Dotknąć nieba

,,Dotknąć Nieba” rozpoczyna serię zatytułowaną ,,Dzienniki pisane w drodze”. Jest to również moja pierwsza książka popularnego i wychwalanego Paula Richarda Evansa. Jakie zrobił na mnie wrażenie? Czy faktycznie jego twórczość mogę zamieścić na półce z literackimi perełkami? I czy zasługuje on na miano bestselerowego pisarza?

Alan ma wszystko. Wspaniałą żonę, z którą spędza każdą wolną chwilę, dobrą pracę, a nawet lepiej niż dobrą. Prowadzi własną firmę realizując się zawodowo. Wielki dom i sportowe samochody to wisienki na torcie jego udanego życia. Niestety ktoś kiedyś rzekł, że nie można mieć wszystkiego. Eh… miał rację. McKale ma niebezpieczny wypadek, spada z konia i trafia do szpitala, gdzie jej mąż Alan nie odstępuje jej na krok. Mimo wysiłków i starań nie da się jej uratować, ale tuż przed śmiercią uprasza małżonka o dotrzymanie obietnicy. Alan ma dalej żyć. W ten sposób zamyka mu najprostszą drogę ucieczki i nadaje sens jego wędrówce…

Z początku książka robi wrażenie lekkiej lektury na popołudniową nudę. Jednak powoli zagłębiając się w historię, jaką wykreował autor zmieniłam zdanie. Świetnie dopracowany styl, płynny przebieg akcji i mnóstwo refleksji nadają opowieści specyficzny charakter, który nie sposób sfabrykować. Również na plus zasługują cytaty, których ukrytą mądrość wykorzystać można w codziennym życiu. Główny bohater i jego duchowa jak i fizyczna podróż nie są tandetne, nie czuć w nich sztuczność, czy sztywności jaką oferują nam dzisiejsze TOP serie. Całość jest plastyczna, przystępna dla naszych nieznacznie ograniczonych umysłów, dzięki czemu nie zastanawiamy się dziesięć minut nad każdym zdaniem, ani nie załamujemy się wraz z kolejną linijką pustego, wręcz bezsensownego tekstu. W powieści nie doszukałam się żadnych większych zawrotów akcji i burzliwych zdarzeń, co nie świadczy o tym, że książka jest nudna. Innym jednak punktem zaczepienia jest zakończenie, które dosłownie mami i kusi obietnicami wspaniałej kontynuacji.

,,Dotknąć Nieba” serdecznie wszystkim polecam. Można przy niej trochę odetchnąć i zastanowić się nad celami, jak i wartościami naszego życia. Pozycję tę z dumą umieszczam na półce z wartościową literaturą.

