Nasza strona internetowa wykorzystuje cookies (pol.: ciasteczka)

W celu sprawnego i szybkiego działania serwisu, zapewnienia wygody podczas jego przeglądania, dostosowywania funkcjonalności do indywidualnych potrzeb użytkowników, a także w celach statystycznych oraz reklamowych, używamy informacji zapisanych za pomocą cookies. Korzystanie z serwisu jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików cookies. Więcej informacji znajdziesz tutaj.

Dekameron. Tom 2

Tłumaczenie: Edward Boyé
Wydawnictwo: Państwowy Instytut Wydawniczy
6,65 (1309 ocen i 47 opinii) Zobacz oceny
10
46
9
121
8
157
7
457
6
241
5
188
4
42
3
41
2
6
1
10
Edytuj książkę
szczegółowe informacje
tytuł oryginału
Il Decamerone
data wydania
ISBN
83-06-00969-X
liczba stron
418
kategoria
klasyka
język
polski

Inne wydania

Boccaccio, włożywszy swe opowieści w usta dziesięciu osób, które uszły z miasta przed zarazą, osiąga wybitny efekt artystyczny, na przemian wprowadzając w grę dwie kontrastowo przeciwne sobie tendencje – jedność równoważąc rozmaitością. Symetryczny podział na dziesięć dni ułatwia łączenie nowel w grupy o pokrewnej tematyce, a zwłaszcza o wspólnej tonacji – jak miłość tragiczna (IV) lub...

Boccaccio, włożywszy swe opowieści w usta dziesięciu osób, które uszły z miasta przed zarazą, osiąga wybitny efekt artystyczny, na przemian wprowadzając w grę dwie kontrastowo przeciwne sobie tendencje – jedność równoważąc rozmaitością. Symetryczny podział na dziesięć dni ułatwia łączenie nowel w grupy o pokrewnej tematyce, a zwłaszcza o wspólnej tonacji – jak miłość tragiczna (IV) lub sytuacje farsowe: figle płatane mężom przez żony (VII). By jednak ustrzec się w tym nadmiernego pedantyzmu i monotonii, dwa dni pozostawia Boccaccio tematom wolnym, a nadto i jeden z opowiadających, Dioneo, o języku najbardziej niepowściągliwym, zachowuje swobodę słowa. Każdy dzień przebiega podobnie i podobnie kończy się liryczną kanconą, ale zarówno w szczegółach programu, jak i w charakterze pieśni zachodzą odchylenia indywidualne, idące równolegle ze zmianą na zabawowym tronie.
Mieczysław Brahmer

 

źródło opisu: PIW, 1983 (fragment wstępu)

źródło okładki: Zdjęcie autorskie

pokaż więcej

Brak materiałów.
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Dodaj dyskusję
Dyskusje o książce
pokaż wszystkie
Sortuj opinie wg
Opinie czytelników (4176)
 Pokaż tylko oceny z treścią
książek: 500
wiech | 2016-04-10
Na półkach: Przeczytane, Posiadam, Wybitne
Przeczytana: 10 kwietnia 2016

Klasyk, który trąci myszką? – Nie!
Ciągle aktualny, zabawny, zmuszający do refleksji. Taki katalog różnych rodzajów miłości.
Renesansowe nowele, pełne niewybrednego humoru. Opowieści „grzeszne”, frywolne. Nie ma tematów tabu. Bohaterowie dobrze się bawią snując opowieści. Są jednomyślni: należy czerpać z życia radość, nie marnować żadnego dnia - cieszyć się chwilą.
I jest miłość. - Miłość fizyczna, zmysłowa, platoniczna, małżeńska, grzeszna, zakazana… Miłość, która nawet zdradę małżeńską usprawiedliwi. Wytłumaczy każde niemoralne zachowanie. - Żadne zakazy, żadne reguły moralne, nie są w stanie jej zniszczyć.
O tym jest „Dekameron”. O potędze miłości. Ale także o tym, jak cieszyć się życiem. Jakich użyć chwytów, by zdobyć uczucie? Jakich użyć podstępów, by nakłonić do zdrady?

Znakomita książka. Napisana językiem archaicznym, niełatwym, ale pięknym. Jest potężna. Nie da się jej przeczytać w krótkim czasie. To książka do powolnego czytania. Najlepiej postawić ją na półce i...

książek: 4435
Wkp | 2015-11-11

ZAKAZANE DZIESIĘĆ DNI

Dzieło, które od blisko siedmiuset lat rozpala wyobraźnię i stanowi barwny opis życia we Florencji owego okresu, to także dzieło, które niemalże pięćset lat temu trafiło do słynnego indeksu ksiąg zakazanych przez kościół katolicki i znajdowało się na nim aż do samego końca jego obowiązywania, który nastąpił całkiem niedawno.
Co takiego jest w „Dekameronie”, iż wywołuje takie emocje? Co sprawiło, że przeszedł do klasyki literatury, ba!, że mistrzostwo noweli „Sokół” stało się wyznacznikiem tego, jak nowele winno się pisać? A co sprawiło, że kościół katolicki zabraniał nawet jego posiadania?

