Nasza strona internetowa wykorzystuje cookies (pol.: ciasteczka)

W celu sprawnego i szybkiego działania serwisu, zapewnienia wygody podczas jego przeglądania, dostosowywania funkcjonalności do indywidualnych potrzeb użytkowników, a także w celach statystycznych oraz reklamowych, używamy informacji zapisanych za pomocą cookies. Korzystanie z serwisu jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików cookies. Więcej informacji znajdziesz tutaj.

Aleksander Lachowski

(Александр Ляховский)

Generał-major Aleksander Lachowski urodził się 5 lutego 1946 roku w Tbilisi, w rosyjskiej rodzinie robotniczej. Gruzja to jego druga mała ojczyzna. Po ukończeniu szkoły średniej w Tbilisi w 1964 roku... Generał-major Aleksander Lachowski urodził się 5 lutego 1946 roku w Tbilisi, w rosyjskiej rodzinie robotniczej. Gruzja to jego druga mała ojczyzna.
Po ukończeniu szkoły średniej w Tbilisi w 1964 roku wstąpił do Wyższej Szkoły Wojsk Lądowych w Baku. W czasie studiów był aktywnym sportowcem, wchodził w skład reprezentacji uczelni w strzelaniu i piłce ręcznej. Brał udział w zawodach sportowych o mistrzostwo Zakaukaskiego Okręgu Wojskowego i mistrzostwo uczelni wojskowych SZ (Sił Zbrojnych) ZSRR.
W czerwcu 1968 roku ukończył studia ze złotym medalem i został skierowany do Podkarpackiego Okręgu Wojskowego, gdzie rozpoczął służbę w mieście Mukaczewo. Zaczynał od stanowiska dowódcy plutonu zmechanizowanego, następnie pełnił obowiązki pomocnika szefa sztabu batalionu ds. wyszkolenia ogniowego, a później został dowódcą kompanii zmechanizowanej. Jako jeden z najbardziej zdolnych i obiecujących oficerów został skierowany do pracy w wydziale operacyjnym sztabu dywizji.
Od sierpnia do listopada 1968 roku wraz ze swoją dywizją uczestniczył w tłumieniu antysocjalistycznych wystąpień w Czechosłowacji. Później, gdy dywizja została wyprowadzona na Zakarpacie, kontynuował służbę w mieście Mukaczewo
W październiku 1971 roku został skierowany do Grupy Wojsk Radzieckich w NRD na stanowisko starszego pomocnika szefa wydziału operacyjnego 6 dywizji pancernej stacjonującej w Wittemberg-Lutterstadt. Tam zdobył doświadczenie w planowaniu operacji bojowych oraz przygotowaniu i prowadzeniu ćwiczeń taktycznych i dowódczo-sztabowych z pododdziałami i jednostkami dywizji.
W 1974 roku wstąpił do Akademii Wojskowej im. M.W. Frunze i w 1977 roku ukończył ją z wyróżnieniem. Nie otrzymał złotego medalu jedynie dlatego, że nie chciał zostać sekretarzem organizacji partyjnej.
Po ukończeniu akademii w stopniu kapitana pełnił obowiązki starszego oficera-operatora Głównego Zarządu Operacyjnego Sztabu Generalnego na etacie pułkownika. Przez osiem lat pracował w Sztabie Generalnym zajmując się problemami geostrategicznej, wojskowo-politycznej i wojskowo-technicznej współpracy z krajami Afryki. Wielokrotnie jako ekspert wyjeżdżał i działał w rejonach konfliktów zbrojnych w Afryce (Etiopia – 1983 i dwukrotnie Angola – 1984).
W 1985 roku, po rekomendacji Szefa Głównego Zarządu Operacyjnego, został skierowany na studia w Akademii Wojskowej Sztabu Generalnego SZ ZSRR im. Woroszyłowa. Po jej ukończeniu w 1987 roku, na prośbę pierwszego zastępcy Szefa Sztabu Generalnego generała armii W.I. Warennikowa, wszedł w skład Grupy Operacyjnej MO ZSRR w Afganistanie i był bliskim współpracownikiem jej kierownika aż do zakończenia wyprowadzania wojsk radzieckich z Afganistanu.
W roku 1988 został oficerem do specjalnych poruczeń Pierwszego Zastępcy Szefa Sztabu Generalnego generała armii W.I. Warennikowa, który na początku 1989 roku został Naczelnym Dowódcą Wojsk Lądowych, a tym samym zastępcą ministra obrony ZSRR.
Dzięki posiadanym zdolnościom organizacyjnym i analitycznym zajmował się przygotowaniem najbardziej ważnych dokumentów i meldunków dla ministra obrony i KC KPZR.
Po powrocie z Afganistanu, w czasie prób nowego uzbrojenia strzeleckiego na poligonie Czugujewskim w pobliżu Charkowa, został ciężko ranny odłamkiem pocisku w goleń prawej nogi i przez rok był leczony w różnych szpitalach wojskowych. W czasie pobytu w szpitalu, za radą generała Warennikowa, napisał serię artykułów dotyczących wojny afgańskiej, za które otrzymał nagrodę ministra obrony ZSRR (w 1990 roku).
W kwietniu 1990 roku objął stanowisko pierwszego zastępcy szefa Zarządu Operacyjnego Sztabu Głównego Wojsk Lądowych. W latach dziewięćdziesiątych pełnił służbę w Naczelnym Dowództwie Wojsk Lądowych, brał udział w normalizowaniu sytuacji w „gorących punktach” na terytorium Związku Radzieckiego i Rosji (Armenia, Południowa Osetia, republiki nadbałtyckie, Tadżykistan, Północny Kaukaz). Wniósł duży wkład w reorganizację Wojsk Lądowych. Zajmował się problemami zabezpieczenia działań bojowych w Czeczenii i innych „gorących punktach”, opracowywał rekomendacje i propozycje w sprawach wojskowo-politycznych, budowy, rozwoju i zastosowania Wojsk Lądowych, a także różnorodne metodyczne wskazówki prowadzenia działań bojowych w wojnach lokalnych i działaniach antyterrorystycznych.
Jednocześnie dużo pisał. Wspólnie z Wiaczesławem Zabrodinem napisał książkę „Tajemnice wojny afgańskiej” która ukazała się w maju 1991. W lutym 1995 roku wydawnictwo „Iskona” wydało jego nową książkę „Tragedia i męstwo Afganu”.
We wrześniu 1995 roku w Oslo brał udział w pracy amerykańsko-rosyjskiego sympozjum przeprowadzonego pod egidą Norweskiego Instytutu Noblowskiego. Uczestniczył w wielu międzynarodowych seminariach i sympozjach. Jego artkuły często drukowano w gazetach i czasopismach.
W 1999 roku, w przeddzień dziesiątej rocznicy wyprowadzenia wojsk radzieckich z Afganistanu, wydawnictwo „Wargrius” wydało książkę Aleksandra Lachowskiego „Płomień Afganu”, która została dobrze oceniona przez środowisko oficerów i żołnierzy – weteranów wojny afgańskiej. Książka ta może być swego rodzaju podręcznikiem prowadzenia operacji przeciwko międzynarodowemu terroryzmowi. Jest też autorem scenariuszy filmów dokumentalnych „Historia grupy Alfa” i „Operacja w Kabulu w grudniu 1979 roku”.
W latach 2000 – 2001 przebywał w Angoli, gdzie był konsultantem zastępcy szefa Sztabu Generalnego SZ Angoli ds. operacyjnych. Z Angoli powrócił 10 września 2001 roku.
Po wrześniowym ataku terrorystów na Word Trade Center w Nowym Jorku napisał szereg artykułów i udzielił wielu wywiadów dotyczących możliwych działań Amerykanów w antyterrorystycznej operacji przeciwko międzynarodowemu terroryzmowi.
W marcu 2002 roku został przeniesiony do rezerwy.
Zmarł 3 lutego 2009 roku.