Niedawno moja koleżanka powiedziała, "czytałam jedną książkę Evansa, a mam wrażenie jakbym przeczytała wszystkie." ja przeczytałam cztery jego książki i mam dokładnie takie samo wrażenie. Obiecałam sobie, że piąta szansa jaką ten autor ode mnie dostanie, będzie jego szansą ostatnią. Jeśli nadal będzie próbował mnie nabrać na tanie chwyty o wielkiej miłości i bezgranicznym poświęceniu, to oddam wszystkie ksiązki, nawet te nieczytane, tego autora, które stoją na mojej półce, osobom, które jego prozę uwielbiają i tym samym pożegnamy się bez żalu, ale w atmosferze ogólnego zrozumienia.
Najpierw może odniosę się do tego, co w tej książce jest wspólne z innymi powieściami Evansa. Jest miłość, znów idealna, bezgraniczna i wymagająca poświęceń. Według mnie trochę na wyrost wyidealizowana. Moim zdaniem partnerka głównego bohatera to przede wszystkim rozpieszczona księżniczka, której jedynym zajęciem jest przepuszczanie zarobionych przez męża pieniędzy. No, ale cóż, miłość nie wybiera... Główny bohater prowadzi dziennik, kolejny dobrze znany zabieg Evansa, którego fragmenty przytaczane są na początku rozdziałów. Tym razem jednak nie w formie przysłów i aforyzmów, ale jako metaforyczne opisy sytuacji opisywanych w danym rozdziale. Takie swoiste mini-streszczenia. Znów głównym bohaterem jest facet, który wyrzeka się wszystkiego i stawiając wszystko na jedną kartę, postanawia zmienić swoje życie. To jak dla mnie najbardziej niewiarygodny i najbardziej infantylny chwyt autora. Ale pisarz podpiera to psychologią ludzkich zachowań, tłumacząc, że w głębi duszy każdy z nas jest typem wędrowca i każdy pragnie wyruszyć w drogę, ale krępują nas ograniczenia narzucone w obecnym życiu. Osobiście nigdy takiego pragnienia nie czułam...Ostatnim punktem wspólnym, jaki zauważyłam, jest kontakt głównego bohatera ze światem nadprzyrodzonym i polega między innymi na tym, że Alan rozmawia ze swoją zmarłą żoną, we śnie.
Na pierwszy rzut oka znów mało realna bajka.
Kiedy okazało się, że treść książki stanowić będzie wędrówka głównego bohatera, myślałam, że będzie to najdłuższa i najnudniejsza część całej książki. Bo cóż można opisywać, wędrując? Kamienie na drodze, drzewa na poboczu, mijane pastwiska czy śnieg w górach?. Okazuje się, że niekoniecznie. Alan opisuje spotkania z napotkanymi ludźmi, którzy poprzez rozmowy z nim pomagają mu uporać się z bólem i spojrzeć z innej strony na własne życie. Docenić to, czego wcześniej nie dostrzegał i zapomnieć o tym, do czego przywiązywał zbyt wielką wagę.
Nie wiem co takiego jest w tej książce, ale mam ochotę przeczytać kolejny tom i poznać dalsze "przygody" książkowego wędrowca. Pierwszy raz mi się to zdarza przy książkach Evansa i to niewątpliwie należy zapisać autorowi na plus. Być może wynika to z tego, że książka nie jest tak doszczętnie przesłodzona i nierealna jak poprzednie, które czytałam? Piechura w drodze spotykają różne sytuacje nie tylko komfortowe i przyjemne, ale również niebezpieczne. I to dodaje bohaterowi realności a powieści realizmu.
Podsumowując trochę mnie wydumana bajka niż poprzednie tego autora. Polecam pod rozwagę. Ocena 3/5. Jeden punkt odjęty za to, że autor bezlitośnie "jedzie" ponownie na tym samym schemacie, a drugi, tym razem dla wydawnictwa Znak Litera nova, za kolejny już wydumany tytuł. "The walk"- po polsku "Wędrówka" pasuje do tej książki jak ulał. Po co więc został zmieniony? Zwłaszcza, że bohater prezentuje na kartach powieści raczej negatywny stosunek do Boga, wynikający z jego osobistych doświadczeń. Sądzę więc, że wybierając się na wędrówkę żadnego nieba nie pragnął dotykać.
Ulubione cytaty:
"(..) niektórzy ludzie przestali poszukiwać piękna, a potem dziwią się, że ich życie jest takie brzydkie. Nie stań się jedną z takich osób. Zdolność do podziwiania piękna pochodzi od Boga. Zwłaszcza piękna w drugim człowieku. Poszukaj piękna w każdym kogo spotkasz, a na pewno je znajdziesz. Każdy nosi w sobie odprysk boskości. I każdy kogo spotkamy ma nam coś do przekazania."