Jest rok 1348, trwa właśnie wielka zaraza pustosząca Florencję. Grupka dziesięciu osób chroniąc się przed chorobą, dla zabicia czasu i zajęcia się czymś zaczyna snuć opowieści. Każdego dnia ktoś inny, każdego dnia dziesięć historii i tak przez tytułowe (to w końcu słowo Dekameron oznacza) dziesięć dni…

Opowiadają zaś głównie o miłości, miłości w najróżniejszych jej...

książek: 4079
AnnaSikorska | 2015-11-15
Na półkach: Przeczytane

Jednym z powodów, dla których warto sięgnąć po „Dekameron” jest jego długa obecność w indeksie ksiąg zakazanych. Historie stworzone w XIV wieku przez Giovanniego Boccaccia dziś w obliczu wszechobecnej erotyki może nie budzą rumieńców na twarzy i nie wywołują zgorszenia, ale na pewno zdziwią niejednego czytelnika.
W zbiorze 100 nowel opowiedzianych przez 10 osób (7 pań i 3 młodzieńców) w ciągu 10 dni znajdziemy utwory, które mogą czytać i dzieci. Na pewno każdy kojarzy najpopularniejszą nowelę „Sokół”. Znajdziemy tam również sporo utworów, które zdecydowanie przeznaczone są dla dorosłego odbiorcy. Nie zabraknie w nich wykorzystywania naiwności i niewinności niewiast, uwodzenia przez księży, ale i zniewalania młodzieńców przez grupy zakonnic. Strony „Dekameronu” ociekają seksualnością, występkami, zaskakującymi zakończeniami. Wielkim plusem jest prosta fabuła tocząca się wokół jednego wątku. Kilkustronicowe utwory odkryją nam nieznany przełom średniowiecza i renesansu.
Każdy dzień...

książek: 160
Ewelina S | 2011-09-15
Na półkach: Przeczytane

Chwała autorowi za światły umysł, wyprzedzający swoją i kolejne epoki o lata świetlne. Niespodziewana pochwała kobiecej inteligencji, w czasach kiedy ich człowieczeństwo było negowane. Przy tym zaskakująca krytyka głupiego, obłudnego i brutalnego męskiego świata. Ironiczna, pełna pikantnego humory, rubaszna, w lekkiej formie przemycająca ważne problemy. Jak każdy zbiór opowiadań, jest plecionką słabszych i lepszych pomysłów. Nieco archaiczny język może odstraszać- na odważnych czeka nagroda.

książek: 2297
jeke | 2015-11-16
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 16 listopada 2015

Giovanni Boccaccio (1313-1375) to jeden z pierwszych włoskich humanistów, a jego największym dziełem literackim jest cykl stu nowel ,,Dekameron" wydanych po raz pierwszy drukiem ok. 1470 roku. W poł. XVI wieku ''Dekameron" umieszczono w indeksie kościelnych ksiąg zakazanych ze względu na frywolne teksty i umiłowanie natury ludzkiej.

W ciągu dziesięciu dni 1348 roku dziesięć osób -siedem kobiet i trzech młodych mężczyzn, którzy schronili się przed zarazą dżumy w willi niedaleko Florencji opowiada sobie dla zabicia czasu różne historie. Każdy dzień ma swój temat zadany przez kolejno wybieranego "króla" lub "królową": Elizę, Neifilię, Emilię, Pampinę, Fiammettę, Laurettę, Filomenę, Dionea, Filostratę, Panfilę.

Poprzez te opowiadania poznajemy obyczaje panujące w epoce włoskiego Renesansu, przekrój społeczeństwa, wydarzenia polityczne, relacje państwo-kościół.

Z jednej strony widać beztroskie życie, pełne miłości, przygód erotycznych i ludzkiej zmysłowości, a z drugiej strony...

książek: 3321
Danway | 2011-12-13
Przeczytana: 1998 rok

Opinia zaznaczona jako spoiler. Pokaż ją.

Utwór ten jest księgą dziesięciu dni, w trakcie których dziesięć osób opowiadają sobie po 10 opowiadań dziennie... Przez to powstał zbiór 100 nowel. Narratorami są osoby, które ukryły się w pod florenckiej willi przed zarazą 1384 roku...

