Bliżej słońca

Ciepłe, letnie słońce sprzyja sięganiu po niezobowiązujące książki, przy których świetnie się wypoczywa. Właśnie dlatego moją uwagę zwróciła lektura „Bliżej słońca” Richarda Paula Evansa. Miałam okazję już kilkakrotnie czytać książki tego pisarza i bardzo miło je wspominam. Czy i tym razem było podobnie? Zaraz się wszystkiego dowiecie:).

Kilka słów o fabule... Życie lubi nam płatać figle. Niby mamy wszystko zaplanowane, zapięte na ostatni guzik a tu nagle, zupełnie nieoczekiwanie, wszystko się zmienia i to w najmniej spodziewanym momencie. Podobnie było w przypadku naszych głównych bohaterów, których zawiłe ścieżki zetknęły się w pewnym momencie. Christine to młoda dziewczyna, która zostaje porzucona tuż przed ślubem. Aby zagoić swoje zranione serce, za namową przyjaciółki, postanawia w ramach wolontariatu wyjechać do Peru. Tymczasem Paul to lekarz, który prowadzi tu sierociniec dla porzuconych dzieci. Oboje nawet nie wyobrażali sobie, że tak potoczy się ich życie. A tu taka niespodzianka! Amazońska dżungla, dziewicze tereny, brak cywilizacji i wielkomiejskich wygód a w środku tego dwoje ludzi, którzy muszą zmierzyć się z demonami przeszłości, bolesną przeszłością i niełatwymi decyzjami. Jak sobie poradzą? Czego dowiedzą się o sobie? Nic nie zdradzę!

Lubię twórczość Evansa kiedy chcę się zrelaksować i odpocząć po ciężkim dniu. Właśnie wtedy jego książki wypadają najlepiej, jednak nie jest to literatura wysokich lotów. „Bliżej słońca” czyta się naprawdę lekko i przyjemnie, ponieważ język jest prosty i przystępny oraz dużo tu dialogów. Akcja rozgrywa się w egzotycznym miejscu, co moim zdaniem było dobrym posunięciem, podobnie jak wplecenie w całość wątku z misją humanitarną i trudną sytuacją dzieci. Sama historia miłosna jest nieco przewidywalna i trochę uproszczona, ale jeżeli ma być to lektura do wypoczynku, to w tej roli sprawdza się idealnie. Po prostu lekka opowieść o miłości, zawiłych ścieżkach życia, czynieniu dobra, przy której przyjemnie spędzicie czas. Polecam i pozdrawiam!!

Moja ocena: 4,5/6

„Wszyscy nosimy w głowie obraz tego, jak powinno wyglądać nasze życie, namalowany pędzlem naszych pragnień i celów. Tymczasem w ostatecznym rozrachunku okazuje się, że ono nigdy nie wygląda tak, jak sobie wyobrażaliśmy”.

Przytoczony cytat pochodzi z nowej książki autorstwa Richarda Ewansa. Jest to pisarz znany i bardzo popularny w Polsce, jak i na całym świecie. Wcześniej czytałam "Stokrotki w śniegu", jego autortwa i miło ją wspominam. Dlatego też z chęcią sięgnęłam po tę książkę.

Ewans ma to do siebie, że fabuły jego książek oscylują w okolicy Świąt Bożego Narodzenia. Nie inaczej jest i teraz. Historia dwójki bogaterów (Paula i Christine)jest prawdziwa.
Paul, lekarz po traumatycznym dyżurze w szpitalu postanawia porzucić dotychczasowe życie i wyrusza do Peru, by tam pracować w schronisku dla bezdomnych dzieci. Natomiast Christine porzucona krótko przed ślubem przez "miłość" jej życia, namówiona przez dynamiczną przyjaciółkę wyrusza do Peru w ramach wolontariatu.
Drogi tych dwojka pokaleczonych na duszy się stykają niespotykanie i wiele razem przechodzą...