źródło opisu: – www. ЧЕКИСТ.ru

źródło zdjęcia: Aleksander Lachowski

pokaż więcej
Data urodzenia:
5 lutego 1946

Data śmierci:
3 lutego 2009

Płeć:
mężczyzna

Miejsce urodzenia:
Tbilisi

Oficjalna strona:
brak danych

Tematyka:
historia, wojskowość

Dodany przez:
Paweł

Wszystkie Poza moją biblioteczką W mojej biblioteczce Pokaż książki znajdujące się:
Tragedia i męstwo Afganu. Historia interwencji radzieckiej w Afganistanie.
Tragedia i męstwo Afganu. Historia interwencji radzieckiej w Afganistanie.
Aleksander Lachowski

10 (1 ocen i 0 opinii)
Tragedia i męstwo Afganu. Historia interwencji radzieckiej w Afganistanie.
W przeciwieństwie do innych autorów piszących o interwencji ZSRR w Afganistanie, Rodrica Braithwaite’a czy Gregora Feifera, w których książkach fakty mieszają się z hollywoodzką fikcją, „Tragedia i mę...
czytelników: 14 | opinie: 0 | ocena: 10 (1 głos)

Wywiad z autorem

Chciałbyś zadać pytanie swojemu ulubionemu autorowi?
Dołącz do grupy „Rozmowy z autorami” i zaproponuj pytania, my zorganizujemy wywiad.

Dyskusje o autorze

1
2
12
Tylu naszych czytelników chce przeczytać książki tego autora.
Tyle osób przeczytało książkę tego autora.
Tyle książek tego autora znajduje się w naszej bazie.

Fani autora (0)

Lista jest pusta
Czytelnicy (2)

Cytaty tego autora (1)
lista cytatów dodaj cytat
zgłoś błąd zgłoś błąd