Lubimyczytać.pl Sp. z o.o
http://lubimyczytac.pl/aktualnosci/varia/6625/dobrze-wyjsc-z-pisarzem-amis-amis

Dobrze wyjść z pisarzem: Amis & Amis

3 wartościowy tekst

Często zdarza się, że profesja zostaje w rodzinie. Dzieci prawników nierzadko również zostają prawnikami, dzieci aktorów w ślad za swoimi rodzicami wchodzą na scenę. Takie tendencje widać też – rzadziej czy równie często? - wśród pisarzy. Kingsley Amis i Martin Amis to chyba najoczywistszy przykład piszącego ojca i syna.

Pisarski fach do rodziny Amisów wprowadził Kingsley. Odkąd zmarł w 1995 roku, zapoczątkowaną przez niego tradycję  kontynuuje Martin, jego syn, który już w chwili śmierci ojca był znanym autorem. Obaj zyskali uznanie krytyków.

Pisarska kariera Kingsleya rozpoczęła się w 1955 roku, kiedy został laureatem Somerset Maugham Award za powieść Jim szczęściarz. W 1986 roku dostał Bookera za książkę Stare diabły. Warto podkreślić, że Kingsley interesował się powieściami science fiction, co bardzo rzadko zdarza się twórcom literatury pięknej. S-f analizował, z zapałem czytał i kolekcjonował, sam napisał kilka tekstów o tematyce fantastycznej.

W 1949 roku urodził się jego syn, Martin, który również został pisarzem. Jest autorem wielu powieści, m.in. Nocnego pociągu, Lionel Asbo: raport o stanie państwa czy wydanej niedawno Strefy interesów.

Co oprócz więzów krwi i profesji łączyło tych dwóch mężczyzn?

Po pierwsze to, że obaj mieli tendencje do wplątywania się w rozmaite skandale i powodowali niesnaski. W środowisku literackim długo komentowano na przykład to, że Kingsley pokłócił się ze swoim angielskim wydawcą, z którym współpracował przez kilkanaście lat, ze swoją długoletnią agentką Pat Kavanagh i jej skądinąd bardzo znanym mężem, również pisarzem, a swoim bliskim przyjacielem, Julianem Barnesem, ponieważ inne, amerykańskie wydawnictwo zaproponowało mu większe honorarium za książkę, którą zamierzał napisać.

Po drugie, obaj mieli ogromne powodzenie u kobiet. Przyjaciel Martina, Christopher Hitchens, wspomina, że gdy chodził z nim na imprezy, czuł się, jakby był tam tylko po to, by trzymać mu płaszcz. Ponoć ojciec i syn dzielili podobny gust i nierzadko spali z tymi samymi kobietami (choć nie w tym samym czasie).

Jak łatwo można się domyślić – po trzecie – o obu uwielbiała pisać brytyjska prasa, niekoniecznie dziennikarze dodatków kulturalnych. Martina nie tak dawno temu przezywano na łamach angielskich gazet „Smarty Anus”.

To jeszcze nie koniec: obaj rywalizowali ze sobą. Ojciec – z przekonaniem, głoszonym wszem i wobec, że jest lepszym pisarzem niż syn, który zrobiłby lepiej, gdyby przestał pisać. Syn – przez sporą część życia starający się prześcignąć talentem i zdobytym uznaniem słynnego ojca, laureata Bookera.

Za tą ich rywalizacją kryło się odmienne podejście do pisania. Martin opowiada, że ojciec zawsze pouczał go:

Mówił mi, że powinienem pisać więcej zdań w rodzaju: „Odstawił drinka, wstał i wyszedł z pokoju”, a ja zawsze myślałem, że im mniej takich zdań, tym lepiej.

Za swojego prawdziwego literackiego ojca, Martin wskazywał amerykańskiego pisarza, Saula Bellowa, z którym zaprzyjaźnił się w latach 80. Młodszy Amis ma nawet jego starą skórzaną kurtkę i nosi ją, niejako w dowód na to, że przejął po nim literacką schedę.

Swojego ojca Kingsleya Martin wspomina ciepło:

Myślę, że większość moich rówieśników miało o wiele trudniejsze relacje z ojcami, którzy zdecydowanie sprzeciwiali się temu, co stało się takie popularne w latach naszego dorastania – wolna miłość, długie włosy, pacyfizm, narkotyki. Myślę, że wielu z nich za ostrą krytyką skrywało zazdrość o nasze seksualne możliwości. Mój ojciec nigdy nie miał z tym problemu i nigdy nie prowadził żadnych poważnych, pouczających rozmów ze mną i z moim bratem. Wręcz przeciwnie: idea wyzwolenia ekscytowała go.

Jaki ojciec, taki syn? Czytałam powieść Martina Amisa „Strefa interesów” i bardzo mi się podobała. Nie miałam jeszcze okazji poznać twórczości Kingsleya. Warto? Czytaliście? Co polecacie?

Powiązane treści:
Dobrze wyjść z pisarzem: Neil Gaiman i Douglas Adams

Ich rozmowa rozpoczęła się w 1983 roku. Rozmawiali m.in. o ebookach i o przyszłości książek, które ich zdaniem przetrwają wszystko. A przede wszystkim rozmawiali o pisaniu. Neil Gaiman twierdzi, że gdyby nie Douglas Adams nigdy nie zostałby pisarzem.



więcej
Dobrze wyjść z pisarzem: Tomasz Mann i Hermann Hesse

Staję się coraz bardziej drażliwy i wymagający jako czytelnik. Większość tego, co czytam, pozostawia mnie obojętnym. „Wilk stepowy” pokazał mi ponownie, jak za dawnych czasów, czym może być czytanie. O długoletniej przyjaźni Tomasza Manna i Hermanna Hessego.



więcej
Dobrze wyjść z pisarzem: Hunter S. Thompson i Johnny Depp

Napisał, że wszyscy jesteśmy mistrzami, kiedy jesteśmy pijani. Uważał, że ten, kto wyzwala z siebie bestię, pozbywa się bólu bycia człowiekiem. Nigdy nic nie było dla niego zbyt dziwne. Miał nadzieję, że nie dożyje czterdziestki, bo nie wiedziałby, co ze sobą zrobić. O Hunterze S. Thompsonie. I podziwiającym go Johnnym Deppie.



więcej

Pokaż wszystkie varia
Komentarze
Autor:  Joanna |  wypowiedzi: 3  [pokaż ostatnią] Odpowiedź
książek: 1034
Joanna
03-02-2016 11:21
Zapraszam do dyskusji.
książek: 328
Gapcio
03-02-2016 17:29
Jeśli masz akurat ochotę się zdenerwować albo nawet wściec, polecam "Stanleya i kobiety" :)
książek: 1034
Joanna
04-02-2016 11:10
Brzmi zachęcająco ;)
Użytkownicy oznaczyli ten post jako spam
Aby napisać wypowiedź musisz być zalogowany. Logowanie

Opinie czytelników


O książce:
Fantastyczne samobójstwo zbiorowe

Książka okazała się fantastyczna! Tytuł sugerowałby reportaż, ale na szczęście zawsze lubię sobie poczytać opinie na LC, więc te mnie zachęciły, żeby...

zgłoś błąd zgłoś błąd