Nasza strona internetowa wykorzystuje cookies (pol.: ciasteczka)

W celu sprawnego i szybkiego działania serwisu, zapewnienia wygody podczas jego przeglądania, dostosowywania funkcjonalności do indywidualnych potrzeb użytkowników, a także w celach statystycznych oraz reklamowych, używamy informacji zapisanych za pomocą cookies. Korzystanie z serwisu jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików cookies. Więcej informacji znajdziesz tutaj.

Makbet

Tłumaczenie: Piotr Kamiński
Wydawnictwo: W.A.B.
6,61 (16810 ocen i 458 opinii) Zobacz oceny
10
817
9
1 579
8
2 066
7
4 979
6
3 349
5
2 437
4
712
3
649
2
78
1
145
szczegółowe informacje
tytuł oryginału
The tragedy of Macbeth
data wydania
ISBN
9788377475140
liczba stron
240
słowa kluczowe
literatura angielska, klasyka
język
polski
dodał
Hub

Inne wydania

Zaczynamy od jednej z najsłynniejszych i najbardziej widowiskowych sztuk mistrza ze Stratfordu. Makbet to tragedia powstała w początkach panowania Jakuba I Stuarta i osnuta na wątkach zaczerpniętych ze średniowiecznej historii Szkocji. To dramat władzy, ambicji i przemocy, ujęty w sugestywne ramy metafizyczne. Jednowątkowa, drapieżna fabuła ukazuje stopniową dezintegrację psychiki królobójcy i...

Zaczynamy od jednej z najsłynniejszych i najbardziej widowiskowych sztuk mistrza ze Stratfordu. Makbet to tragedia powstała w początkach panowania Jakuba I Stuarta i osnuta na wątkach zaczerpniętych ze średniowiecznej historii Szkocji. To dramat władzy, ambicji i przemocy, ujęty w sugestywne ramy metafizyczne. Jednowątkowa, drapieżna fabuła ukazuje stopniową dezintegrację psychiki królobójcy i zbrodniarza, rozpad rodziny i państwa. Akcja rozgrywa się nie tylko na płaszczyźnie politycznej, przenosi nas także w przestrzeń małżeńską, kreśląc przejmujące obrazy presji emocjonalnej i wzajemnego uzależnienia.
Tłumaczenie Piotra Kamińskiego łączy precyzję z wyjątkową wrażliwością na brzmienie, rytm i zwięzłość wypowiedzi. Ta dyscyplina rodzi przekład dokładny, mocny i wyrazisty, o niepospolitych walorach muzycznych, wierny stylowi i retoryce oryginału, a zarazem zrozumiały w lekturze.
Dramatowi towarzyszy wnikliwy wstęp i komentarz naukowy Anna Cetery. Polski czytelnik dostaje zatem wszystko, co potrzebne, by w pełni docenić jedno z najznakomitszych dzieł w kulturze Zachodu.



Wspaniały warsztat i wielki talent translatorski. [...] Rzadko zdarzają się u nas tak interesujące i nowatorskie propozycje dotyczące Wielkiej Literatury.
prof. Marta Gibińska

W przekładach Piotra Kamińskiego [...] odnalazłem to, co mnie w tej poezji najbardziej zachwyca: jej rytm, bogactwo i płynność, a zwłaszcza jej energię.
Roman Polański

Naturalny puls i przejrzystość znaczeń, bez żadnych uproszczeń; dla aktora tekst taki to błogosławieństwo.
Andrzej Seweryn

 

źródło opisu: Wydawnictwo W.A.B., 2011

źródło okładki: wab.com.pl

pokaż więcej

Brak materiałów.
książek: 785
Rafał Niemczyk | 2012-04-16
Na półkach: Posiadam, Przeczytane
Przeczytana: 30 stycznia 2012

"Minęły cztery stulecia od napisania i prapremiery „Makbeta”, a szekspirologowie, historycy i badacze literatury wciąż spierają się, debatując nad genezą, interpretacjami czy tłem historycznym „szkockiej tragedii”. Najnowszy przekład Piotra Kamińskiego (rytmiczny, płynny, chwalony przez aktorów i reżyserów), opatrzony wstępem i komentarzem Anny Cetery, jest świetnym przyczynkiem do ponownego rzucenia światła na intrygujące zawiłości szekspirowskiego arcydzieła.

W marcu 1603 roku, po śmierci Elżbiety I Tudor, Anglia znalazła się pod rządami Stuartów. Odczytując zakończenie „Makbeta” (osadzonego wszakże alegorycznie w początkach drugiego tysiąclecia naszej ery) jako nową sytuację polityczną, mamy do czynienia ze wskazaniem na wschodzącą dominującą rolę Szkocji, która to poprzez unię personalną z Anglią, przerodziła się w 1707 roku w Królestwo Wielkiej Brytanii.

