Kuszenie

Moralizatorka Anne Rice

Kiedy jakiś czas temu dowiedziałam się, że tak znana pisarka jak Anne Rice wydaje kolejną książkę i to znacznie inną, bardziej uduchowioną niż jej dotychczasowe wampirze powieści, zapragnęłam ją przeczytać. „Pokuta”, bo o niej tu mowa, zrobiła na mnie niemałe wrażenie, więc tym bardziej nie mogłam się doczekać kontynuacji. „Kuszenie”, czyli drugi tom z serii "Czas Aniołów", okazał się równie intrygujący co pierwsza część. Ale wszystko po kolei…

Rzym i epoka renesansu. Czyż to nie wspaniałe połączenie? To właśnie tam zostanie wysłany nasz bohater, płatny morderca Toby O’Dare. Anioł ma bowiem dla niego kolejne niełatwe zadanie. Wszystko to dla uzyskania zbawienia, do którego droga nie będzie ani łatwa, ani przyjemna. Toby będzie musiał zmierzyć się z czyhającymi na niego niebezpieczeństwami, jak i z wewnętrznymi demonami, które okażą się równie dużym zagrożeniem, co świat wokół niego. Czy podoła wyzwaniu i naszym oczom ukaże się szczęśliwe zakończenie? Nic nie zdradzę, ale za to zaproszę Was do przeczytania tej książki:).

Podobnie jak w „Pokucie”, także i tym razem pisarka stworzyła świetną, złożoną fabułę, od której nie można się oderwać. Dalsze losy anioła i płatnego mordercy będą tu jeszcze silniej rozbudowane, wzbogacone o jeszcze większą dawkę psychologii, dużą gradacją napięcia oraz całą paletę emocji. Nie zabrakło też mistycyzmu, pokus, refleksji i swoistej magii. Wszystko to napisane prostym językiem i ubrane w ładną formę.

„Kuszenie” to książka warta przeczytania. Czytelnicy spragnieni oryginalnej powieści, ceniący połączenie wątków sensacyjnych i psychologicznych oraz lubiący anielskie motywy będą zadowoleni. Polecam serdecznie!!!

Moja ocena: 5/6

Rice nie trzeba chyba nikomu przedstawiać, każdy słyszał o tej autorce mniej lub więcej, a to wszystko za sprawą jej bestsellerowej serii pt. „Kroniki wampirów”. Jednak nowa seria, którą autorka zaczęła pisać nie będzie się już tyczyła wampirów, jej głównymi bohaterami będą anioły. Autorkę zainspirowało, bowiem jej nawrócenie duchowe na wiarę katolicką. „Kuszenie” jest drugim tomem tejże serii, która nawiasem mówiąc, nosi tytuł „Czas aniołów”.

Głównym bohaterem jest Tobie O’Dear, który był kiedyś płatnym zabójcą, znanym pod przezwiskiem Lucky Szczwany Lis, na usługach tajnej korporacji. Jednak jego sumienie nie dawało mu spokoju z powodu popełnianych zbrodni, więc mężczyzna zaczął gorąco modlić się o wybaczenie, które zostało mu udzielone. Jednak ceną za nie jest służba u serafina Malachiasza, któremu Toby ma pomagać w odpowiadaniu na modlitwy ludzi z zamierzchłych czasów.

Tym razem nasz bohater cofa się do fascynującego świata, jakim był Rzym w dobie renesansu. Toby ma tam udzielić pomocy młodemu, żydowskiemu mężczyźnie o imieniu Vitale ben Leone. Mężczyzna został oskarżony o otrucie jednego ze swoich pacjentów, a zarazem najlepszego przyjaciela. Gdyby tego było mało, to pada również oskarżenie o konszachty z diabłem i przywołanie dybuka do domu, który został mu powierzony pod opiekę. Jak zakończy się ta sprawa? Przekonajcie się sięgając po tę książkę.