Historia jest poruszająca. Dramatyczny w skutkach dyżur Paula w szpitalu, który wpłynął nieodwracalnie na jego psychikę wydusił ze mnie morze łez.
Język książki jest prosty i bardzo przystępny, losy bohaterów są w miarę przewidywalne. Ta książka to wycinek z rodzącego się uczucia na tle niesprawiedliwości społecznej. Jest to lekka pozycja, pełna dialogów.
Dla mnie fabuła zawiera swoiste przesłanie, by mimo przeszkód iść do przodu, bo za zakrętem może czekać nas coś dobrego. Polecam

www.figlarneczytanie.blogspot.com

Na tydzień przed ślubem Martin oznajmia Christine, że przeprasza, ale nie jest jeszcze gotowy na taki związek! Christine, jedna z bohaterek "Słonecznika", po takiej wiadomości kompletnie się załamała. Lekarstwem na złamane serce miał być wyjazd do Peru, do którego praktycznie zmusiła ją przyjaciółka - Jessica. Nie miała to być jednak zwykła wycieczka. Uczestnicy, oprócz zwiedzania kraju, mieli również pomagać jako wolontariusze miejscowej ludności w sierocińcu o nazwie "Słonecznik".
W czasie wyprawy dziewczyna poznała Paula - lekarza, który po traumatycznych wydarzeniach pewnej grudniowej nocy opuścił Stany i zaczął szukać szczęścia w Ameryce Południowej. Wydawało się, że chociaż częściowo odnalazł je w "El Girasol" - sierocińcu dla chłopców, którego został kierownikiem. Dodatkowo, jego i Christine zaczęła łączyć szczególna więź. Ale czy taka miłość dwóch osób po przejściach, które poznały się w obcym kraju, ma szansę przetrwać? A może to tylko pewna odmiana wakacyjnego romansu, który kończy się wraz z powrotem do domu?
Cała historia wydaje się być niesamowitym splotem wydarzeń, prowadzących w konsekwencji do zaskakującego finału. I nic nie wydaje się być dziełem przypadku...
Dobrze napisana powieść, piękna historia. Naprawdę polecam.

Tę książkę mogę określić jednym słowem: szmira. Już motto „Kochamy tych, dla których się poświęcamy” wzbudziło moje podejrzenia, ale deklaracja autora, że książka jest oparta na autentycznych wydarzeniach związanych z misją w peruwiańskim sierocińcu, zasiała we mnie ziarno nadziei.
Zdawkowa informacja o dzieciach z peruwiańskiego sierocińca jest oblepiona taką ilością lukru, że robi się niedobrze. Wszystko w stylu amerykańskiego szlagieru kinowego – czegoś pomiędzy komedią romantyczną, a filmem przygodowym dla młodzieży. Mamy tu sztampowe sceny, które były już powielane niemal nieskończoną ilość razy: narzeczoną w białym welonie porzuconą tuż przed ślubem, lekarza biegnącego szpitalnym korytarzem i krzyczącego „Atropina! Dwa tysiące miligramów dożylnie!”, dwie przyjaciółki, z których jedna boi się życia a druga z zamiłowaniem się puszcza… Cały repertuar tanich chwytów, które wszyscy znamy na pamięć, składa się w tandetną łatwo przewidywalną całość, wzbogaconą sentencjami w rodzaju: „Aby lżej nam było dźwigać własne brzemię, najlepiej wziąć na siebie cudze”. Skojarzenie z filmem ma jeszcze jedną przyczynę. Książka składa się niemal wyłącznie z dialogów, w większości dosyć banalnych.
Przyszło mi do głowy, że powieść jest przeznaczona dla młodzieży – takiej, która nie lubi czytać i nie zna jeszcze na pamięć popkulturowych klisz. Ale nawet z takim zastrzeżeniem uważam, że jest słaba.

idg
Całość recenzji można przeczytać tu: http://kawiarniaksiezyc.wordpress.com/2012/04/28/richard-paul-evans-blizej-slonca/