Schronienie

„ Schronienie” to pierwsza część serii zagadek kryminalnych, które rozwiązuje piętnastoletni bratanek detektywa Mirona – Mickey Bolitar. Do czasu przymusowego zamieszkania w Kasselton w New Jersey ( śmierć ojca i leczenie odwykowe matki) , Mickey prowadził z rodzicami zajmującymi się pracą na rzecz różnych organizacji charytatywnych koczowniczy tryb życia zamieszkując różne zakątki świata.
Dramatyczne zmiany życiowe, zamieszkanie w domu nielubianego wujka, nowe środowisko w szkole czynią z niego outsidera wraz z odrzuconą dziewczyną z nadwagą Emą oraz nową uczennicą Ashley.
Kiedy pewnego dnia Ashley znika bez śladu, a to co mówiła o sobie okazuje się nieprawdą , Mickey wraz z Emą próbują dociec prawdy narażając się na wiele niebezpieczeństw.
Wątek starej kobiety , lokalnego postrachu dzieci wśród mieszkańców , zwanej Nietoperzycą i jej zrujnowanego domu, człowieka w czarnym garniturze nadają powieści klimat grozy i nierealności.
Wciągająca, szybka i wartka akcja z dialogami pełnymi humoru i logicznym rozwiązaniem zagadki zniknięcia dziewczyny, wątek polski z czasów drugiej wojny światowej , problem leczenia uzależnień to jedynie część problematyki, jaka poruszana jest w powieści. Bardzo ciekawa moim zdaniem , w której poważne i bolesne problemy poruszane są z dystansem i humorem.

Swego czasu zaczytywałam się Cobenem, przeczytałam wszystkie tytuły, które wpadły mi w ręce i trochę mi się "przejadł". Teraz jednak z przyjemnością sięgnęłam po najnowszą powieść - Schronienie.

"Schronienie" to kolejna powieść Cobena, w której występuje Myron Bolitar - jednak nie jest głównym bohaterem, tylko drugoplanowym. Głównym bohaterem jest jego bratanek, Mickey, syn jego brata, Brada.
Kiedy poznajemy Mickeya jest nastolatkiem, który rozpoczyna naukę w nowej szkole. Chwilowo mieszka u Myrona, jego ojciec nie żyje, a matka przebywa na leczeniu odwykowym. Nie jest mu lekko, jednak ma swoją pasję - koszykówkę.
W szkole poznaje Ashley, śliczną dziewczynę, która nagle znika bez śladu i już nie pojawia się w szkole. Mickey postanawia ją odnaleźć, pomagają mu w tym Ema i Łyżka, dzieciaki, które poznał w szkole.
Jakby tego było mało, pewnego wieczoru przed starym, zaniedbanym domem na własne oczy widzi Wampirzycę, starszą kobietę, postrach dzieci z okolicy, która mówi mu, że.... jego ojciec żyje.
Chłopak jest wystraszony, ale również zdezorientowany - dobija się do domu kobiety usiłując dowiedzieć się czegoś więcej - nikt mu nie otwiera... Za to za jej domem widzi dziwny czarny samochód, a w ogrodzie Ema znajduje nagrobek.
Historia Ashley dziwnym zbiegiem okoliczności wiąże się z historią Wampirzycy, a dodatkowo zahacza o temat Holokaustu i ochrony dzieci. Mickey podążając tymi śladami pakuje się w niezłą kabałę ....
Czy uda mu się odnaleźć Ashley? Z czym kojarzy się niezwykły motyl, którego wizerunki Mickey spotyka na swojej drodze ? Jakie ma powiązania z jego rodzicami?

"Schronienie" odkrywa zupełnie inne oblicze Harlana Cobena niż dotąd znałam. To świetny thriller, ale bardziej młodzieżowy niż pozostałe książki Cobena. Bohaterami są nastolatki, jednak kłopoty, w które się pakują i sprawy, które poruszają, są bardzo dorosłe. Handel ludźmi, wykorzystywanie kobiet w podejrzanych spelunkach, narkotyki - to tylko niektóre problemy, z którymi muszą się zmierzyć nastoletni bohaterowie. Bardzo wzruszająca jest historia Lizzy Sobek, kobiety ocalałej z Holokaustu - opowieść dziecka, któremu wojna zmieniła całe życie, a także jej kontynuacja dzieła pomocy dzieciom - historia Schroniska Abeona. Bo dorośli mogą więcej, mogą pomagać dzieciom .....