"Pierwszy raz od wielu dni gwiazdy były widoczne. Była to jedna z tych chwil, gdy wznosząc oczy ku nocnemu niebu, czujemy się mali i nic nieznaczący. To napełniło mnie nadzieją. Pomyślałem sobie, że może Bóg ma więcej rzeczy na głowie niż niszczenie mojego życia,"

"Możemy użalać się nad sobą i opłakiwać to, co straciliśmy, albo możemy wykorzystać porażki i stratę jako bodziec do rozwoju. Ostatecznie wybór zawsze należy do nas". Zapraszam na bloga
http://dziewczynkazprzedmiescia.blogspot.com/ tam również inne recenzje

Nowa książka autora ksiązek, które szybko podbijają najwyższe miejsca w kategorii sprzedaży na całym świecie zbiegła się z wizytą Richarda Paula Evansa w Bydgoszczy (04.07.2012). Spotkanie to odbyło się wczoraj w godzinach popołudniowych w Bibliotece Miejskiej imienia Bełzy. Do końca wierzyłem, że uda mi się tam pojawić. Niestety...tak czy inaczej musiałem zadowolić się fotorelacjami, które już wczoraj wieczorem pojawiły się w sieci. Na temat spotkania z autorem z pewnością napiszą blogerki, które miały to szczęście i uczestniczyły w spotkaniu.

A teraz o kolejnej powieści, która jest pierwszą częścią serii "Dzienniki pisane w drodze". Może zacznę od tego, że książkę przeczytałem w kilka godzin. W trakcie czytania zastanawiałem się, dlaczego ta historia mnie tak porywa. Odpowiedź jest prosta. Autor pisze językiem prostym i historie, które naprawdę mogą się wydarzyć. Zwykli bohaterowie, w tym wypadku Alan którego los ciężko doświadcza i jego wędrówka po śmierci żony.

Książkę można odkrywać w wymiarze duchowym. Autor pokazuje i daje nam siłę która paradoksalnie wynika z cierpienia bohatera. Historia porusza i wciąga. Czyta się szybko i niestety...pozostaje niedosyt i czekanie na kolejną, mam nadzieję że szybko wydaną w naszym kraju część. Książkę polecam ze względu na malownicze krajobrazy, sceny chwytające za serce i jak zwykle prosta historię, która jest napisana pięknym językiem. Polecam każdemu, bez względu na płeć i wiek. Autor pokazuje, że są wartości , które są ponad podziałami

“Co byś zrobił, gdybyś stracił wszystko:
pracę, dom i miłość swojego życia?”

Alan miał wszystko, co sobie wymarzył. Życie układało się dla niego pomyślnie. Miał własną agencję reklamową, solidnych współpracowników. Stać było go na piękny dom w Seattle, sportowy samochód… Ale najważniejsza dla niego była McKale – najpierw dziecięca towarzyszka zabaw, później najlepsza przyjaciółka, a w końcu największa miłość Alana – jego żona. Ich małżeństwo było idealne. Zdarzały się drobne sprzeczki, ale po nich zawsze następował słodki smak zgody. Między Alanem i McKale nie skończyła się przyjaźń zawarta we wczesnym dzieciństwie. Jako małżonkowie byli wspaniałymi kumplami. Zawsze okazywali sobie wsparcie, żalili się sobie, zwierzali, wygłupiali się. Alan patrzył na wszystko przez pryzmat osoby McKale, a McKale przez Alana.

„Aby latać, najpierw trzeba pogodzić się z możliwością upadku.”

W, zdawałoby się, najlepszym okresie swojego życia, u szczytów kariery Al zupełnie niespodziewanie stracił wszystko. Jego żona uległa poważnemu wypadkowi – spadła z konia. Diagnoza: paraliż… Poza tym po operacji wystąpiły ciężkie komplikacje…
W wyniku niezapłaconych rachunków załamanemu Alanowi zabrali luksusowe samochody i dom, a przyjaciel i wspólnik okazał się zdrajcą…
Jednak często coś, co wydaje się końcem, naprawdę jest początkiem. Dla Alana „koniec” oznaczał początek wędrówki.
Al postanowił iść. Jak najdalej, przed siebie. Jego podróż ma wymiar duchowy, jest swoistym uwolnieniem. Bohater próbuje ukoić swoje cierpienie, zastanowić się nad sensem życia… Mężczyzna zaczyna dostrzegać to, czego wcześniej nie zauważał.

