba gwałtu i zgłoszenie na policję potoczyło się typowo, jak to zazwyczaj na małych wsiach bywa. Mamy skorumpowanego burmistrza, którego kariera zaczyna wisieć na włosku. Jak się to kończy? Możecie sobie doczytać, ale podejrzewam, że i bez sięgnięcia po powieść domyślicie się końca.
Niestety „Czary w małym miasteczku" mnie nie oczarowały. I muszę powiedzieć, fakt- bywają miasta, które można minąć, ale bywają także książki, które można pominąć.

Recenzja ukazała się na moim blogu Kącik z książkami

Wydaje się, że życie w małych miasteczkach płynie zupełnie innym rytmem. Rzeczywistość przedstawia się jednak zgoła inaczej. Podobnie jak w dużych miastach, tam również mieszkańcy zmagają się z bardziej lub mniej poważnymi problemami.

Marta Stefaniak, autorka debiutanckiej powieści ,,Czary w małym miasteczku’’ także rysuje obraz zwyczajnej, prowincjonalnej mieściny, która na pierwszy rzut oka nie wyróżnia się niczym szczególnym a mimo to przykuwa uwagę za sprawą swych mieszkańców zmagających się z życiowymi rozterkami. Poznajemy m.in. urzędniczkę Marię, która całe dnie nieustannie pracuje mając na utrzymaniu bezrobotnego męża i dwóch leniwych, dorosłych synów. Również Krystyna, ekspedienta ze sklepu spożywczego ledwo wiąże koniec z końcem, gdy tymczasem jej mąż pracuje w Niemczech i niemal wszystkie zarobione ciężko pieniądze wydaje na dobrą zabawę i alkohol. Niełatwy los mają również: burmistrz Piotr, gimnazjalistka Joasia, lekarka Łucja oraz właściciele małego hoteliku państwo Chyży.

Pewnego październikowego dnia w miasteczku pojawia się tajemnicza staruszka. Jej wizyta nie wzbudza w nikim zbytniego zainteresowania, lecz każdy czuje na sobie czyjś wzrok. Jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki zaczynają dziać się dziwne rzeczy. Wiele osób w cudowny sposób odnajduje rozwiązanie dla swoich problemów. Ich życie staje się lepsze i szczęśliwsze. Wydaje się, że tak już będzie zawsze, lecz nieoczekiwanie nadchodzą czarne, groźne chmury zwiastujące kolejne zmiany…

Intrygujący tytuł książki ewidentnie skusił mnie do bliższego poznania jego treści. Historia ,,Czary w małym miasteczku’’ z pozoru wydaje się całkiem zwyczajna, lecz stopniowo krok po kroku wkraczamy na zagadkowy grunt pełen nadzwyczajnych zdarzeń i zaskakujących niespodzianek. Bohaterowie są niezwykle wyraziści i urzekają normalnością zachowań. Na największe uznanie zasługuje jednak połączenie realnego świata z baśniowym klimatem, dzięki czemu możemy zasmakować tajemniczej, emocjonalnej magii. Lekki, prosty styl narracji oraz wartka, intrygująca akcja sprawia, iż z ogromną swobodą i zainteresowaniem śledzimy fabułę powieści. Dobry obserwator może ,,między wierszami’’ wyśledzić mądre przesłanie zmuszające czytelnika do pewnych przemyśleń i refleksji nad ludzkim losem.

Szczerze polecam najnowsze dzieło Marty Stefaniak. ,,Czary w małym miasteczku’’, to ciekawa opowieść pełna skrajnych emocji od żalu, smutku, rozgoryczenia po nadzieję, radość i miłość. Zobacz, jak dobro walczy ze złem niosąc za sobą wielkie realne i duchowe spustoszenie. Zapraszam

Marta Stefaniak ze swoją pierwsza książką „Czary w małym miasteczku” udowadania, że nie trzeba daleko szukać, by dostać kawał dobrej i ponadczasowej lektury.