..." Pozwól nam w trudzie powiększać nasze serca,
w miarę jak się starzejemy,
gdyż rozłożysty dąb daje lepsze schronienie. " ..... / str.197/

Taki tekst na nagrobku za domem Wampirzycy odkryli na Mickey i Ema - co znaczy i jaki ma związek z całą historią? Wyjaśnienie znajdziecie w najnowszej powieści Harlana Cobena "Schronienie".
Może nie jest to jego najlepsza powieść,ale i tak mi się podobała - polecam!

http://markietanka-mojeksiazki.blogspot.com/2012/10/schronienie-harlan-coben.html

"Schronienie" otwiera nowy cykl, którego bohaterem i narratorem jest 15-letni bratanek Myrona Bolitara - Mickey. Coben ewidentnie przechodzi ewolucję w stylu J.K.Rowling a rebours i puszcza oko do młodych czytelników. Pewnie znajdzie się wielu odbiorców, którym ta książka się spodoba. Ja do nich nie należę. Coben w nowej roli jest równie prawdziwy i przekonujący jak TSA wykonujący "Ona tańczy dla mnie". Fabuła również nie powala. Oczywiście nie może się obejść bez motywu tajemniczego zaginięcia. Mickey do pięt nie dorasta Myronowi, a rolą w tej książce dołącza do grona równie heroicznych postaci jak Staś Tarkowski z "Pustyni i w puszczy" czy Adaś Tarkowski z "Szatana z siódmej klasy". Zastanawiające są (niespotykane wcześniej u tego autora) mielizny logiczne, które swoje apogeum osiągają w wątku dzieci żydowskich w Auschwitz. Dawny Coben był jednym z moich ulubionych autorów, natomiast ten nowy to już zupełnie nie moja bajka. Dlatego trawestując klasyka apeluję: Harlanie Coben, nie idź tą drogą !

Czy ja czytałam kiepski horror dla gimnazjalnej młodzieży czy thriller Cobena? Raczej to pierwsze. Raz po raz spoglądałam na okładkę, by upewnić się, czy aby na pewno autorem tego badziewia jest Harlan? Za każdym razem zostawałam zaskoczona, że tak, to on napisał to coś. Czułam się zdezorientowana i zawiedziona. Znów. A może za bardzo się czepiam? W każdym bądź razie akcja tym razem rozgrywa się za szybko. Zagadka rozwiązywana jest krok po kroku, jakby nie było nic prostszego na świecie. A gdzie napięcie? Gdzie dreszczyk emocji? Gdzie niepewność? Gdzie ciekawość co będzie dalej? A no właśnie - tego brak i to bardzo. Fabuła właściwie w ogóle nie jest ciekawa, może nawet trochę oklepana. I jeszcze te elementy fantastyki.. Nie, to nie dla mnie. Wzięłam to jednak na klatę i przeczytałam tę historyjkę najszybciej jak mogłam - uff 1,5 dnia i po sprawie. Mam to za sobą. Ale czy na pewno? Wszak ostatni rozdział kończą słowa: "koniec części I", a jeszcze dalej, w podziękowaniach Coben informuje, uprzedza, a może ostrzega, że szykują się dalsze części tego chłamu. Czy Coben chce wcielić się w J.K.Rowling i stworzyć 7 tomową sagę o Mickeyu Bolitarze i zrobić z niego drugiego Harrego Pottera? Moim zdaniem - kiepski pomysł, oj kiepski.
Apel do Harlana Cobena: proszę, pisz po staremu, pisz dobre thrillery mrożące krew w żyłach, pisz na poziomie. Dziękuję.

Do tej książki podchodziłam z rezerwą, bo ostatnia kmsiążka H. Cobena nie do końca mi się podobała, ale przeczytałam i nie załuję, ale....