Myślę, że wędrówka w powieści Evans’a ma znaczenie dosłowne jak i symboliczne. Główny bohater twierdzi, że każdy jest typem wędrowca. Zgadzam się z nim, istotnie tak jest. Powołaniem każdego człowieka jest życie, życie w pełni, które można zobrazować za pomocą wędrówki.
„Żyj” – Usłyszał Alan od McKale.
„Nie do ciebie należy odbieranie życia” – Usłyszał, jak sądzi, od Boga.
Bohater posłuchał obydwu głosów – wybrał życie.
Wybrał podróż.

„Dotknąć nieba” to książka, która zawiera w sobie prawdziwe „perełki”. Świetne, trafne cytaty z dziennika Alana, piękne, wartościowe wypowiedzi bohaterów drugoplanowych (np. kelnerki Ally) oraz pełne głębokiego sensu przemyślenia.
Podobał mi się szczególnie epilog powieści – mądre, treściwe podsumowanie, które poruszyło moje, nie ma co ukrywać, wrażliwe serce. Niestety książka nie obfituje w takie fragmenty. Obecne są tam opisy w stylu „zapchaćdziurę”…
Rozumiem, że „Dotknąć nieba jest dopiero pierwszą powieścią z serii „Dzienniki pisane w drodze”, więc nie jest ona bardzo rozbudowana, ale jednak książka kosztuje te 30 złotych (a wiadomo 30 zł piechotą nie chodzi), więc COŚ się od niej powinno wymagać. Niestety nie dość, że powieść objętością nie zachwyca, to jakieś ćwierć książki bez żalu bym ominęła lub wręcz wyrzuciła. Zdarzają się rozdziały, z których można dowiedzieć się tylko to, jaką drogą Alan dokładnie szedł, gdzie się przespał i co zjadł. A szczegółowych opisów posiłków spożywanych przez mężczyznę jest naprawdę całe mnóstwo. Doprawdy nie wiem, czym kierował się autor opisując to wszystko z dokładnością fotokomórki. Może jest w tym zawarte jakieś wyjątkowe przesłanie, którego ja – przeciętny zjadacz chleba zwyczajnie nie zrozumiałam.

Motyw drogi jest dość popularny w literaturze. Richard Paul Evans swoja książką nie wniósł nic nowego, specjalnego. Nic, co by mnie szczerze zachwyciło. Nie zmienia to jednak faktu, że książkę czyta się naprawdę dobrze. Autor ma lekki styl, sprawnie operuje słowem. Jego książki sprawiają ogromną przyjemność. „Dotknąć nieba” to po prostu sympatyczne czytadło na jeden wieczór, czasami lekko irytujące, ale i wartościowe. Nie wymaga wielkiego skupienia uwagi, a sprawia radość. Czasem aż chce się krzyknąć: „Tak! On ma rację!” Mimo wszystkich wad, serdecznie polecam.

tulipanowo.blogspot.com

Każdy w życiu ma jakieś zadanie do wypełnienia, dla każdego jest jakiś plan, często może się on nam nie podobać. Cierpienie jakie przynosi nam los sprawia, że jesteśmy bardziej dojrzalsi, bardziej doświadczeni. Życie nas uczy, byśmy nie popełniali w kółko tych samych błędów, byśmy kiedyś mogli pomagać innym postępować tak jak sami nigdy nie postępowaliśmy, lepiej.