Akcja powieści „Czary w małym miasteczku” toczy się typowym, zapomnianym przez Boga prowincjonalnym miasteczku, w którym każdy ma swoje problemy. Szare i smutne ulice, stosy śmieci, nieład i nieporządek – takimi przymiotnikami każdy opisuje małą mieścinę. Ludzie w niej również nie pałają radością do życia. Jest pani Maria – urzędniczka, która całe życie pracuje by utrzymać swoją rodzinę, jest pan Zenek który co jakiś czas wyjeżdża na saksy do Niemiec. Mamy też i panią Kasię – sklepową, która ukrywa swoje rozterki oraz lekarkę, Łucję Wrzos, która przez swoją nieśmiałość przepuszcza szczęśliwe okazje losowe. Tych ludzi łączy jedno – masa problemów i brak chęci do czegokolwiek. Niespodziewanie i bardzo nagle miasto zaczyna odżywać – drzewa zaczynają kwitnąć, otwierają się nowe zakłady, tworząc miejsca pracy. Wszystko zaczyna się układać, tętnić życiem…, ale czy w przyrodzie przypadkiem nie musi być równowaga? I co z tym wszystkim wspólnego ma starsza pani ubrana w adidasy i dżinsową spódnicę?

Resztę recenzji przeczytać można: http://dlalejdis.pl/artykuly/w_zaczarowanym_swiecie

Ocena: 5,5/6
larysa-recenzuje.blogspot.com

http://klaudia-librairie.blogspot.com/2012/07/czary-w-maym-miasteczku-marta-stefaniak.html

Wierzycie w czary? Ja tak. Wierzę, że magia istnieje gdzieś na świecie, być może obok mnie i działa, tak jak uważa za stosowne. Zaintrygował mnie tytuł powieści, którą dzisiaj prezentuję. "Czary w małym miasteczku" - z jednej strony wiedziałam, czego mogę się spodziewać, z drugiej zaś - w tej powieści mogło zdarzyć się wszystko.
"Choć bowiem ludzie znajdują pociechę w myśli, że innych również męczą troski i kłopoty, to jednak własne zgryzoty zawsze wydają się bardziej zawikłane, bardziej przytłaczające i trwające o wiele dłużej"
Marta Stefaniak urodziła się i wychowała na Podkarpaciu. Ukończyła studia matematyczne na Uniwersytecie Warszawskim. W Warszawie mieszka do tej pory.

Pewnego październikowego dnia do zwykłego, niewyróżniającego się niczym, miasteczka przybywa starsza kobieta. Zamieszkuje w mieszkaniu dotąd opuszczonym oraz przedstawia się jako tajemnicza Anna Kowalska. Od jej pojawienia się mieszkańcom, których dotąd męczyły różnorakie problemy, zaczynają się przydarzać dziwne i tajemnicze, lecz szczęśliwe rzeczy. I tutaj pojawia się pytanie... czy to aby nie były czary?
Powieść zbyt realistyczna, by była magiczna, i zbyt magiczna, by była realistyczna.
Osobiście niesamowicie zgadzam się z powyższymi słowami, które znajdują się na okładce. Podczas lektury miałam okazję obserwować jak życie ludzi się zmienia. Smutna i ponura nastolatka staje się wesoła i pełna życia, kłócąca się para hotelarzy kocha się tak jak na początku małżeńskiej drogi, sklepikarka, która przez większość roku boryka się z problemami pieniężnymi i pijącym zbyt duże ilości alkoholu mężem, czy urzędniczka, która zaczyna spełniać swoje marzenia... Bardzo przyjemnie czytało się o perypetiach tych ludzi i o tym, jak w magiczny sposób ich jestestwo się zmieniało. Lecz czy to szczęście może trwać wiecznie? Nie. Za tym stoi jeszcze inna magia... Zła magia...

Przy takich książkach jak ta zawsze zastanawiam się, czy jest to obyczajówka z elementami fantastycznymi czy fantastyka. Tutaj doszłam do wniosku, iż jest to fantastyczna obyczajówka, która bardzo przyjemnie mi się czytało. Jest pełna zwrotów akcji i jestem pewna, że znajdzie wielu fanów.

W ostatnim czasie zauważyłam, że czytam coraz więcej książek autorstwa rodaków. Dotychczas byłam do nich nastawiona negatywnie, nie podoba mi się styl, jakim się posługują. Teraz zaś okazuje się, że z przyjemnością czytam coś, co stworzyli. Chyba będę musiała przemyśleć swoją niechęć. Jeżeli będą pisać podobnie (i lepiej) do Marty Stefaniak to z chęcią będę spędzała czas z ich twórczością. Bo, wydaje mi się, warto i jest dla nich nadzieja.