Kiedy zaczęłam czytać pomyślałam "OMG Coben postanowił pisać ksiażki dla młodziezy, świat się kończy ;)"

15-latek ratujący świat, radzący sobie z groźnymi zbirami tiaa.... i jeszcze z mojego ulubionego Myrona zrobił zwykłą pierdołę, to już go lepiej mógł uśmiercić

Cóż mogę powiedzieć chyba nie do końca podoba mi się pomysł serii o bratanku Myrona i jego przyjaciołach, chciałoby się powiedzieć " ale to już było", tylko, ze to jest stary, dobry Coben. Wciągający, zaskakujący, trzymający w napięciu i nie dający się oderwać od książki. Może mniej jest trupów, mniej mordobicia, ale fabuła nadal mocno wciągająca. Czy przeczytam kolejną część? Na pewno, tylko mam nadzieję, ze Myrona autor wyśle na drugi koniec świata, a nie będzie z niego robił pierdoły, która nagle nie potrafi ustalić miejsca pobytu bratanka kiedy w poprzednich częściach takie sztuki były na porządku dziennym ;)

Ale ogólnie na plus, mimo, ze to książka bardziej dla młodzieży, będę czytać dalej, cóż, moze trochę się odmłodzę, chociaż mentalnie ;)

http://ksiazkaniegryzie.blogspot.com/2012/10/harlan-coben-schronienie.html

Zaczynając tę powieść nie spodziewałem się czegoś specjalnego, i słusznie, bo zdziwienie, którego doświadczyłem było bardzo przyjemne. Bardzo nieprzyjemnego zaskoczenia dostałem natomiast w księgarni, widząc, iż szata graficzna książek Harlan Cobena została po raz setny zmieniona… i po co to? Przecież gdyby wszystkie wyglądały tak samo pasując do siebie człowiek nie szukałby wydań pasujących mu do innych, co za tym idzie nie zwlekałby tyle z kupnem. Jeśli chodzi o okładkę tej książki, to tu jeszcze zmianę potrafię zrozumieć, bo jest to nowa seria. Na pierwszy rzut oka wydawała mi się paskudna, jednak po przeczytaniu książki doszedłem do wniosku, ze ma w sobie coś, i dla osób które przeczytają nie będzie już tak enigmatyczna.

Mickey Bolitar przeprowadza się do swojego wujka, Myrona. Z matką na odwyku musi gdzieś zamieszkać, i jego pobyt w domu znienawidzonego wuja jest jednym z warunków kompromisu, który zawarli. Pierwsze dni w szkole nie obfitują w rzeczy, którymi można się pochwalić, gdyż zdobył więcej wrogów niż przyjaciół… ale tych drugich też kilu znalazł. Pewnego dnia, siedząc na stołówce widzi piękną, skromną blondynkę. Po krótkiej gadce i kilku rozmowach zbliżają się do siebie. Niestety, Ashley znika. W poszukiwaniu jej wędruje do przeszłości nie tylko jej, ale także swojej oraz do zakamarków historii świata.

Win, Esperanza i Wielka Cindy są nieodłącznym i niezbędnym elementem książek o Myronie. Tu mamy ich zastępców, i choć są od nich zupełnie różni, widać schemat, który rządzi wyborem bohaterów. Jest Łyżka, który jako kujon nie ma znajomych, jest Ema, która jako ‘’Emo’’ nie ma znajomych, i jest Mickey, który nie ma znajomych, bo ma Łyżkę i Emę.

Ale czy schematy są złe? Nie wiem… ten nie jest, przynajmniej dla mnie. Lubię go. To jak z paranormalnym romansami, podobają się tylko ich fanom, i jaki by im nie dać, to większość będzie zadowolona, bo wszystkie opierają się na niemal takim samym pomyśle. Tu jest podobnie. Lecz ten schemat lubię. Powieść jest przesycona analogiami z książek o Myronie… ale tego się akurat spodziewałem.

Autor usilnie starał się wykreować bohatera na młodszą wersję jego wujka, ale mu się nie udało, bo daleko Mickey’owi do Myrona. Choć ma piętnaście lat zna kilka chwytów sztuk walki. Jest nad wyraz wysoki, prawie jak wujek, i tak samo jak on, ma ‘’kompleks batmana’’. Jest to najgorsza postać tej powieści, choć wcale nie zła.

Tę książkę od przygód jego wuja odróżnia to, i myślę, że jest to dobry pomysł, że zdarzenia w pierwszej części będą dużo bardziej powiązane ze zdarzeniami z kolejnych tomów, przynajmniej na to się zapowiada, i mam nadzieję, że tak też będzie. Książki o Myronie łączyły głównie jego związki, niewiele poza tym, a fabuła była w każdej części zupełnie (no… prawie) inna. Tu mamy jeden wątek, który, mam nadzieję, będzie przewijał się dłużej.

