Nasza strona internetowa wykorzystuje cookies (pol.: ciasteczka)

W celu sprawnego i szybkiego działania serwisu, zapewnienia wygody podczas jego przeglądania, dostosowywania funkcjonalności do indywidualnych potrzeb użytkowników, a także w celach statystycznych oraz reklamowych, używamy informacji zapisanych za pomocą cookies. Korzystanie z serwisu jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików cookies. Więcej informacji znajdziesz tutaj.

Gugara

Seria: Reportaż
Wydawnictwo: Czarne
5,9 (121 ocen i 14 opinii) Zobacz oceny
10
1
9
0
8
9
7
33
6
42
5
20
4
7
3
5
2
2
1
2
szczegółowe informacje
data wydania
ISBN
9788375363937
liczba stron
176
kategoria
literatura faktu
język
polski
dodał
Michał

"Gugara" to książka o mieszkańcach syberyjskiej osady otoczonej ciszą. "Gugara" to dźwięk dzwonków na szyi reniferów, niesie się daleko. W brezentowym namiocie zawsze pali się nieduże ognisko. Tatiana wygrywa w warcaby, jej mąż Dimitri patrzy za uciekającym dymem, myśli o kosmitach, Spartanach, o dziadku szamanie pochowanym w gałęziach drzewa, pali papierosy. Nie pali syn Maksim, dopiero się...

"Gugara" to książka o mieszkańcach syberyjskiej osady otoczonej ciszą. "Gugara" to dźwięk dzwonków na szyi reniferów, niesie się daleko. W brezentowym namiocie zawsze pali się nieduże ognisko. Tatiana wygrywa w warcaby, jej mąż Dimitri patrzy za uciekającym dymem, myśli o kosmitach, Spartanach, o dziadku szamanie pochowanym w gałęziach drzewa, pali papierosy. Nie pali syn Maksim, dopiero się uczy, i stary wilczur Sułtan. Nie palą też duchy zatopione deszczem. Czytają w zeszycie przez ramię przybysza słowa w obcym języku. Gugara to literatura niespiesznego faktu i reportaż z kilku spokojnych dni na północy Kraju Krasnojarskiego u progu jesieni.

"Mówiąc najkrócej: Gugara Andrzeja Dybczaka to opowieść o rodzinie ewenkijskich pasterzy renów żyjącej gdzieś na wschód od środkowego biegu Jeniseju, czyli praktycznie w nicości. Dymitr i Tatiana ze śródleśnych pastwisk wybierają się na jesienny odpoczynek w cywilizowane strony do wsi Tutonczany, leżącej kilkadziesiąt kilometrów dalej. Gdy przybijają do brzegu, Tatiana na widok osady wzdycha: 'Ale piękna'. Tymczasem jest to po prostu zbiorowisko szop, lepianek, pleśń i zgnilizna ścian, histeryczna amplituda alkoholu, przemocy, depresji i desperacji. Jakieś lodowate i wilgotne jądro ciemności.
Wedle wszystkich reguł gatunku powinna być to typowa egzotyczna opowieść o spotkaniu z Innym, o próbie przeniknięcia, próbie zrozumienia, o heroicznym wyczynie poznawczym. Na szczęście nie jest. Antropologiczna narracja zamienia się niepostrzeżenie w poruszającą prozę. Narrator towarzyszy nam nieustannie, opowiada przecież własne przygody, a jednocześnie jego obecność staje się całkowicie przejrzysta i pozwala mówić rzeczom, obrazom, zdarzeniom i ludziom".
Andrzej Stasiuk

 

źródło opisu: Czarne, 2012

źródło okładki: czarne.com.pl

pokaż więcej

Brak materiałów.
książek: 115
alak | 2013-08-25
Na półkach: Przeczytane, Posiadam
Przeczytana: 03 grudnia 2012

Andrzej Dybczak i jego „Gugara”. Autor opisuje podróż na północ Syberii i życie ewenkijskich pasterzy, na skraju cywilizacji. Przyroda ma duży wpływ na życie człowieka w dziczy, rytm pracy i miejsce zamieszkania. Cieplejszą porą roku czumy (namioty) stawiane są w lasach, natomiast na zimę, przenoszone do zaludnionych wsi i osad. Pasterzy jest coraz mniej, znikają wraz z malejącymi stadami reniferów.
Cywilizacja przyniosła wędrownym ludom zagładę w postaci alkoholu. Mieszkańcy wsi nad rzeką Jenisej, do której co roku zmierzają pasterze ze swoimi reniferami, oferują przybyłym wódkę. Dochodzi do awantur i burd pijackich, kradzieży, rozbojów. Język ewenkijski wypierany jest przez przymusową rusyfikację pasterskich dzieci posyłanych do szkół z internatem. Dybczak opisał świat ludzi z krwi i kości, duchów zmarłych, zanikających praktyk i uroków szamańskich. Renifery są gdzieś w lesie, ich obecność zdradzają dzwonki nazywane „gugara” – od dźwięku, jaki wydają przy poruszaniu się zwierząt. Wśród ludzi żyją psy, pomocnicy w pilnowaniu stad reniferów, także jako ochrona przed wilkami.

Pokaż wszystkie opinie o tej książce
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading

Opinie czytelników


O książce:
Pasjonat oczu

Zawsze do powieści Fitzka siadam z zapałem i entuzjazmem. I tak było także w tym przypadku. Nie można książce odmówić zwrotów akcji czy braku wodzenia...

zgłoś błąd zgłoś błąd