Muszę powiedzieć, że zazwyczaj wzbraniam się przed rozpoczynaniem serii od środka, ponieważ mogę nie połapać się w najważniejszych kwestiach. Jednak przy „Kuszeniu” moje dylematy okazały się zupełnie bezpodstawne. Wszystkie najważniejsze kwestie są powtarzane i wyjaśniane na bieżąco, więc bardzo szybko można się rozeznać, o co chodzi w głównych wątkach fabuły. Po za tym, każdy z tomów opowiada odrębną misję, jakiej podejmuje się Toby.

Książka prowadzona jest w narracji pierwszoosobowej, więc można powiedzieć, że ma ona formę wspomnień i rozważań głównego bohatera na temat wypełnianych misji. Rzuca się tu także podobieństwo do innych książek Pani Rice, ponieważ Toby spisuje swoją historię w formie książki, którą chciałby potem wydać. Ten motyw pisarstwa przewija się zwłaszcza we wspomnianych wyżej „Kronikach wampirów”.

Musze powiedzieć, że sam pomysł zarówno na książkę jak i na całą serię jest naprawdę interesujący i wszystko byłoby dobrze gdyby nie to, że chwilami historia staje się bardzo naciągana oraz przewidywalna aż do bólu. Bardzo szybko można się zorientować, kto był trucicielem i jakie motywy nim kierowały. Co do naciągania, to chodzi mi tu przede wszystkim o moment cofania się w przeszłość, do której główny bohater od razu się przystosowuje. I nie chodzi mi tu tyle o mowę, jaką posługują się ludzie w danej epoce, a o zwyczaje tam panujące, z którymi bohater nie ma najmniejszego problemu, chociaż o czasach, w jakich wtedy funkcjonuje, czyta już po zakończeniu całej misji. Więc jak dla mnie taki stan rzeczy jest bardzo mało wiarygodny.

Kolejnym minusem jest to, że, pomimo iż autorka używa prostego języka bez zbędnego patetycznego tonu, to jednak w trakcie czytania ma się wrażenie ciągłego zachwytu nad dobrem i pięknem otaczającego nas świata. Można się nawet wręcz pokusić o stwierdzenie, iż autorka bardzo dosadnie ukazała swoja przemianę duchową. Niestety nie wyszło to na dobre powieści. Ja miałam tego dosyć już po kilku pierwszych stronach.

Podsumowując. Książka jest interesująca i wciągająca, ale zarazem może odpychać. Będzie sporym zawodem dla wielbicieli Anny Rice, którzy pokochali jej pisarstwo za „Kroniki wampirów”, ze mną tak było. Jednak nie oznacza to, że nie sięgnę po kolejne tomy „Czasu aniołów”, kto wie jak akcja się rozwinie. Może, gdy emocje z nowa wiarą trochę opadną to autorka powróci, chociaż trochę do swojego starego stylu pisania.

„Właśnie, a mężczyźni mają swoje pragnienia i potrafią czuć miłość tak żarliwą, że przeszywa ich serca niczym sztylet.”

Jakiś czas temu przeczytałam „Pokutę” Anne Rice. Gdy tylko doszły mnie słuchy, że autorka pisząca tak znakomite powieści o wampirach, „nawróciła się” i teraz pisze o aniołach, musiałam sięgnąć po jej kolejną książkę. Po pierwszej części nie czułam się zawiedzona, dlatego postanowiłam kontynuować przygodę z Tobym i Malachiaszem.

Z opisu z tyłu książki dowiadujemy się, że Toby wyrusza w kolejną podróż z ważną misją, którą zlecił anioł. Jednak zmieniamy trochę realia i tym razem przenosimy się do renesansowego Rzymu. Tam bohater musi zmierzyć się z trawiącymi go wątpliwościami oraz palącym pożądaniem. Czytamy, że „Kuszenie” to przejmująca opowieść o trudnych wyborach, zgubnej namiętności i walce z demonami. Czy i tym razem opis jest zgodny z treścią, czy to tylko chwyt marketingowy?