Ocena: 3/5, 7/10

Jestem romantyczką i dobrze mi z tym. Lubię sięgać po miłosne historie, ale także książki owiane obyczajowością, połączone z nutką baśni, magii czy zabierająca mnie w świat bajek. Taki właśnie świat miała stworzyć debiutująca autorka Marta Stefaniak.
"Czary mary w małym miasteczku" zapowiadały: "Powieść zbyt realistyczna, by była magiczna i zbyt magiczna, by była realistyczna". Liczyłam na coś pomiędzy magią, a realiami. Dostałam krótką obyczajówkę, którą ledwie skończyłam...

Małe miasteczko, które generalnie straszy swym wyglądem. Ludzie nie mają pracy, okolice wyglądają beznadziejnie, a w urzędach panują układy i układziki...
Życie tam toczy się leniwie swoim trybem. Jak w życiu, niektórym się powodzi, inni zaś mają wiecznie pod górkę i borykają się z problemami dnia codziennego...
Pewnego dnia do miasteczka przyjeżdża starsza pani, która będzie miała ogromny wpływ na to upadające miasteczko i jego mieszkańców...

"Czary w małym miasteczku" to powieść obyczajowa przedstawiająca ludzkie losy, ich problemy i borykanie się z dniem codziennym. Każdy z nas ma jakieś sprawy do rozwiązania, które czasami sprawiają nam trudność, innym razem zaś problem znika jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki... Może każdy z nas ma jakiegoś Anioła Stróża, bądź dobrą wróżkę, która pomaga nam w rozwiązywaniu nawet najmniejszych problemów, a może to tylko nasza wiara w siebie????
Niemniej jednak Marta Stefaniak stworzyła historie kilku osób. Najciekawszą była opowieść o Joasi i narzucającym się jej księdzu. Niestety, choć sam pomysł świetny, to odniosłam wrażenie, że Autorka nie do końca "wyszła zwycięsko" z tej batalii. Jak w całej książce dla mnie zabrakło emocji. Każda opowieść miała w sobie coś, ale czytało się ją jakoś beznamiętnie, w pewnych momentach na siłę, by w końcu popaść w totalną nudę.
Zabrakło mi emocji, opisów, które powinny potrząsnąć czytelnikiem, bo tematy, które poruszyła Stefaniak nie należą do łatwych i przyjemnych! Zapowiadało się magicznie i bajkowo, ale i tak też nie było... Nie "kupiłam" tej powieści...
Generalnie poza tematem księdza i Joasi nic mnie nie poruszyło, nawet śmierć mieszkańców tego miasteczka...
A szkoda...
Niestety to jeden z najsłabszych debiutów jakie czytałem, ale nie mówię, że nie sięgnę po kolejną książkę Marty Stefaniak. Sięgnę i to z ogromną ciekawością, bo same pomysły Autorki są interesujące.
Autorka powinna spróbować napisać powieść obyczajową, w której nie zabraknie ludzkich dramatów, ale bez magii i baśni...

Czasem tak się zdarza, że nie wiemy od czego zacząć opisywanie wrażeń po ostatnio przeczytanej książce. Bywa, że powodem takiego stanu jest zachwyt nią, czasem jest tak zła, że trudno coś o niej napisać nie używając wulgaryzmów. A czasem po prostu sami nie wiemy co o niej sądzimy. I tak niestety akurat teraz się czuję od kilku dni zabierając się do napisania czegoś o Czarach w małym miasteczku.