„Pomimo wszystkiego, co nam się przytrafia, ostatecznie to my decydujemy czy nasze życie jest dobre czy złe, brzydkie czy piękne.”[str:198]

Alan Christoffersen, główny bohater książki ma wszystko, miłość, super dom i pracę. Pewnego dnia jego żona ma poważny wypadek, zanim jednak odchodzi prosi męża o złożenie obietnicy. To ona sprawia że Alan próbuje żyć dalej. Jednak strata ukochanej to nie wszystko, w tym samym czasie traci cały majątek. Wtedy gdy już nic mu nie pozostaje, wyrusza na wędrówkę, poznaje wielu ludzi, każdy z nich niesie ze sobą coś innego. Co przyniesie Alanowi ciągła podróż? Czy odnajdzie nadzieję ?

„Ogród Edenu to archetyp tego, co utracone, tym samym symbol losu całej ludzkości. Ponieważ mieć znaczy utracić, tak jak żyć znaczy umrzeć. Mimo to zazdroszczę Adamowi. Bo choć utracił Eden nadal miał swoją Ewę.”[str:10]

W książce występuje wielu bohaterów pobocznych, najbardziej w pamięć zapadła mi Ally, kelnerka pracująca w jednym z barów, w którym zatrzymuje się Alan. Ally jest postacią pozytywną, mimo tego że wiele w życiu przeszła, jej sympatia i współczucie jakim darzy innych jest godna podziwu. Od początku spostrzega, że coś jest nie tak „Bóg zawsze stawia ludzi na naszej drodze z jakiegoś powodu. Tylko pomagając innym, możemy ocalić samych siebie.”[str:200] Jej bliskość, oraz historia jaką opowiada Alanowi sprawia, że w jego życiu następuje przełomowy moment.

Richard Paul Evans, bardzo zaskoczył mnie tą powieścią zdecydowanie ma ona charakter duchowy. Uwielbiam piękny plastyczny język autora. Sposób z jaką łatwością posługuje się piórem jest urzekający. Opisy uczuć oraz sytuacji są bardzo bogate, dla kogoś wrażliwego, jak ja jest to ciężka książka, gdyż bardzo dużo w niej bólu i smutku. Historia bardzo porusza i wciąga, niestety po przeczytaniu pozostaje niedosyt, na szczęście od razu można sięgnąć po kolejną część.

„Dotknąć nieba”, to pierwsza część „Dzienników pisanych w drodze”. Jest to piękna i jednocześnie bardzo pokrzepiająca duszę opowieść. Skłania do refleksji nad własnym życiem. Po jej przeczytaniu zadałam sobie pytanie… Niespodziewanie tracisz wszystko co dla ciebie najważniejsze, co wtedy robisz? Wy również odpowiedzcie sobie co byście zrobili, ale najpierw sięgnijcie po tę cudowną książkę.


"Możemy użalać się nad sobą i opłakiwać to, co straciliśmy, albo możemy wykorzystać porażki i stratę jako bodziec do rozwoju. Ostatecznie wybór zawsze należy do nas".[str:199]

"Pierwszy raz od wielu dni gwiazdy były widoczne. Była to jedna z tych chwil, gdy wznosząc oczy ku nocnemu niebu, czujemy się mali i nic nieznaczący. To napełniło mnie nadzieją. Pomyślałem sobie, że może Bóg ma więcej rzeczy na głowie niż niszczenie mojego życia,"[str:217]

Wyobraź sobie siebie za kilka, może kilkanaście lat. Znalazłeś/aś już swoją drugą połówkę, jesteście po ślubie, planujecie powiększenie rodziny. Pewnego dnia staje się jednak coś tragicznego i nieprzewidzianego. Osoba, która była twoją największą podporą, z którą zamierzałeś/aś spędzić resztę swego życia, odchodzi z tego świata. Jednak to nie wszystko - dodatkowo tracisz dom i pracę. Co byś w tym przypadku zrobił/a - bez ukochanej osoby przy boku, dachu nad głową, przyjaciół i źródła utrzymania? Dałbyś/abyś radę żyć dalej? A może spróbowałbyś/abyś najzwyczajniej w świecie odejść? Nie, nie umrzeć. Po prostu rozpocząć długą podróż i iść przed siebie, jak najdalej stąd. Niewyobrażalne? Poznajcie zatem Alana Christoffersena, bohatera "Dzienników pisanych w drodze", który po ciężkich życiowych przejściach właśnie rozpoczął swą wędrówkę.

