Nasza strona internetowa wykorzystuje cookies (pol.: ciasteczka)

W celu sprawnego i szybkiego działania serwisu, zapewnienia wygody podczas jego przeglądania, dostosowywania funkcjonalności do indywidualnych potrzeb użytkowników, a także w celach statystycznych oraz reklamowych, używamy informacji zapisanych za pomocą cookies. Korzystanie z serwisu jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików cookies. Więcej informacji znajdziesz tutaj.

Sława i chwała. Tom 1-3

Wydawnictwo: Państwowy Instytut Wydawniczy
7,53 (183 ocen i 21 opinii) Zobacz oceny
10
24
9
21
8
43
7
62
6
19
5
6
4
5
3
2
2
0
1
1
Edytuj książkę
szczegółowe informacje
data wydania
ISBN
83-06-01905-9
liczba stron
1316
język
polski

Powieść wydana w latach 1956-62. Pomysł dzieła powstał w czasie okupacji. Akcja obejmuje okres od przedednia I wojny światowej do 1947, przenosi się często z miejsca na miejsce, począwszy od ziemiańskich dworów na Ukrainie poprzez metropolie europejskie aż po Warszawę i jej okolice. Biorą w niej udział liczni bohaterowie reprezentujący różne pokolenia i środowiska (od magnatów Bielińskich po...

Powieść wydana w latach 1956-62. Pomysł dzieła powstał w czasie okupacji. Akcja obejmuje okres od przedednia I wojny światowej do 1947, przenosi się często z miejsca na miejsce, począwszy od ziemiańskich dworów na Ukrainie poprzez metropolie europejskie aż po Warszawę i jej okolice. Biorą w niej udział liczni bohaterowie reprezentujący różne pokolenia i środowiska (od magnatów Bielińskich po proletariuszy Wiewiórskich), których dzieje wyznaczają bogactwo wątków powieściowych. Losy bohaterów, silnie zindywidualizowanych i precyzyjnie nakreślonych (co zachęcało krytyków do poszukiwania ich autentycznych pierwowzorów), zostały ukazane na tle przełomowych wydarzeń historycznych (rewolucja rosyjska, I i II wojna światowa).
(...) Zamierzona epicka panoramiczność powieści służy przede wszystkim zobrazowaniu finalnych losów polskiej inteligencji pochodzenia szlacheckiego wraz z jej odrębnością światopoglądową, psychologiczną i obyczajową. Powieść jest ważkim dokumentem socjopsychologicznym, narrator bowiem przedstawia świat, do którego sam należy i tworzy obraz zobiektywizowany według praw fikcji literackiej, ale wpisuje weń także szeroko potraktowany rozrachunek z własną osobowością (charakterystyczna pod tym względem jest postać jednego z głównych bohaterów powieści, Janusza Myszyńskiego). Pozwala mu to na silne wyeksponowanie w utworze problematyki ideowo-moralnej oraz filozoficzno-estetycznej (zwłaszcza w kontekście losów kompozytora Edgara Szyllera).
(...) Na kształt artystyczny powieści składają się elementy, których proweniencji szukać należy nie tylko w epicko-realistycznej prozie ubiegłego stulecia, ale także w tradycji dialogu filozoficznego, powieści epistolarnej, moralitetu, poematu opisowego, sagi rodzinne, powieści psychologicznej czy awanturniczego romansu. Autor operuje swobodnie tymi elementami i delikatnie sugeruje ironiczny dystans do samych konwencji, kreując w ten sposób oryginalną i funkcjonalną wobec zamysłu twórczego całość artystyczną, w której epicki rozmach i realistyczny tok narracji nie wykluczają traktowania świata i losu ludzkiego w kategoriach ciągłej przemienności.

 

źródło opisu: Literatura polska. Przewodnik encyklopedyczny. Tom 2, PWN, 1985

źródło okładki: Zdjęcie autorskie

pokaż więcej

Brak materiałów.
książek: 1573
nulla | 2017-05-16
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 15 maja 2017

Kiedy wczoraj przed wyjściem z domu zamknęłam "Sławę i chwałę" po przeczytaniu ostatniej strony, tak naprawdę nie opuściłam jej świata. Książka jest świetna pod względem literackim. Piękna polszczyzna Iwaszkiewicza zachwyca, zwłaszcza po serii "współczesnych" lektur. Doskonały jest też jego styl.
Co do tematyki... Bardzo lubię sagi, dzieje rodzin, opisy losów ludzkich osadzonych w historii, psychologiczne portrety postaci, ich rozwój. Wszystko to znalazło się, oczywiście, w "Sławie i chwale", ponieważ opowiada ona losy kilkunastu osób na przestrzeni trzydziestu paru lat. I - w mojej ocenie - ta warstwa jest bardzo udana i wciąż aktualna. Co do rozważań o sprawie Polskiej, socjalizmie i roli sztuki, to - według mnie - są męczące i zbyt obszerne. Nie będę ukrywać, że fragmenty rozbudowanych rozmów bohaterów na te tematy raczej mnie męczyły.
Niewątpliwie,homoseksualizm Iwaszkiewicza dał o sobie silnie znać w tej powieści. Mamy tu głównie opisy urody mężczyzn, kobiety są pod tym względem potraktowane raczej zdawkowo. Jest to bardzo widoczne i zaskakujące, ale również odświeżające. Moim zdaniem ten odmienny punkt widzenia jest zaletą książki i pozwala zobaczyć naprawdę nową perspektywę.
Niestety, nie można tak potraktować przemilczeń roli Sowietów w historii Polski 1914-1947. Niby nie powinno to dziwić, biorąc pod uwagę osobę pisarza i czas, w jakim ukazała się powieść. Szkoda jednak, że w tak monumentalnym dziele, jest tyle luk.
I rzeczywiście, najlepszy jest pierwszy tom, a później wydaje się, że autor chciał już skończyć. Mimo wszystko, te kilka scen z Powstania Warszawskiego - bardzo przejmujące i prawdziwe.
Mimo wad, doskonale napisana, wciągająca książka.

Pokaż wszystkie opinie o tej książce
Już teraz nowa funkcja: pakiety. Dowiedz się więcej jak kupić kilka książek w najlepszej cenie >>>
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading

Opinie czytelników


O książce:
Niedokończone opowieści

Szukalem czegos po LOTR i trafilem na to. Mistrz jak zwykle w formie piekne fabuly piekne opisy piekna ksiazka.

zgłoś błąd zgłoś błąd