W Internecie zawrzało od momentu ukazania się „Pokuty”. Doszukamy się mnóstwa pochlebnych recenzji, ale nie brakuje także przeciwników serii. Obok „Czasu Aniołów” nie można przejść obojętnie, albo pokochasz tę serię albo ją znienawidzisz. Ja ją pokochałam.

recenzja także tu:
http://isztarbooks.blogspot.com/2011/11/kuszenie-anne-rice-recenzja.html
cała recenzja na:
http://paranormalbooks.pl/2011/11/19/recenzja-kuszenie/

Schematyczność nie popłaca

Anne Rice to postać, której przedstawiać nikomu nie trzeba – pisarka będąca w stanie stworzyć jeden z najgłębszych obrazów wampira, jaki kiedykolwiek powstał w literaturze, by następnie porzucić rzeczoną niszę na rzecz inspirowanych biblią powieści, opowiadających o życiu Jezusa czy egzystencji jego mistycznych sług – aniołów. „Kuszenie” to najnowszy tom ostatniego z wymienionych cyklów, opowiadający przejmującą historię Toby’ego O’Dare’a.

Powieść jest bezpośrednią kontynuacją wydarzeń opowiedzianych w „Pokucie” – Toby, ex-morderca, dokonawszy – niczym sama Rice – swojej duchowej przemiany i odkupiwszy swoje winy, otrzymuje okazję spotkania się z Lioną, miłością z dawnych lat, oraz własnym synem. Sielankowe popołudnie szybko jednak się kończy, a u jego kresu z wizytą pojawia się sprawca religijnej transformacji bohatera – Malachiasz, serafin wyznaczający Toby’emu kolejne zadanie. Tym razem ów musi udać się do szesnastowiecznego Rzymu, gdzie przyjdzie mu po raz drugi zapobiec niepotrzebnemu rozlewowi krwi.

„Kuszenie”, podobnie jak poprzednia część, zadaje mnóstwo pytań dotyczących sensu wiary oraz rządzącej nią logiki. Rice, tworząc wyznaniowy konflikt, przywołuje argumenty obalające podstawowe dogmaty Kościoła katolickiego, nawiązując między innymi do New Age i uzasadniając je zdrowym rozsądkiem, po czym stara się obronić głoszone przez Watykan prawdy kontrargumentami i odwołaniem się do konkretnych przykładów – choćby z życia głównego bohatera. W ostateczny rozrachunku wypada to kiepsko – autorka dostarcza stosunkowo mało dowodów na poparcie tez Kościoła, uciekając się do kolejnych wzmianek o potrzebie bezgranicznej i bezmyślnej wiary oraz potędze miłości, zamiast bronić je konkretami, jak przykładowo Dick, którego „Valis” i pozostałe części słynnej trylogii przewyższają płytkie refleksje autorki „Wywiadu z wampirem” o kilka lat świetlnych.

Książka oparta jest na zadziwiająco podobnym do pierwszego tomu schemacie – po krótkim wprowadzeniu postać znów zostaje przeniesiona w czasie, gdzie – za pomocą długich rozmów – rozwiązuje dręczącą renesansowych bohaterów zagadkę. Tu także we znaki daje się naiwność poniektórych kwestii – czemu każda napotkana przez protagonistę postać zwierza mu się z wszystkiego, co przez większość życia trzymała w tajemnicy, nawet przed najbliższymi? Kolejny znak zapytania pojawia się przy celu misji Toby’ego, który po raz kolejny zadaje sobie trud interwencji tylko po to, by uratować jednego chłopca, jednostkę nie mającą wpływu na życie innych i dalszy bieg historii. Sam bohater także do reszty traci „pazur”, nadający mu jeszcze w poprzedniej części uroku i wyjątkowości, i zaczyna powoli urastać do rangi chodzącego ideału.

Czy książka dostarcza zatem jedynie powodów do narzekań? Z pewnością nie – przez lekturę można przebrnąć w stosunkowo szybkim tempie, głównie za sprawą znaku firmowego Rice, czyli świetnego, z książki na książkę coraz bardziej dojrzałego stylu. Wrażenie robi także po raz kolejny świetne oddanie renesansowych Włoch, choć jeśli chodzi o detale, książce daleko do „Krzyku w niebiosa”, gdzie autorka, opisując rzeczoną epokę, dała ogromny popis literackiego kunsztu i historycznej wiedzy.