Jest to książka niewątpliwie dla młodzieży… co nie do końca rozumiem, bo teoretycznie cała historia zaczyna się w dziesiątym tomie serii o Myronie. Czy zatem trzeba przeczytać najpierw całą serię ‘’dla dorosłych’’ a potem zabrać się za tę powieść? Otóż nie, bo wszystko jest w miarę możliwości wyjaśnione, więc zarówno nowi czytelnicy jak i fani autora będą się przy niej świetnie bawić.

Przyznam szczerze, że już od dłuższego czasu miałem w planach zakupienie tej książki, ale stwierdziłem, że ona nie jest jednak takim priorytetem. Trafiła w moje ręce zupełnie przypadkowo podczas szybkich zakupów z rodzicami, gdy miałem 10 sekund na wybranie książki i bieg do kasy. Dlatego nie zastanawiałem się zbyt długo i wziąłem w ciemno książkę mojego ulubionego pisarza. Jego książki, nawet te brane „w ciemno”, jeszcze nigdy mnie nie zawiodły. Najlepszym wyborem są te, w których pojawia się postać Myrona, bohatera innej serii Cobena. Książka ta przypadła mi do gustu. Mamy w niej wszystko, co w dobrej historii powinno się znaleźć, czyli szybkie i tajemnicze zwroty akcji, zaskakujące wątki, wiele zagadek. Czuć jednak, że Coben napisał ją inaczej niż „zwykle”. Ewidentnie chciał spróbować czegoś innego, czegoś nowego. Wyszło mu to niewątpliwie, faktem jednak jest, że postać Micky’ego jest znacząco słabiej zdefiniowana i nie umywa się do najlepszego tworu Cobena – Myrona. Brakowało mi też od czasu do czasu innej postaci, jaką jest Win, który spełniłby się w swojej roli, w jakiejś przypadkowej interwencji lub zwyczajnej rozmowie z głównym bohaterem. Nie skreślam jednak niczego z góry i zbyt pochopnie, ponieważ wiem, że seria dopiero się rozpoczyna i być może Coben spełni jeszcze moje widzimisie. Spotkałem się ze stwierdzeniami, że książka ta jest napisana zbyt młodzieżowo i lekko. Ja jednak nie uważam tego za mankament, wręcz przeciwnie. Jest to powiew świeżości w twórczości tego autora i wyszła mu zdecydowanie na plus. Podejrzewam, że z książki na książkę będzie jeszcze lepiej. Na sam koniec dodam tylko, że bardzo drażniła mnie postać Emy, co jednak nie wpłynęło najgorzej na moją ocenę. Książce daje mocne 7 i zachęcam do przeczytania.

Coben stworzył serię dobrych kryminałów , napisał fajny cykl o Myronie Bolitarze teraz zapoczątkował serie z młodszym bratankiem pana B. Mnie jego książka zaskoczyła pozytywie, mistrz pokazał się w nowej odsłonie ,z nowym pomysłem a w starej dobrze znanej formie . Umiejętnie wykreował młodych bohaterów , Mickey świetnie wpisał się w otoczenie dobrze nam znanego Myrona , jest bardzo podobny do wujka, ma podobne poczucie humoru ,jest zapalonym sportowcem, i ma kłopoty z kobietami :P – w sumie logiczne bo są bliską rodziną. Tym razem pierwsze skrzypce w powieści gra Mickey z którym rozwiązujemy bardzo ciekawą sprawę zaginięcia jego znajomej. I jak to było w każdej innej powieści autor od pierwszej strony wciąga nas w wir zagadek , dziwnych splotów okoliczności i tajemnic z przeszłości. Dodatkowo sprawnie i z lekkim poczuciem humoru przedstawia nam zmagania nastolatka w nowej szkole , w nowym miejscu zamieszkania w nowych sytuacjach. Fabuła przemyślana i spójna przez co w finale nie czujemy się rozczarowani. Jestem ciekawy co będzie w kolejnej książce z cyklu. Słyszy się głosy że autor zdziecinniał , napisał książkę dla młodzieży , że to już nie takie „mocne” kryminały, że Myron tylko na marginesie... Nie wiem o co chodzi – ja się bawiłem dobrze , sam pisarz w podziękowaniach zaznaczył że miał frajdę z pisania czegoś nowego. Można się tylko przyczepić że nastolatki w jego powieści zachowują się trochę za bardzo jak dorośli..ale..może w Ameryce tak mają?? :) Całość bardzo dobra.