Trzeba tu zwrócić uwagę na kontrowersje związane z osobą króla Szkocji (a w momencie premiery „Makbeta” – już także króla Anglii) Jakuba I: przywiązywanie przez niego wagi do zabobonów i czarów (jest autorem traktatu Daemonologie z 1597 roku), co wiązało się z egzekwowanymi z całą surowością ustawami przeciwko tymże; traumatyczne przeżycia z dzieciństwa i młodości (ojca Henryka Stuarta uduszono, gdy Jakub miał niecały rok, zachodzi prawdopodobieństwo, że za zgodą żony; matka Maria Stuart została ścięta z rozkazu Elżbiety I); fakt, że i w samego króla niejednokrotnie wymierzane były zamachy; istnieje też duże prawdopodobieństwo, iż władca zamieszany był m.in. w tajemniczą śmierć królewskiego wierzyciela, hrabiego Gowrie.

Wziąwszy pod uwagę powyższe okoliczności, można wysnuć hipotezę, że pierwotna recepcja dramatu Szekspira miała bezpośrednie odniesienie w kierunku Jakuba I Stuarta. Anna Cetera pisze o tym w interesującym komentarzu:
„Makbet w wyjątkowym stopniu odzwierciedla atmosferę Londynu z początku XVII wieku, a silnie zarysowany wątek Wiedźm i szatańskiej manipulacji skłania do odczytywania sztuki jako bezpośredniej konfrontacji z poglądami króla.”
Trzeba podkreślić, że w czasach elżbietańskiej Anglii obowiązywał ustanowiony od roku 1559 zakaz przedstawiania w utworach scenicznych wizerunku panujących władców. Byłby wtedy Szekspir prawdziwym cyrkowym linoskoczkiem, ryzykantem lawirującym nad przepaścią, w otchłani której czekałby go upadek artystycznej kariery albo i coś gorszego.
„Jeżeli przyjąć tę logikę [zakamuflowanych odniesień w kierunku króla – przyp. R.N.], Shakespeare istotnie jawi się jako niepoprawny ryzykant, genialny psychoanalityk i manipulant, twórca sztuki pod każdym względem zgodnej z oficjalną polityką [Makbet utrwalał i rozwijał intensywnie rozpowszechniany mit założycielski Stuartów, wiążący początki dynastii z postacią Banka (Banquo), tana Lochaber, o którym wspominają kroniki – cyt. za A.C.], a zarazem zdolnej rozjątrzyć najskrytsze królewskie rany” – czytamy w dalszej części komentarza.

Sam Makbet, szkocki arystokrata czystego rodu i rycerz, omamiony żądzą obiecanej przez przepowiednię wiedźm władzy, podsycany stale przez żonę – staje się manipulantem, zdrajcą i zbrodniarzem. W efekcie krwawego żniwa i serii morderstw wspina się na tron, ale zostaje z niego brutalnie strącony przez prawowitych następców.

Historyczny Makbet nie do końca jest pierwowzorem literackiego. Do XI wieku w Szkocji obowiązywała tzw. tanistry – rozpowszechniony wśród Celtów system ustalania następcy panującego, polegający, mówiąc oględnie, na przyznaniu korony najsilniejszemu spośród przedstawicieli rodu. System ten potęgował krwawą rywalizację pomiędzy panującymi władcami, ich dziećmi i zastępami uzurpatorów. Jak zauważył londyński profesor John Dover Wilson, w latach 943-1040 (druga graniczna data wskazuje na objęcie tronu Szkocji przez historycznego Makbeta) na jedenastu królów Szkocji, dziewięciu zostało zamordowanych przez wrogów, którzy byli najczęściej ich bliskimi krewnymi." (fragment omówienia)

Zapraszam do przeczytania całego tekstu na stronie "Experyment - recenzja dobrej książki":

http://experymentt.wordpress.com/2012/02/07/william-shakespeare-makbet-w-przekladzie-piotra-kaminskiego-omowienie/

Pokaż wszystkie opinie o tej książce
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading

Opinie czytelników


O książce:
Michalina Wisłocka. Sztuka kochania gorszycielki

Przeciętna książka o ciekawej postaci. Autorka powtarza się, przepisuje całe fragmenty pamiętników i wypowiedzi rozmówców. Pomija prawie zupełnie aspe...

zgłoś błąd zgłoś błąd