„Kuszenie” prezentuje dużo niższy tom niż poprzednik – opowiedziana historia nie jest już tak elektryzująca, postaci dużo bledsze a wątek rzymskiego śledztwa do złudzenia przypomina opowiedziane w „Pokucie” losy angielskich Żydów, szczególnie pod względem rozwoju historii i poszczególnych etapów rozwikływania zagadki. Rice, podobnie jak w przypadku kolejnych, niekiedy pisanych bez pomysłu części „Kronik wampirów”, i tym razem zabrnęła w ślepe koło schematów, z którego jak najszybciej musi zacząć szukać wyjścia.

Zapraszam na http://villmar.blogspot.com/

Podobnie, jak przy poprzedniej części - pomysły dobre, ale zdecydowanie spaprane przez wciskanie boskości i nawrócenia w każde możliwe miejsce. "Kuszenie" było przynajmniej trochę krótsze, więc te natchnione fragmenty nie ciągnęły się w nieskończoność. Przeczytałam tę książkę tylko i wyłącznie ze względu na to, że jestem prawie pewna, że Anne Rice nadal ma coś do powiedzenia, tylko niestety ukrywa to za tą dziwną falą nagłej religijności. Z tego powodu przeczytam też pewnie kolejną część, bo końcówka mnie zaciekawiła i zdecydowanie zapowiedziała kolejną ciekawą historię.

Z nową książką Anne Rice wiązałam duże nadzieje. W "Kronice Wampirów" postacie posiadały rozbudowane osobowości, były bardzo realistyczne. Tutaj jednak jak dla mnie czegoś brakuje. Duża teologicznych rozważań, na rzecz rozwoju akcji. Sam główny bohater, Toby, zdaje się być mi nieznajomym. Jego rozterki są dla mnie niezrozumiałe, a rzeczy o których mówi nieprawdziwe. Może to tylko chwilowy spadek formy autorki. Mam taką nadzieję.

Druga część nowej serii pani Rice, moim zdaniem troszkę lepsza niż pierwsza. Jednak styl pisania autorki jakoś nie bardzo mi odpowiada, trochę to wszystko za bardzo uduchowione, a sama postać - Toby - nadal słabo zarysowana. Może kupię kolejną część, bo ładnie wygląda na półce :) ale treść mnie nie zachwyca.

Anna Rice, nie dość że moja imienniczka,to jeszcze jej książki przemawiają do mnie jak nie wiem co.

Dałabym "beznadzieja" ale może mam nadzieję, ze jeszcze coś dobrego z tej serii wyniknie....Powiem krótko, nawrócenie się Rice na dobre nie wyszło jej twórczości. Główny bohater jak dla mnie jest irytujący,historia nawet dość ciekawa, ale zastanawia mnie jedno - jak autorka mogła tak zepsuć wątek kryminalny?! Miałam wrażenie jakby nie chciało jej się opisywać toku rozwiązywania zagadki i kazała mordercy samemu się przyznać! Odradzam czytanie, zwłaszcza fanom Kronik

Daje radę, choć nieco ustępuje jakością pierwszej części serii. Zdecydowanie nie dla dzieciaków spragnionych tak modnych ostatnio wampirzych historyjek. Rice w miarę upływu czasu skłania się coraz bardziej ku metafizyce, niestety mam wrażenie, że wielu jej dotychczasowych czytelników nie dojrzało jeszcze do takich treści.

Moim zdaniem ta część trzyma ten sam poziom co poprzedniczka i w zasadzie mógłbym napisać tu dokładnie to samo co w mojej opinii „Pokuty”. Na tym lakonicznym stwierdzeniu zakończę bo nie lubię się powtarzać.

Moja opinia „Pokuty”
http://lubimyczytac.pl/ksiazka/109856/pokuta/opinia/5499798#opinia5499798

Ciężko napisać mi pinię o tej książce. Ma w sobie coś,ale z drugiej strony jest przewidywalna.
Z ciekawością czytam historię umieszczoną w Rzymie. Ciekawi mnie jak zakończy się historia bohatera (dlatego kupie 3 część).

Rice przeszła samą siebie. Akcja szybka, zwarta i przepełniona wciągającymi wątkami. Istny pożeracz czasu...

"do 20 kwietnia trzeba bylo skonczyc malowanie
pokoju goscinnego na pietrze.."

;)