Ludzka miłość

Miłość – jedno słowo, a tak wiele znaczeń. Zwykle nie zastanawiamy nad sensem tego słowa, bo przecież jest dla nas oczywiste, że czym innym jest np. miłość rodzicielska, a zupełnie, czym innym miłość do zwierząt czy wielkich idei. Zazwyczaj przez całe życie odkrywamy różne jej odcienie po-przez różne doświadczenia. Właśnie o takiej „drodze poznania” opowiada książka Andreï Makine.
Eliasz Almeida wiedział, co to matczyne uczucie. Utożsamiał je z ciepłem rąk, które codziennie kołysały go do snu. Kobieta nie dawała mu odczuć, że wokół szaleje niszczycielska wojna, a on niedługo może być zmuszony do życia na marginesie z powodu ciemnego koloru skóry oraz działalności politycznej swojego ojca, którego zresztą chłopiec jak dotąd nie poznał. Całe życie dziecka się zmienia, gdy jego matka zostaje aresztowana, a jedynym jego pragnieniem staje się codzienne obserwowanie okien więzienia, aby chociaż przez moment dostrzec ukochaną twarz. Pewnego dnia Eliasz widzi jednak jak okrutnie zabija się kobiety i wtedy właśnie w małym, niewinnym serduszku rodzi się decyzja, że zrobi wszystko, aby odnaleźć taką miłość, która nie pozwoli łamać obojczyków.
W tym momencie bohater rozpoczyna drogę, która pokaże mu jak różne odcienie (nie zawsze pozytywne) ma ludzka miłość. Ta ścieżka będzie miała wiele zakrętów, ale dużo Eliasza nauczy. Pozna nie tylko miłość do kobiety, którą będzie kojarzył nie tylko z romantycznymi spacerami, ale również przywiązanie do ideologii komunistycznej. Tutaj u mnie, jako czytelniczki zrodziło się pytanie: czemu młody Angolczyk decyduje się na podążanie za tą doktryną, pomimo jej wad? Eliasz w gruncie rzeczy szuka miłości idealnej i trudno mu tego zabronić. Pytanie jednak brzmi: Czy mężczyzna znajdzie to, czego szuka?
Książka jest wyjątkowa z wielu powodów. Po raz pierwszy spotkałam się z pokazaniem jednego uczucia w tak szerokim spektrum. Szczególną wagę należy zwrócić na tło historyczne, które jest ciekawie przedstawione przez pryzmat mało znanych wydarzeń w Angoli (i poniekąd innych krajów komunistycznych) lat sześćdziesiątych XX wieku. Co ciekawe autor przy ich ukazaniu zauważa wiele ignorancji i fałszu w czasach współczesnych. Fabuła jest również ciekawa, ponieważ w znacznej mierze jest oparta na metodzie kontrastu. W jednej chwili jesteśmy w ładnym spokojnym krajobrazie, by w następnej być świadkiem okrucieństwa i rozlewu krwi. Sama narracja jest niezwykła, gdyż mamy dwóch narratorów. Pierwszego poznajemy już na początku, jako przyjaciela głównego bohatera, który na zasadzie retrospekcji opisuje jego losy (i porównuje doświadczenia ze współczesnym życiem), a drugim jest sam Eliasz (dzięki czemu możemy poznać emocje postaci).
Książkę czyta się szybko mimo, wbrew pozorom, dość trudnemu tematowi, dlatego polecam ją wszystkim, może z wyjątkiem tych, którzy po przeczytaniu tej wstrząsającej historii, nie chcą sobie zadać pytania: A czym dla mnie jest ludzka miłość?

Miłość ma różne obliczxa. Jest ta zła i ta dobra. Może być piękna i głupia, szlachetna, bohaterska. Miłość matki do dziecka i kobiety do mężczyzny, bezinteresowna i zbawienna, czysta i podszyta erotyzmem.
Cudowna książka dla osób które kochały, kochaja lub będą kochać!