W książce Marty Stefaniak dzięki narratorowi wnikamy w życie kilku typowych polskich rodzin. Autorka przedstawia, więc Zbigniewa Przystawę, który wyjeżdża za chlebem do Niemiec, a kiedy wraca na zimę, zajmuje się piciem i uprzykrzaniem życia rodzinie. Łucja Wrzos to młoda lekarka, która mimo swego wieku jakby straciła życiowe siły i wszelkie nadzieje na szczęście, również w miłości. Poznajemy także burmistrza, Piotra Gorzelaka, który wiele obiecywał, miał ambitny program, ale „jakoś tak wyszło”, że utonął w korupcji. Jest także piątkowa uczennica, która ma pewien… problem z księdzem. To tylko część społeczności, tych historii jest więcej.
Poznajemy także małe miasteczko, nie znamy jego nazwy, ale może nim być każda mieścina w Polsce. Jest ono gdzieś „na końcu świata”, zapomniane, zapuszczone, wydawałoby się, że Bóg o nim zapomniał. Ale widać dobro na tym świecie od czasu do czasu przypomina sobie o tego typu miejscach. Bowiem do miasteczka przybywa pewna starsza kobieta i zaczynają się czary…

Trudno mi było stwierdzić czy książka mi się podoba czy nie, bowiem początkowo mnie oczarowała, potem trochę kręciłam nosem, by na koniec znów się wciągnąć. W ogólnym rozrachunku to udany debiut i całkiem niezła powieść.

Może zacznę minusów, by potem trochę posłodzić ;)
Otóż w środku lektury uderzyła mnie przewidywalność i bazowanie na stereotypach. Na polu fabularnym przez 2/3 książki autorka niczym nie zaskoczyła, wystarczyłoby poznać ogólny zarys historii poszczególnych bohaterów, by przewidzieć jak potoczą się ich dalsze losy. Wiadomo, że w niektórych książkach fabuła jest tylko jakby tłem, jednak książka zyskałaby gdyby była choć trochę zaskakująca na tym polu.

"Powieść zbyt realistyczna, by była magiczna, i zbyt magiczna, by była realistyczna."
Gdyby nie ten tekst na okładce to pewnie kręciłabym nosem jeszcze bardziej, bo spodziewałabym się raczej, że starsza pani będzie „czarować” dobrą radą, życzliwością i pomocą. Jednak ta powieść to taka współczesna wersja bajek, w zasadzie to baśń dla dorosłych. A któż z nas nie pamięta bajek z dzieciństwa? Każdy lubi zwycięstwo dobra nad złem i dobre zakończenie. Jednak jeśli oczekujecie takiej bajki zawiedziecie się… Bo akurat zakończenie Czarów w małym miasteczku nie jest już takie przewidywalne jak reszta książki. Szczęśliwe poniekąd także nie. I to właśnie mi się w niej podobało, a w połączeniu ze szczególnym klimatem, lekko baśniowym, ale jednocześnie połączonym z szarą rzeczywistością, który na początku nie pozwolił się oderwać stanowi niewątpliwe plusy Czarów.

Poza tym mamy tu ciekawy pojedynek dobra ze złem. Jednak tak naprawdę nie to jest w tej książce najważniejsze, bo można by się w tej chwili zatrzymać i porozważać nad tym, że być może autorka sugerowała, że po Ziemi chodzą anioły lub wróżki, jednak…
"(...) lepiej uwierzyć w siebie, niż liczyć na czarodziejską różdżkę."
To także cytat z okładki, tym razem tylnej. Zgadzam się z tymi słowami, bowiem Marta Stefaniak pokazała nam niejako dwie wersje wydarzeń, ale morał jest taki, że tak naprawdę tylko ciężką pracą człowiek jest w stanie zapewnić sobie szczęście.

Czary w małym miasteczku może nie jest książką idealną, ale wartym uwagi debiutem. Gratuluję autorce, że starała się poruszyć „cięższą” tematykę, a nie para się romansidłami czy innymi czytadłami, mam nadzieję, że będzie pisać coraz lepsze książki. A czy polecam Wam jej pierwszą powieść? Jeśli tylko czujecie, że to Wasza tematyka czy opis Was zainteresował- jak najbardziej!