"Dotknąć nieba" to moje pierwsze spotkanie z twórczością Richarda Paula Evansa, którego - jak chyba z resztą kiedyś wspomniałam - kojarzyłam jedynie z nazwiska zajmującego (w przenośni!) pół okładki jego książki. Muszę jednak powiedzieć, że było ono jak najbardziej udane, mimo kilku zbędnych elementów. A więc, od czego mam zacząć - dobrych czy złych stron?

Zacznę od złych. Po pierwsze - książka jest ciut przesłodzona. Co mam na myśli - czy rzeczywiście napotkani przez Alana ludzie są tacy uprzejmi i skorzy do pomocy facetowi, który upadł na głowę, bo zamierza przejść wzdłuż całe Stany Zjednoczone? Aż wierzyć się nie chce, że wszędzie indziej ludzie są nad podziw mili, tylko nie u nas.
Dalej - czy naprawdę autor sądził, że czytelników zainteresuje nadmierne przekazywanie informacji o tym, co bohater je w danym momencie? Wygląda mi to trochę na zwykłe zapychanie miejsca w książce, która i tak zbyt gruba nie jest (a i tak swoje kosztuje...).

Żeby nie było cały czas negatywnie, przejdę do pozytywów. Zatem: dużo mądrych, życiowych cytatów wartych zapamiętania. Po drugie - czy tego chcemy czy nie, książka wciągnie nas bez reszty i będziemy rozglądać się za drugą częścią. I wreszcie - skłania do zastanowienia się nad własnym życiem, jego negatywnymi stronami i zadania sobie niełatwego pytania: "Co by było, gdyby...?"

Niemniej jednak polecam osobom, zarówno tym, które szukają przyjemnej lektury skłaniającej do refleksji jak i wielbicielom pana Evansa. Nie zawiedziecie się. No, może nie na całej linii.

Przyznam szczerze, że planowałam kupić tę książkę w Empiku, jednak teraz nie żałuję, że tego nie zrobiłam. Ostatecznie znalazłam ją w bibliotece, czekała miesiąc, zanim ją przeczytam. Odczuwałam przesyt książek tego pana.

Przede wszystkim pierwsza część książki była dla mnie znacznie ciekawsza. Podobały mi się opisane relacje między głównym bohaterem a jego żoną, czy ojcem. Zwróciłam uwagę na to, że jego żona była nieodpowiedzialna, wyznawała raczej zasadę "żyj chwilą", bo kto normalny i trzeźwo myślący pozwoliłby sobie na niepłacenie rachunków?
Już na okładce czytamy: "Co byś zrobił, gdybyś stracił wszystko: pracę, dom i miłość swojego życia?", zatem schemat powieści jest nam znany. Żona ulega wypadkowi, bohater traci dom i cały majątek wskutek długów, a praca... no cóż, Alan przekona się, że ma wokół siebie nie tylko przychylnych ludzi.

Wędrówka bohatera nie była dla mnie aż tak bardzo interesująca. Końcówka, jak to u Evansa – zaskakująca. I aż chce się dokończyć tę historię i przeczytać kolejną część…

Wyobraź sobie, że masz piękną żonę, z którą jesteś szczęśliwy, duży dom, sportowy samochód, i dobrze rozwijającą się firmę.. Nie jeden z nas by powiedział: 'Życie idealne! Czego chcieć więcej?'. Jednak dobrze wiemy, że nic nie trwa wiecznie...

Pewnego dnia jesteś w swojej firmie, gdy dowiadujesz się, że Twoja żona miała dosyć poważny wypadek... Niestety, musisz przerwać prezentację i jedziesz do szpitala. Tam dowiadujesz się, że może być sparaliżowana... Ale to nie koniec nieszczęść.