"Sokół" to jedno z końcowych opowiadań Dekamerona... Opowiada ona o możnym szlachcicu Frederigo, który posiada wspaniały majątek, lecz trwoni go na liczne prezenty dla pewnej damy imieniem Giovanna, w której się zakochał... Ona jednak wierna swojemu mężowi nie odwzajemnia uczuć, a Frederigo niemal biedny wraca do swojej posiadłości mając tylko ze sobą sokoła...

W wyniku splotu wydarzeń dochodzi do spotkania Frederiga z ukochaną, która została wdową... Kobieta ma chorego syna, który marzy o tym by posiadać sokoła... Giovanna kochająca swojego syna, chowa swoją dumę i prosi Frederiga o sokoła. Ten by ją ugościć w swoim domu podaję na obiad własnego sokoła.... Syn Giovanny umiera, jednak to zdarzenie mimo wszystko zbliża dwójkę zakochanych i przez...

książek: 1003
Emilia | 2012-07-02
Na półkach: Przeczytane, Ulubione
Przeczytana: 31 stycznia 2011

„Dekameron” to wiele dłuższych i krótszych opowiadań o relacjach pomiędzy kobietą a mężczyzną, w których jest miłość, zdrada, zazdrość, zbrodnie, poniżenia, pojednanie i seks. W tle XIV wieczne Włochy, wydarzenia polityczne i ciekawa relacja pomiędzy społeczeństwem a kościołem - duchowieństwem. Mimo, że dzieli nas kilka wieków od tamtych lat okazuje się, że te problemy są takie same jak dzisiaj, temat seksu w literaturze to nie wynalazek XX i XXI wieku, chociaż nie opisuje się go z takimi detalami jak obecnie. „Dekameron” napisany dzisiaj na pewno nie znalazłby wydawcy, za mało w nim mimo wszystko dramatyzmu i na ogół akcje opowiadań są przydługie, nużące, a wizerunek kościoła w obecnej dobie szczególnie u nas w Polsce na pewno wywołałby wiele szumu i zbędnych dyskusji. Boccaccio i jego „Dekamerona” należy podziwiać za bogactwo przeróżnych historii, należy to traktować jako skarbnicę przeróżnych niemniej jednak możliwych relacji pomiędzy mężczyzną a kobietą. Wielu pisarzy po...

książek: 698
Emsi | 2015-10-08
Na półkach: Przeczytane, 2015
Przeczytana: 08 października 2015

Opinia zaznaczona jako spoiler. Pokaż ją.

Z czystym sumieniem mogę stwierdzić, że Dekameron to zbiór opowieści o bzykaniu. Podobno to nasze czasy splamione są brakiem skromności i upadkiem moralności, ale Boccaccio prezentuje nam XIV-wieczny prototyp naszych czasów.

On nie bał się opisać zwyczajów, jakie panowały zarówno wśród mieszczaństwa, jak i wśród szlachty. Zdemaskował tajemnice duchowieństwa i nienasyconych mniszek, pokazał, że nawet trzymając kogoś w odosobnieniu, nie możemy pozbawić go podstawowych pragnień.

Dopiero jeden tom za mną, ale za jakiś czas będę musiała się zapoznać również z pozostałymi nowelami, bo uważam je za ponadczasowe - zaśmiewałam się do łez czytając o większości przypadków. To chyba najlepsza rekomendacja dla utworu z tak odległych czasów.

książek: 3033
nellanna | 2010-05-02

Ukradkiem czytałam w podstawówce, jak prawdziwy owoc zakazany. Niektóre fragmenty bawią mnie do łez. Nadal.

książek: 2523
Nifelinord | 2010-12-09
Na półkach: Przeczytane, Na składzie, Zacne
Przeczytana: 2008 rok

Pomimo schematyczności, nierealności, niekiedy nawet kiczowatości - Dekameron pozostaje dla mnie punktem odniesienia do wszelkich rozważań nad mentalnością człowieka renesansu.

zobacz kolejne z 4166 
Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading
Cytaty z książki
lista cytatów dodaj cytat
Inne książki autora
więcej książek tego autora
Powiązane treści
Bibliomania: o kompulsywnym kolekcjonowaniu książek

W domu wszędzie piętrzą się książki. Na regałach od dawna się nie mieszczą. Zajmują więc powierzchnię wszystkich stolików, leżą na podłodze i pod ścianami. Ale to nie znaczy, że nie pojawiają się kolejne tomy – kompulsywnie kupowane, kolekcjonowane, znoszone do domu. Znacie to? Jesteście kontynuatorami kilkusetletniej tradycji nazywanej bibliomanią.


więcej
więcej powiązanych treści
zgłoś błąd zgłoś błąd