Marta Stefaniak na pewno nie ma czarodziejskiej różdżki... Ja nie jestem zaczarowana. Raczej zdystansowana. Może nie patrzę na nią zimno, ale chłodniejszym okiem. Może nie żałuję czasu straconego na tę książkę, owszem, przyjemnie, szybko, sprawnie się czytało i „żałuję” oraz „stracone” to słowa za mocne na tę lekturę, nieprzystające. Ale chyba za miesiąc zapomnę już kto i co w tej książce do mnie mówił i o czym chciała powiedzieć autorka. Dziś jeszcze pamiętam i wiem, że chodzi o małe miasteczko, jakich wiele na polskich mapach. Przede wszystkim szare. Odrapane, zapuszczone, zaniedbane. A przez to brzydkie. Po drugie klaustrofobiczne. Ściany domów nie oddychają, ulice nie idą Ci same pod nogami, park miejski woła Cię na niechybną bójkę z miejscowymi chuliganami, a zewsząd podglądają cię małe oczka zawistnych sąsiadów. Tak zwane „wszystko o wszystkich”... Wiadomo, że burmistrz bierze łapówki. Wiadomo, że mąż sklepowej jeździ na Saksy, a gdy wraca to pije coraz więcej. Wiadomo, że jedna z urzędniczek cierpi na swoim stanowisku i cierpi, gdy wraca do domu, bo tam jest bezrobotny mąż i bezrobotni dorośli synowie oraz obiad do ugotowania, pranie do wyprania i dywan do odkurzenia, że małżeństwo hotelarzy jest bliskie rozwodu, a w gimnazjum jest nowy katecheta, nie całkiem przestrzegający reguł.
Marta Stefaniak ma bowiem zmysł obserwacji, zagląda w dusze domów, wie, co naprawdę dzieje się między ścianami a sufitem, a dzięki jej wiedzy my też możemy spojrzeć na małe miasteczko rozszerzonymi źrenicami. Ma również odwagę, żeby mówić. Pokazać te wszystkie trawiące nas choroby – te wszystkie alkoholizmy, korupcje, gwałty, przemoc, ale też tuszowanie i odwracanie głowy. Bo co z tego, że ktoś wie, iż za ścianą płacze dziecko. W małym miasteczku wie to nawet każdy. Tyle tylko, że nikt nie potrafi zapukać w drzwi naprzeciwko i wziąć dziecko na ręce... Marta Stefaniak przynajmniej mówi. Odziera miasto z jego zasłony i pokazuje tkankę malutkich mieszkanek, w których dzieje się samo zło. Ot, taka Polska ze smutnych interwencyjnych programów telewizyjnych w miniaturze.
Ale, że Marta Stefaniak ma też w sobie chyba ogromne pokłady współczucia, empatii, ogromne pokłady mocy, żeby zmieniać, naprawiać, pomagać – nie zostawia miasteczka samemu sobie. I przyprowadza tam małą staruszkę i popularnym imieniu i nazwisku, chodzącą zawsze w dżinsowej spódnicy, oglądającą sobie dokładnie każde okienko i każde podwórko. Notującą w pamięci wszystkie wykroczenia, wszystkie razy, spadające na żonę, wszystkie wyzwiska wobec męża, wszystkie łzy i wszystkie krzywdy. Tą beznadzieję, która uderza człowiekiem o ziemię. Patrzy, kto jest na granicy, na skraju, tuż przy ziemi. I działa – tu pomoże, tam pomoże, tu poda dłoń, a tam rzuci zaklęcie. To są właśnie te czary w małym miasteczku. Ta zażywna starsza pani, która wieczorami warzy w wielkim garze burzę, żeby ominęła miasto. I która na niebieskich kartkach ma wypisane wszystkie przewinienia burmistrza. Dobra wróżka, która pojawia się, żeby pokazać, ze można coś zmienić. Tchnąc iskierkę w ludzi i pokazać, że to nie takie trudne.
Ale jak wiadomo, w bajkach zawsze jest dobra i zła wróżka. Jeśli obrazisz złą jednym słowem – wiadomo, że odpłaci ci katastrofą. I tu też tak jest. Falowanie w górę i w dół, ładne-brzydkie, słodkie-gorzkie, kochane-niekochane...
Cała książka opiera się na tych opozycjach i to niestety jest dla mnie zbyt trywialne, zbyt czytelne i zbyt proste w przyswajaniu. Przeleciało przeze mnie i nie został we mnie ani osad, ani miłe uczucie spełnienia. Historia, która przeczytała się sama i sama zwinie skrzydła, odleci, a ja nie będę pamiętała nawet, kto to jest Marta Stefaniak.