Podczas gdy Ty opiekowałeś się żoną, Twój nowy 'przyjaciel' Cię zdradza. Otworzył własną firmę, ukradł Ci współpracowników i klientów. Niestety, dochodzą jeszcze problemy finansowe... Po pewnym czasie tracisz samochody, miłość swojego życia, a nawet dach nad głową... Co teraz?

„W życiu często jest tak, że najzwyklejsze decyzje mają najstraszniejsze konsekwencje.”

Po raz drugi 'spotykam' się z tym autorem. Nie wiem czemu, ale wydawało mi się, jakbym czytała Obiecaj mi w trochę lepszej odsłonie i z innymi bohaterami. Fakt - książka jest ciekawa, doprowadza do łez, sprawia, że współczujemy głównemu bohaterowi.. Czasem zmusza nas do refleksji na jakiś temat.. Ale jest coś, co odrzuca czytelnika. Chyba to, że całą historia wydaje się być nieprawdopodobną bajeczką.

„Jak można zadawać ból osobie, którą się kocha bardziej niż siebie samego?”

Głównym bohaterem jest Alan, który stracił wszystko - nawet swoją piękną McKale. Przed śmiercią musiał jej coś obiecać. Jedną z tych obietnic była taka, że ma dalej żyć. Moim zdaniem to dobrze, że McKale kazała mu to zrobić, bo nie poznalibyśmy przygód Alana, które są w sumie ciekawe.

Pewnego dnia nasz główny bohater postanawia, że wyruszy w podróż pieszo, aż na Florydę. Myślę, że to szaleństwo, ale podziwiam go. Nie każdy potrafi zrealizować swoje cele, większość potrafi tylko mówić, że coś zrobi, a tak naprawdę ciągle stoją w tym samym miejscu.
Podobno każdy z nas jest typem wędrowca.

„Podejście do czasu to jedno z najgłupszych zachowań ludzkości. Mówimy sobie, że zawsze jest jutro, choć przewidywanie tego, co stanie się jutro, jest jeszcze trudniejsze niż przewidywanie pogody. Odkładając do jutra urzeczywistnianie naszych marzeń, sami się z nich ograbiamy.”

Tak jak przypuszczałam - Evans trafił w moje czułe punkty, przez co trochę ciężko było mi się skupić. Mimo wszystko czytało się niesamowicie szybko i lekko. Bardzo zainteresowały mnie osoby, które Alan spotkał podczas wędrówki. Myślę, że w rzeczywistości nikt nie byłby tak miły i wyrozumiały, i by nie załatwił miejsca do spania lub czegokolwiek facetowi, któremu prawdopodobnie odbiło i chce dojść pieszo na Florydę..

Jeśli chcecie śledzić losy Alana w drodze, to zachęcam do przeczytania Dotknąć Nieba. Ale ostrzegam - nie zawsze jego przygody będą takie przyjemne i fajne. Nie wiem, czy sięgnę po drugą część, ale w sumie to czemu by nie spróbować?
Najwyżej się rozczaruję :D

„Jako chłopiec usłyszałem tę historię w kościele. Pewien mężczyzna naprawiał pochyły dach na wysokim budynku i w pewnej chwili zaczął się zsuwać. Zbliżając się do krawędzi, zaczął się gorączkowo modlić: "Uratuj mnie, Panie, a będę chodzić do kościoła w każdą niedziele, przestane pic i stanę się najlepszym człowiekiem w mieście". Gdy tylko wypowiedział ostatnie słowo swojej modlitwy, jego spodnie zahaczyły o wystający gwoźdź i w ten sposób został uratowany. Mężczyzna wzniósł oczy ku niebu i krzyknął: "W porządku, Panie Boże. Sam sobie poradziłem". Trudno o prawdziwszy obraz ludzkiej natury.”